ΑΧ ΝΑ ΓΥΡΙΖΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΠΑΛΗΑ 1958 - ΦΩΤΗΣ ΠΟΛΥΜΕΡΗΣ

Από την μουσική ηθογραφία "Στουρνάρα 288".
Στίχοι ΜίμήΤραϊφόρου και μουσική Μιχάλη Σουγιούλ.
Τραγουδά ο Φώτης Πολυμέρης Β’ Φωνή : Σταύρου Παρούση
Ορχήστρα : Ζακ Ιακωβίδη

.  ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΠΟΛΥΜΕΡΗ.
ΦΑΝΗ ΠΟΛΥΜΕΡΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΤΣΕΜΠΕΡΟΥΛΗΣ www.fotispolimeris.gr

Κι Ήταν Αφορμή Ένα Παλιό Άδειο Τενεκεδάκι Της …Φυτίνης!

Τι να πρωτοθυμηθώ για τούτες τις μέρες. Βιβλία ολόκληρα οι αναμνήσεις μας. Όμορφα χρόνια, όμορφες μέρες, ξέγνοιαστες και σήμερα μπήκα λίγο στις θύμησες με αφορμή τούτο το μικρό ντενεκεδάκι …το πασχαλιάτικο.

Της Ελένης Μπετεινάκη* 

Κι όλη η Μεγαλοβδομάδα της δεκαετίας του ΄70 ζωντάνεψε…

Πόσα χρόνια γύρισα πίσω, πόσες θύμησες μου χάρισε τούτη η φωτογραφία.

Kαι σαν τον δολοφόνο που γυρίζει πάντα στον τόπο του εγκλήματος …επέστρεψα! Κι είδα από κοντά, κι ακούμπησα  το σκουριασμένο κουτί που ΄ταν γεμάτο από χιλιάδες λέξεις και εικόνες μιας  εποχής που χάθηκε, τα καλύτερα μας  χρόνια. Εκεί, στην δεκαετία του ’70 στο χωριό  μου τις μέρες του Πάσχα. Μύριζε ασβέστη, όλο το χωριό,λεμονανθούς, βιολέτες κι αγιόκλημα. Πεντακάθαρες αυλές, χρωματιστές γλάστρες από τις πολύχρωμες σαρδέλες, μπογιατισμένα δέντρα και πεζούλια και πεζοδρόμια. Ένα λευκό που θάμπωνε τα μάτια.

Οι αμαξηλάτες Κορίνθου

Ματθαίου Χ.Ανδρεάδη

Απ΄τα παληά, όπως είδαμε, στην Κόρινθο οι αμαξάδες (αμαξηλάτες λεγόμενοι) υπήρχαν για όλες τις κατευθύνσεις, ιδιαίτερα για το Καλαμάκι και αλλού. Μέχρι δε το 1893 που διανοίχθηκε ο Ισθμός μετέβαιναν και επέστρεφαν απ΄την Κόρινθο στο Λουτράκι αποκλειστικά δια μέσου της Ποσειδωνίας.
Το 1895 οι αμαξηλάτες όλης της χώρας κατέβηκαν σε απεργία,γιατί η κυβέρνηση τους πίεζε να έχουν αναρτημένο το τιμολόγιο των διαδρομών ώστε να μη γίνεται εκμετάλλευση του κόσμου (ενίοτε και 19 φρ.την ώρα!) υποχρεώνοντάς τους ταυτόχρονα να σταθμεύουν σε ορισμένα μέρη.
Και αυτοί απεργώντας, «απέζευξαν τους ίππους των».Κορόϊδευαν οι αργόσχολοι: «Ακούς εκεί να θέλουν να τους βάλουν χαλινούς ενώ αυτοί κρατούν πάντοτε τους χαλινούς!Και τι θα γίνει με τους παρεπιδημούντες ξένους,τους συνοδεύοντες κηδείες,τους προτιθέμενους να συνάψουν γάμους και άλλους;»
Εμφανίστηκαν,έτσι,στους δρόμους οι περιώνυμες σούστες και οι όνοι.«Τα έμαθες;(έλεγαν οι ευφυολόγοι),οι γάϊδαροι έφτασαν 3 δραχμές την ώρα!»

Κάποτε ...

 Κάποτε που η μάνα φούρνιζε το ψωμί με τη μαγιά και μοσχοβολούσε το σπίτι.
Κάποτε που είχαμε ένα μόνο τετράδιο, μια ξύλινη κασετίνα, και μια σάκα που με αυτήν τελειώναμε το σχολείο.
Κάποτε που πλάθαμε μπαλίτσες την ψίχα του ψωμιού για σβηστήρα.
Κάποτε που στο σχολειό η μηλιά ήτο μηλέα και ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά παρέμενε ζωντανός.

Το πατάρι του Λουμίδη

7 Ιανουαρίου 1938 
Το Σάββατο 8 Ιανουαρίου του 1938, στις 11.30 το πρωί, εγκαινιάστηκε το νέο καφεκοπτείο των αδελφών Λουμίδη στην οδό Σταδίου 42, δίπλα στην είσοδο της στοάς Νικολούδη. Καλεσμένη ήταν όλη η Αθήνα, αφού η πρόσκληση των εγκαινίων δημοσιευόταν τις προηγούμενες μέρες στις εφημερίδες.
Οι πελάτες μπορούσαν ν’ αγοράσουν γλυκά, φρεκοκαβουρδισμένο, μυρωδάτο καφέ ή να πιούν έναν καφέ στο πόδι. Για εκείνους που ήθελαν να απολαύσουν τον καφέ τους καθιστοί, υπήρχαν τραπεζάκια στο πατάρι.
Για να εξυπηρετεί τους φίλους του θεάτρου και του κινηματογράφου (η Σταδίου, άλλωστε, ήταν ο δρόμος των κινηματογράφων), που ευχαρίστως θα τελείωναν τη βραδιά τους πίνοντας τον καινούργιο, δυνατό καφέ, τον εσπρέσο, το κατάστημα έμενε ανοιχτό μέχρι τις δύο το πρωί.

11 Ιανουαρίου 1938

Το πατάρι του Λουμίδη γρήγορα έγινε στέκι.

Θύμησες...

Θυμάστε τότε που η Αθήνα δεν ήταν από μπετόν και οι γειτονιές ευωδίαζαν από τη μαντζουράνα και πρασίνιζαν από τον κισσό. 

 Που στις αλάνες και στα χωμάτινα γηπεδάκια αφήνιαζε χτυπημένη από το κάμα η πιτσιρικάδα, παριστάνοντας τον Γιούτσο, τον Νεστορίδη ή τον Δομάζο, παίζοντας σκοινάκι, αμπάριζα, στάκαμαν, βόλους, μακριά γαϊδούρα, τσέρκι, σκλαβάκια και κουτσό.

Σχολικές αναμνήσεις σε ξεθωριασμένες σχολικές τάξεις...

   

  

...Το δάκρυ κυλάει, γιατί είναι μνήμες, σκέψεις, εικόνες και παραστάσεις ανάκατα, από τα χρόνια της παιδικής σου αθωότητας. Από τα χρόνια εκείνα που τα βιώματά σου σου έκαναν να πρωτογευθείς αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή.
Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου

Παίρνοντας απόσταση απ’ το χτες, οι σχολικές μνήμες, καίτοι σκληρές, προερχόμενες από τη δεκαετία του -60 και του -70, δημιουργούν μια συγκινησιακή φόρτιση, μια γλυκιά μελαγχολία.

Τα μάτια δακρύζουν όταν σκέφτεσαι με γλυκύτητα εκείνες τις εποχές.
   Δεν είναι οι  τιμωρίες, αρκετές φορές σκληρές, όπου ο σεβασμός και ο φόβος  ήταν ανάμικτοι. 
  Δεν είναι η μεγάλη αυστηρότητα και πειθαρχία, οι «σωφρονιστικές» τιμωρίες, η αποβολή, η επανάληψη της τάξης. 
  Ποιος δεν έγραψε 10 φορές το μάθημα, δεν ένιωσε το τράβηγμα του αυτιού και του μαλλιού, δεν ένιωσε τον πόνο από το ανεβοκατέβασμα της βέργας στην παλάμη του; 

  Άλλωστε όλες αυτές οι μέθοδοι θεωρούνταν παιδαγωγικές προς «παραδειγματισμόν και συμμόρφωσην».  
  Δεν είναι  το κούρεμα με την ψιλή, όπου μόνο ένα τσουλούφι  εδικαιούτο να ζήσει για να υπενθυμίζει και να τιμά την φούντα από το τσαρούχι του τσολιά, ούτε ο έλεγχος της διαγωγής της εξωσχολικής ζωής.

  Δεν είναι η φτώχια, η ίδια σάκα και γομολάστιχα και του χρόνου! Ούτε η τάξη σου που θερμαινόταν με ξυλόσομπα και ξύλα που κουβαλούσες από το σπίτι!

  Δεν είναι η διδασκαλία της καθαρεύουσας, ο ρίψασπις του ριψάσπιδος και η παραλήγουσα που ποτέ δεν περισπάται, όταν η λήγουσα είναι μακρά.

  Ούτε η ιεραρχική εποπτεία των επιθεωρητών « δια την αξιολόγησην εκπαιδευτικού προσωπικού και ελληνοπαίδων ως προς την πίστην και την αφοσίωσην εις τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη». 
  Άλλωστε, οι οδηγίες/εντολές του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων για τη διαμόρφωση εσωσχολικής και ενδοσχολικής ζωής ήταν σαφείς: 

    «τακτικός εκκλησιασμός διδασκό-ντων και διδασκομένων, ως και η εκτέλεσις  των θρησκευτικών καθηκόντων, όπως της εξομολογήσεως και της θείας μετάνοιας», {…}, 

  ευπρεπής εμφάνισις των μαθητών ως προς την ενδυμασίαν  και κόμην, ως και η κόσμια συμπεριφορά αυτών εντός και εκτός σχολείου {…}, ευπρεπής εμφάνισις και συμπεριφορά των διδασκόντων»{…}», 
  δραστηριότητα εκπαιδευτικών που να « εκτείνηται και εις εξωσχολικάς απασχολήσεις  συντελούσας  εις την προαγωγήντης κοινότητας εντός της οποίας ζώσι».

  Όχι, δεν είναι τίποτε απ’ όλα αυτά.
  Το δάκρυ κυλάει, γιατί είναι μνήμες, σκέψεις, εικόνες και παραστάσεις ανάκατα, από τα χρόνια της παιδικής σου αθωότητας.

 Από τα χρόνια εκείνα που τα βιώματά σου σου έκαναν να πρωτογευθείς αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή.
   Είναι τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που ένιωσες, που σε καθόρισαν, που σου χάραξαν πορεία.

  Είναι οι συμμαθητές σου, οι παιδικοί σου φίλοι, που έμειναν για πάντα φίλοι. Τα πρώτα σου ερωτικά, πλατωνικά σκιρτήματα.
  Είναι ένας δικός σου κόσμος που κουβαλάς μέσα σου, ένα κομμάτι του εαυτού σου. Η ιστορική σου συνέχεια…
  …Γλυκό της νιότης μου πουλί…

Εξετάσεις και διαγωνισμούς στα δικά μας τα χρόνια, είχαμε από τη Πέμπτη τάξη του Δημοτικού και μέχρι το τέλος του εξατάξιου Γυμνασίου και τον Φλεβάρη και τον Ιούνη. 

   Του  Φεβρουαρίου οι διαγωνισμοί μάς ήθελαν διαβασμένους στα κεφάλαια που είχαμε διδαχθεί το πρώτο εξάμηνο, αλλά τον Ιούνιο, μας εξέταζαν εφ' όλης της ύλης κι αυτό ήταν βάρος ασήκωτο και μαρτύριο σαδιστικό. 

 Να λάμπει ο ήλιος προκλητικά, διασχίζοντας αργά τον καταγάλανο θόλο, ν' αστράφτει η θάλασσα παραδομένη στο χάδι του μελτεμιού, 
  να τιτιβίζουν τα πουλιά πολυάσχολα έξω απ' το παραθύρι τσιμπολογώντας τις άγουρες ρόγες στην κληματαριά, να τσιρίζει το παιδομάνι και να χαλά ο κόσμος κι η γειτονιά απ'τα τρεχαλητά κι εσύ ...;;  Εσύ, εκεί ... 

  Με τα μάτια γουρλωμένα από χαύνωση ενοχλητική, καρφωμένα σ'; αράδες ακαταλαβίστικες και τα μυαλά ασυμμάζευτα, παραδομένα σε φαντασιώσεις κι όνειρα εκτός τόπου και χρόνου, 
  να πρέπει, λέει, να μάθεις και ν' αποστηθίσεις με τι ισούται το τετράγωνο της υποτεινούσης, πότε γεννήθηκε ο Νικηταράς και πόσο πληθυσμό έχει το κράτος της Ακτής του Ελεφαντοστού! 

Κι όμως ...;  Επειδή η ανάγκη γίνεται φιλότιμο κι επειδή ο έλεγχος διαγωγής και προόδου και το ενδεικτικό θα μαρτυρούσαν αδιάσειστα τις προσπάθειες και τους κόπους, θέλοντας και μη διάβαζες. 
  Διαβάζαμε, ξενυχτούσαμε και ξημερωνόμαστε μελετώντας. 
Μα ...το καλοκαίρι ήταν μπροστά, οι διακοπές μάς έκλειναν το μάτι, οι αγωνίες απ' τις ψυχές μας περνούσαν ξώφαλτσα και προσωρινά και τα άγχη τα ξέπλεναν εύκολα τα πρώτα μακροβούτια! 

  Άλλωστε, στις αρχές του Ιούνη κάθε χρόνο, ανυπομονούσαμε για ένα άλλο γεγονός, πολύ σημαντικό, που για τη διοργάνωση και τη διεκπεραίωσή του, έπρεπε να αφιερώνουμε πολύ χρόνο και πολλές προσπάθειες. 
  Έτσι, το δυσάρεστο πρόβλημα των διαγωνισμών το απωθούσαμε και το αφήναμε για το τέλος.  

  Ξέρει, βλέπεις το παιδικό μυαλό να κρατά ισορροπίες,  δεν σκαμπάζει από προβλέψεις και πρόνοιες, αφήνει τις αγωνίες και τα άγχη να κοιμούνται στην ησυχία τους και κάθε πράγμα το αντιμετωπίζει στην ώρα του κι  έτσι είναι καλώς καμωμένο. 
  Στις πρώτες τάξεις μάλιστα του Δημοτικού, όλες τις ελεύθερες ώρες μας, μα και τις πιότερες από τις ώρες των μαθημάτων, τις ξοδεύαμε στις πρόβες και στις προετοιμασίες για τις «επιδείξεις» των οποίων η διοργάνωση κάθε χρόνο οριοθετούσε και το τέλος της σχολικής περιόδου και τις  περιμέναμε πώς και πώς. 

   Γιατί, σ' αυτή την ηλικία, η ώρα είναι αιώνας,  μ' αποτέλεσμα  η χρονιά να  μοιάζει ατελείωτη! 
  Κι όπως η ζέστη ανέβαζε τον υδράργυρο στο θερμόμετρο, έτσι οι αντοχές μας έπεφταν ―αντιστρόφως ανάλογα― στο ελάχιστο κι οι αποδόσεις μας ...στο μηδέν. 
  Ευτυχώς, τότε ήταν που άρχιζε η φούρια για τις επιδείξεις και με το πήγαιν' έλα στα γήπεδα, με το βάλε-βγάλε στολές και κοστούμια και με το πες και ξαναπές στιχάκια, ποιήματα και τραγούδια, έφευγαν οι τελευταίες μέρες χαρούμενες και γεμάτες ενδιαφέρουσες δραστηριότητες. 

  Ασκήσεις, αθλοπαιδιές, χορευτικά, ταμπλό-βιβάν, σκετς, απαγγελίες, απορροφούσαν όλη μας την προσοχή κι εξασκούσαν τις επιδεξιότητές μας, εξαντλούσαν όμως τους δασκάλους μας και τους έφερναν μέχρι τα όρια των αντοχών τους κι ακόμη παρά πέρα.
Το σχολείο έχει δύο κύριες εισόδους, μια από κάθε δρόμο, για το κάθε σχολείο αντίστοιχα. 
  Άσπρα μαρμάρινα πλατιά σκαλοπάτια ανεβαίνουν μέχρι τα περιστύλια των εισόδων που κι αυτά είναι στρωμένα με μάρμαρα αστραφτερά κι οι κολώνες τους στηρίζουν τις βεράντες του δευτέρου ορόφου όπου σε ιστούς χοντρούς κυματίζει η Ελληνική σημαία.

  Εκεί, στα πρώτα σκαλοπάτια, στέκονταν οι δάσκαλοί μας τα πρωινά κι ο μαθητής που θα 'λεγε τη προσευχή, σαν ο καιρός ήταν καλός κι εμείς όλοι από κάτω στοιχημένοι ανά τάξη, ψάλαμε τον Εθνικό Ύμνο και το «Συ που κόσμους κυβερνάς και ζωή παντού σκορπάς, άκου τούτη τη στιγμή, των παιδιών σου τη φωνή». 
   Αν όμως ο καιρός ήταν κρύος και βροχερός, μαζευόμασταν ―λίγο στριμωγμένα βέβαια― μέσα στο μεγάλο χολ, στο οποίο έμπαινε κανείς μόλις δρασκέλιζε την είσοδο. 

  Εκείνες τις ώρες ―η αλήθεια― επικρατούσε ένα πανδαιμόνιο κι ο αντίλαλος ήταν εκκωφαντικός αλλά …και στις χελιδονοφωλιές την άνοιξη πανδαιμόνιο επικρατεί. Ψέματα;  
  Στο βάθος τούτης της μεγάλης αίθουσας υποδοχής, ξεκινούσε μια πλατιά καλλιμάρμαρη σκάλα, που οδηγούσε στις τάξεις του πρώτου ορόφου.  Ένας μακρύς διάδρομος στο πλάι της οδηγούσε επίσης στις τάξεις του ισογείου. 
  Μια πόρτα βορινή έβγαζε στην πίσω αυλή, που το έδαφος της ήταν αργιλώδες κι όταν έβρεχε μαζεύαμε το πηλό και τον κάναμε γλυπτά και χειροτεχνήματα, μα πιο πολύ πασαλείβαμε τα παπούτσια μας, τα χέρια, τα μούτρα μας και τα θρανία! 
     Στο τέρμα του οικοπέδου, στην πίσω αυλή, ήταν τ' αποχωρητήρια, κάποιες αποθήκες κι οι βρύσες του νερού.  Εκεί παλιά, τα πρώτα χρόνια που πήγα στο σχολείο, ετοίμαζαν «το συσσίτιο» .
  Μπαίνοντας στο χολ, δεξιά ήταν το γραφείο του διευθυντού, το άλλο των δασκάλων, το γραφειάκι του επιστάτη κι η καμαρούλα της σαρώτριας, απ' όπου πουλούσε και τα κουλουράκια της για να συμπληρώσει το μικρό εισόδημά της από τις δραχμούλες που της δίναμε. 

   Γιατί τότε η παιδεία δεν ήταν δωρεάν και πλήρωναν οι γονείς μας κάθε χρονιά την εγγραφή μας ,τα δίδακτρα, για τον επιστάτη και για τη σαρώτρια επίσης, χώρια τα λεφτά που ήθελαν για τα βιβλία μας και τα τετράδιά μας.  
  Σ'  αυτήν λοιπόν την αίθουσα  μετά την είσοδο, μαζευόμασταν για την πρωινή προσευχή το χειμώνα και σ' όλες τις εορτές και τις συγκεντρώσεις που δεν ήταν τόσο σημαντικές όσο οι Εθνικές Εορτές στις οποίες οι εκδηλώσεις και οι ομιλίες γίνονταν στη μεγάλη αίθουσα του θεάτρου στο δεύτερο όροφο, 
  όπου υπήρχε μια κανονική σκηνή με παρασκήνια και υποβολείο, αυλαία από πορφυρό βελούδο και πλατεία με πολλές σειρές καθισμάτων!

  Ας πούμε, για την γιορτή των Τριών Ιεραρχών, για τη φιέστα της Απόκριας ή για την εκδήλωση για την Αποταμίευση, μέναμε στο χολ, όπου οι εκάστοτε ομιλητές και οι μαθητές, ανέβαιναν στο πάνω πλατύσκαλο κι από κει εκφωνούσαν, τραγουδούσαν ή απάγγελλαν τα ανάλογα για την περίσταση. 
  Και είναι σαν να τη βλέπω τούτη τη στιγμή την επιγραφή πάνω από το κεφάλι τους «όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος», καθώς και τα πορτρέτα των ηρώων του '21 γύρω-γύρω στους τοίχους αραδιασμένα να παρακολουθούν βλοσυρά. 
  Σ' αυτά κάρφωνα τα μάτια μου, για να υπνωτιστώ και ν' αποδράσω, μην έχοντας υπομονή ν' ακούω βαρετούς λόγους και μονότονα στιχάκια παράφωνα και χιλιοειπωμένα ή προσπαθώντας ν' ανακουφιστώ από τη δυσάρεστη και καμιά φορά επώδυνη ορθοστασία. 
  Όμως τους εορτασμούς της 28ης Οκτωβρίου ή της 25ης Μαρτίου και των Χριστουγέννων, τους κάναμε με μεγάλη επισημότητα και πολλές προετοιμασίες στην αίθουσα του Θεάτρου.

  Στην πρόσοψη του σχολείου μας ήταν ο χώρος της τεράστιας αυλής. Στην ανατολική πλευρά της, ήταν σχεδιασμένοι οι κήποι των λουλουδιών και των λαχανικών. Τα παρτέρια τους  τα σκάβαμε και τα καλλιεργούσαμε στο μάθημα της Φυσικής Ιστορίας.  
  Παραδίπλα ήταν και το σκάμμα με μπόλικη άμμο για τις αθλοπαιδιές και στο πιο νότιο άκρο ο δεντρόκηπος που στη σκιά του καταφεύγαμε στα διαλείμματα σαν ζέσταινε ο καιρός. 
  Εκεί, καθισμένα δύο-δύο, ψιθυρίζαμε τα μυστικά μας τα ανομολόγητα και τα σκαμπρόζικα νέα μας, για το ποιος «έχει» ποια και ποια αρέσει σε ποιον κι άλλα τέτοια σκανδαλώδη! 
  Στη μέση της αυλής, ήταν όλος ο χώρος δικός μας για τη γυμναστική, τους χορούς και τα παιχνίδια του διαλείμματος. 
  Τότε που οι κραυγές μας ήταν ουρανομήκεις  σαν πολεμικές ιαχές, τα γέλια μας και  τα ξαφνικά μας χάχανα  αδικαιολόγητα σαν υστερικά ξεσπάσματα, 
  οι καυγάδες  μας, που άναβαν χωρίς αιτία κι έσβηναν μετά από φτυσιές, μπουνιές και ξεμαλλιάσματα μόλις άνοιγε μια μύτη, αιμοχαρείς και τα τρεχάματά μας τα αδιάκοπα, 
  πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά και πίσω-μπρος σαν ποδοβολητό από ορδές βαρβάρων εκκωφαντικό, ξεσήκωναν σύννεφα σκόνης, αγανακτούσαν τους περίοικους και χαλούσαν τη μακαριότητα της ήσυχης γειτονιάς. 
  Η δυτική πλευρά της αυλής, κατά τον ίδιο τρόπο διαρρυθμισμένη, ανήκε στο άλλο σχολείο, μα στα διαλείμματα παίζαμε ή μαλώναμε όλα τα παιδιά κι από τα δύο σχολεία ανακατεμένα κι οι περαστικοί χαμογελούσαν με κατανόηση ακούγοντας τον ορυμαγδό!
   Γιατί, εκείνα τα χρόνια, η μάστιγα του θορύβου ήταν άγνωστη κι άγνωστη ―βέβαια― ήταν κι η ανυπόφορα ασταμάτητη ροή των οχημάτων πάσης φύσεως που υπάρχει τώρα στους δρόμους της πόλης κι όλου του νησιού και κάνει τη διάβαση, την οίκηση και τη διαβίωση ανυπόφορη! 
    Τότε, άντε να περνούσε πού και πού αγκομαχώντας και καπνίζοντας κάποιο αργοκίνητο λεωφορείο, ίσως κανένα ταξί, από τα μετρημένα στα δάχτυλα που υπήρχαν κι ακόμα πιο σπάνια κάποιο ιδιωτικό αυτοκίνητο. 
  Αυτά κι αν ήταν λιγοστά κι αχρείαστα, όπως αχρείαστα θα ήταν και σήμερα, αν το συνορισιό κι ο νεοπλουτίστικος τρόπος ζωής δεν επέβαλλε να 'χει δυο-τρία από δαύτα  το κάθε σπιτικό, 
 για να δυσκολεύουν τη ζωή μας και να φρακάρουν στους στενούς δρόμους όπου κινούνται σαν χελώνες με μεγαλοαστικό ρυθμό!   Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου

http://lolanaenaallo.blogspot.com/2013/03/blog-post_3577.html

Αναμνήσεις από την παλιά Αθήνα - Μαρίκα Νέζερ και Τάκης Μηλιάδης

περίπατος στο παρελθόν

.

Βίλα Θων

Από τα "Νυχτοπερπατήματα" - Συμμετέχουν: Δημήτρης Νικολαΐδης, Γιώργος Πλούτης - Παρουσιάζει η Ρένα Γαλάνη ηχογράφηση: 16/7/1960 κείμενα: Κώστας Πρετεντέρης

εικόνα 1: Αθηναίοι της εποχής και συγκεκριμένα το 1912 απολαμβάνουν στιγμές γαλήνης και ηρεμίας στο πάρκο της βίλας Θων. >>  MEMORIALIZE

Η οδός Σταδίου σημαιοστολισμένη το 1934. 

Η φωτογραφία είναι από την ομάδα του fb Παλιά Αθήνα.

Αθήνα -Βασιλίσσης Σοφίας, 1925. Φωτογραφία από: athens19thcentury.blogspot.com

.ΣΗΜΑΝΤΡΟΝ: Η Παλιά Αθήνα -1900 και 1910

Στην παλιά μας γειτονιά...

Στην παλιά μας γειτονιά...

   Τα βιώματα της παιδικής και νεανικής ηλικίας είναι τόσο σημαδιακά, που δεν ξεχνιούνται.
Η γειτονιά των παιδικών χρόνων παραμένει ανεξίτηλη στη μνήμη.
Είναι τα παιχνίδια με τους φίλους και συνομηλίκους, τα οποία δεν παίζονται πια, αλλά ζουν στη μνήμη ως παλιές αναμνήσεις.
Όταν τελειώναμε το διάβασμά μας, βγαίναμε στη γειτονιά για το καθιερωμένο παιχνίδι.
Το φροντιστήριο ήταν λέξη άγνωστη για τη δεκαετία του 1950.
Παίζαμε αχόρταγα μέχρι να βραδιάσει και ν’ ακούσουμε τη φωνή της μάνας μας, η οποία μας καλούσε για να μπούμε στο σπίτι.
 Το πάνινο τόπι, το κρυφτούλι, το κυνηγητό, οι γυαλένιες, ο καραγκιόζης, τα αινίγματα ήταν τα καθημερινά παιχνίδια μας.

Περίπατος στην παλιά Αθήνα (1850-1920)

 (1850-1920) -

Aριστερά σταθμευμένες σούστες και κάρο και δεξιά δύο ιππήλατα τραμ στην πλατεία Συντάγματος, τις αρχές του 20ου αιώνα. H πλατεία πιο μεγάλη, με στενότερο τον δρόμο απ’ όπου δύο γραμμές κατευθύνονταν προς τις οδούς Mητροπόλεως και Φιλελλήνων. Πολλοί Αθηναίοι, επειδή οι αποστάσεις στην Αθήνα ήταν μικρές «το έκοβαν με τα πόδια», όπως συνήθιζαν να λένε. Και επειδή όταν έβρεχε κόλλαγε στα παπούτσια τους λάσπη, έλεγαν «έκοψα λάσπη». Από τότε καθιερώθηκε η έκφραση που λέμε μέχρι σήμερα, όταν θέλουμε να πούμε ότι απομακρυνόμαστε γρήγορα από κάτι.

Συλλογές & Χαρτάκια : «Εικόνες μιας άλλης εποχής»

Ότι πότισε αυτές τις σελίδες που θα διαβάσετε σε λίγο, βγήκε από τη γλώσσα της ψυχής και τη παλιομοδίτικη μυρωδιά της μνήμης. Ήταν κάτι που ήθελα πάντα να περιγράψω, να μοιραστώ με κείνα τα φιλαράκια που τσακωνόμαστε για τους βώλους. 

1960/‘70, οι δικές μου δεκαετίες...

- Ο δρόμος στο σπίτι μου ήταν παλιό λιθόστρωτο ( ντουσιμες )...
- Παίζαμε κρυφτό, κυνηγητό και μπάλα, πολύ μπάλα...

- Το ένα και μοναδικό παιδικό πάρτυ μου το έκανα στο σπίτι μου...
- Ο μανάβης, ο γυρολόγος και ο γανωτής, περνούσε από τος γειτονιές με το γαϊδουράκι του...

Ένα ποτοπωλείο από τα παλιά στην Άθωνος

ΠΟΤΟΠΩΛΕΙΟΝ  'ΙΝΤΟ', πλατεία Άθωνος γωνία με Καστριτσίου. Το μαγαζί έκλεισε λόγω κατοχής και ο Ιντό κρύφτηκε στην Αθήνα μέχρι την απελευθέρωση.” αυτή είναι η λεζάντα που συνοδεύει την ανάρτηση της Orly Bejerano στην διαδικτυακή ομάδα “Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης. 


Όπως αποκαλύπτεται στα σχόλια κάτω από την ανάρτηση, είναι από τις λίγες φωτογραφίες της οικογένειας της Orly που διασώθηκαν. Όπως εξηγεί, το μαγαζί στην Άθωνος λειτουργούσε συναιτερικά με τον Σιμόν Μορντώχ ενώ μετά το τέλος της κατοχής άνοιξε ξανά στην Βίκτωρος Ουγκό αυτή τη φορά, πάλι ως Ποτοπωλείο ΙΝΤΟ. Ο παππούς του Bejerano και ιδιοκτήτης του ΊΝΤΟ ήταν πέντε αδέρφια από τα οποία μόνο αυτός και ένας από τους αδερφούς του διασώθηκαν. Μια εικόνα από την εποχή που η εβραϊκή κοινότητα της πόλης μεγαλουργούσε δίνοντας το στίγμα μιας κοσμοπολίτικης Θεσσαλονίκης. Ένα ποτοπωλείο, ξύλινα τραπεζοκαθίσματα, ούζο, κονιάκ, λικέρ, ρετσίνα, πώληση χονδρική – λιανική και ένα δείγμα από την εικόνα της πόλης στο παρελθόν της ιστορίας της.  
*Βρείτε περισσότερες φωτογραφίες από την Θεσσαλονίκη στην ομάδα στο Facebook

https://www.apotis4stis5.com

https://parallaximag.gr/thessaloniki/maties-ston-poli/ena-potopoleio-apo-ta-palia-stin-athonos

35 Ελληνικά φωτογραφικά ντοκουμέντα! Από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.

35 ελληνικά ντοκουμέντα από τα αρχεία της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου 

Σπάνιες ασπρόμαυρες εικόνες της Ελλάδας από τη μεγαλύτερη αμερικανική συλλογή φωτογραφιών 

"Το τραμ το τελευταίο"

   Το "τραμ το τελευταίο" του Μιχάλη Σουγιούλ σε στίχους του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου, το εμπνεύστηκαν οι στιχουργοί του, σύμφωνα με τον Αλέκο Σακελλάριο, ένα βράδυ που πήγαιναν αργοπορημένοι στο σπίτι του Σουγιούλ και γυρίζει και  λέει στον Γιαννακόπουλο, που καθυστερούσε "Περπάτα!! περπάτα να προλάβουμε το τραμ το τελευταίο".

Η ελληνική ύπαιθρος του Κωνσταντίνου Μάνου

Η φτώχεια, οι καθημερινές στιγμές του αγροτικού κόσμου, εικόνες από τα χωριά και τα νησιά της Ελλάδας τη δεκαετία του 1960 αποτελούν τις φωτογραφίες της φωτογραφικής σειράς του Κωνσταντίνου Μάνου, A Greek Portfolio. Μέχρι τις 25 Αυγούστου, το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει μία έκθεση αφιερωμένη στον καλλιτέχνη της διασποράς.

Η Αθήνα του 1876 όπως την είδε ένας Γάλλος περιηγητής

Ο Γάλλος δημοσιογράφος και πολιτικός  Μ. Α. Προύστ (1832-1905) που διέμεινε στην  Αθήνα πριν από ενάμισυ και αιώνα (1857—59) μας αφήκε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πληροφορίες και ωραίες εικόνες σχετικές με τη ζωή της Ελληνικής πρωτεύουσας των τελευταίων οθωνικών χρόνων.

45 έγχρωμες φωτογραφίες που μας μεταφέρουν πίσω στο χρόνο σε μια άλλη Ελλάδα

Μια σπάνια φωτογραφική συλλογή μιας παλιάς όμορφης Ελλάδας που μπορεί ο κόσμος να μην είχε τις σημερινές ανέσεις αλλά μπορούσε κανείς εύκολα να διακρίνει στο βλέμμα του, την γαλήνη και την ηρεμία που λείπουν σήμερα.

Ας δούμε ορισμένες όμορφες φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει η σελίδα Konserva – vintage culture και ας αναπολήσουμε μαζί την Ελλάδα μιας άλλης εποχής.

Παιδικά Όνειρα.

Στους δρόμους και στις αλάνες που παίζαμε παιδιά κοιμούνται  κάποιες αναμνήσεις.

Ξυπνούν κάθε φορά που κάποιο γνώριμο «παιδί» περάσει από εκεί.
Στήνουν χορό και σαν σειρήνες προσπαθούν να το αποπλανήσουν, να ζυγώσει τα ερείπια και να θυμηθεί…

Τον υπόλοιπο καιρό, , εκεί που άλλοτε αντηχούσαν ένα σωρό παιδικές φωνές,  επικρατεί μια ησυχία εκκωφαντική!
Είναι πολύ σκληρός ο χρόνος, τελικά…   

...

Χριστίνα Ζαμπούνη   
http://www.anapnoes.gr/author/xristinazampouni/