Αποχαιρετώντας τον παλιό χρόνο με μαντινάδες

Από κοπέλι ήθελα δώρο του Αϊ Βασίλη
και γέρασα και πόμεινε το θέλω μου στα χείλη

 Γεωργίας Λουλάκη.

Κρήτη Κεραμεῖον

 

Το χώμα γίνεται αγγείο μέσα από μια διαδικασία που εξελίσσεται στα βάθη των αιώνων από έναν κεραμίστα στις Μαργαρίτες στην Κρήτη, έναν τόπο που εδώ και 3000 χρόνια οι άνθρωποί του δημιουργούν με χώμα, νερό και φωτιά.

Πρωτότυπη μουσική από τους DAULUTE.

Soil is made into vessel through a procedure that evolves over the centuries from a ceramist at Margarites in Crete, a land where the people for 3000 years create with earth, water and fire.
Original music by DAULUTE.

Keramion - Κεραμεῖον from Kostas Ioakeimidis on Vimeo.

Ο Τρούλος - Ψαραντώνης - Χαΐνης - Μανωλάκης

Ο ΤΡΟΥΛΟΣ

Το τραγούδι που ακούτε σφραγίζει μια εικοσαετία αδιάλειπτης συνεργασίας (δίσκοι, συναυλίες, παραστάσεις) με το Δάσκαλο Ψαραντώνη. Αυτό δεν παίζει καμία απολύτως σημασία, γιατί κάθε που σμίγομε, είναι σαν να ‘ναι η πρώτη φορά. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι ο Έρωτας. Οι μαντινάδες με βρήκαν. Γέλασα πολύ. Αλλά μετά την ηχογράφηση και μέχρι τώρα, μου αποκαλύπτονται διάφορα επίπεδα κατανόησης, εκπληκτικά και αδιανόητα για μένα. Είδα κάποιον να φανερώνει την μοναδικότητά του, αδίστακτα, στο πιο ψηλό σημείο μιας κοινότητας. Μετά, το ίδιο λέφτερα, να γίνεται ο ‘κανένας’ βουτώντας στο πιο χαμηλό σημείο του χωριού κι ύστερα να πεθαίνει όπως έζησε, μόνος στην μέση της πλατείας. Κατάλαβα ότι περιγράφει τη ζωή κάθε ερωτευμένου, ‘κουζουλού’,ασυμβίβαστου ανθρώπου, που δεν τονε βάνει αυτός ο ΄λογικός, καθωσπρέπει΄ κόσμος. Μετά από λίγο κατάλαβα ότι το τραγούδι περιγράφει τη ζωή κάθε ήρωα. Ο ήρωας παρουσιάζεται στους θεατές υπερβαίνοντας το θείο, ο ήρωας παθαίνει, ο ήρωας – μάλλον- αυτοχειρεί στη μέση της σκηνής. Κατάλαβα δηλαδή ότι πίσω από τα αρχικά μου γέλια κρυβόταν το τραγικό παιχνίδι με τη μοίρα, η βάση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Έπειτα κατάλαβα ότι οι στίχοι αφηγούνται τη ζωή κάθε Θεού. Το τραγούδι μού αποκάλυψε μια θεοφαγική αναπαράσταση. Κάποιος Θεός κατεβαίνει από τον ουρανό, συναγελάζεται στα χαμηλά, στο ζωικό επίπεδο, θυσιάζεται στο κέντρο από τους ανθρώπους και επιστρέφει στον ουρανό, στην αιώνια μήτρα. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνω γρι ή αν αύριο θα καταλάβω κάτι περισσότερο. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι θα γελώ πάντα... - Χαΐνης Δ. Αποστολάκης Στίχοι Θα βγω στον τρούλο τς εκκλησάς να δω ανέ τς αρέσει και θα φωνιάζει ένα χωριό «όφου κι εδά θα πέσει!». Ωσάν το χοίρο στα πηλά μ’ αρέσει να κυλιούμαι να μη γνωρίζει και κιανείς ποιός είμαι κι από πού ‘μαι. Στη μέση μέση του χωριού θέλω να τελειώσω αυτή την ψεύτικη ζωή που με παιδεύει τόσο. Τραγούδι: Ψαραντώνης Μουσική, στιχουργική σύνταξη: Χαΐνης Δ. Αποστολάκης Μαντινάδες: Χαρίτος Χαριτάκης Λαούτα: Γιώργης Μανωλάκης Λύρα: Χαΐνης Δ. Αποστολάκης Νταούλι, γερακοκούδουνα: Μηνάς Παιγνιωτάκης Χορωδία: Γιώργης Μανωλάκης, Χαΐνης Δ. Αποστολάκης, Μάρκος Πινακουλάκης, Νίκος Βογιατζάκης Ηχοληψία: Νίκος Βογιατζάκης, Μάρκος Πινακουλάκης Remix, Mastering: Νίκος Βογιατζάκης Εικονοληψία: Αριστοτέλης Δασκαλάκης , Νίκος Βασιλάκης, Λευτέρης Τριχάκης, Στέλιος Σωμαράκης Μοντάζ: Μαρία Αθανασοπούλου Το τραγούδι αυτό αποτέλεσε μια ευκαιρία να ξανανταμώσω το μικρό μου αδερφό, το δεξιοτέχνη Γ.Μανωλάκη, που γράψαμε το κομάτι στο στούντιο μια κι όξω, σαν να μην πέρασε μια μέρα, τον καλωσυνάτο, γενναιόδωρο φίλο Μ.Παιγνιωτάκη, τον ακούραστο συμμαχητή Μ.Πινακουλάκη και το μικρό Σ.Σωμαράκη, που ανεθράφηκε και λίγο μαζί μου, στον τσιγγάνικο τρόπο ζωής. Ευχαριστώ επίσης τον πολύ καλό φίλο και συνάδελφο Δημήτρη Παπαδάκη, που με έφερε σε επαφή με το Χαρίτο.

Γιάννης Ξυλούρης: Ο δικός μου επικήδειος – “Με συγκλόνισε η στάση της Αριστέας Καλομοίρη”

Του Γιάννη Ξυλούρη, δικηγόρου

Στη ζωή μας, υπάρχουν φορές που συναντάμε το μεγαλείο. Όχι εκείνο που εκπορεύεται από ακαδημαϊκούς τίτλους, ή από υλικά πλούτη, ή από γαλαζοαίματη καταγωγή. Το αληθινό μεγαλείο, είναι το μεγαλείο τής ψυχής.

Η μόνη αριστοκρατία που θα πρέπει να παραδεχόμαστε. Τη συναντάμε σε ανθρώπους καθημερινούς. Γυναίκες και άντρες, σαν εμάς τους ίδιους, που μόνο αυτούς αξίζει ν’ αποκαλούμε αρχόντισσες και άρχοντες. Μπροστά τους, μπροστά δηλαδή σ΄ αυτή την ακλόνητη δύναμη που υπερβαίνει το ταπεινό και μίζερο “εγώ”, ως θυσία στο κοινωνικό σύνολο, θα πρέπει να στεκόμαστε κάθε φορά όχι μόνο με δέος και με ευλάβεια, αλλά και με την πίστη ν’ ακολουθήσουμε το παράδειγμα τους.

Γιατί, θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής, μεγάλη καρδιά, για να πεις μπροστά στο φέρετρο τού αδικοχαμένου πατέρα σου, ξεπερνώντας το δικό σου αβάσταχτο πόνο και την οδύνη, κατάμουτρα στο θηρίο τού εκδικητικού μίσους που στο σκοτάδι ακονίζει τα νύχια του, “σήμερα θρηνούμε δυο χαμένες ψυχές”.

Ο θρήνος δηλαδή για τον αδικοχαμένο πατέρα, αγκαλιάζει ανεπιφύλακτα και τον επίσης αδικοχαμένο “εχθρό”. Αυτό έκανε προχθές στ΄ Ανώγεια η Αριστέα Ελευθερίου Καλομοίρη. Μια νέα κοπέλα, που με μια μόνο φράση της ξαναζωντανεύει αιώνιες παραδόσεις τής ρωμιοσύνης, και φέρνει στο νου αλλοτινούς καιρούς. Έτσι, θα μιλούσε μόνο μια Ανωγειανή Αρχόντισσα. Απ’ αυτές τις παλιές, που νομίζουμε πως έχουν φύγει πια. Που μπορεί να μην ήξεραν να γράψουν ούτε τ’ όνομα τους, όμως ήξεραν πολύ καλά το χρέος τους απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.

Το μεγαλείο τής ψυχής τους, τους έδειχνε καθαρά πως πάνω από το τυφλό μίσος, πάνω από την εκδίκηση που ικανοποιεί το άτομο, υπάρχει ένα κοινωνικό σύνολο, που η Ανωγειανή γυναίκα τάχθηκε να υπηρετεί.

Η στάση της με συγκλόνισε. Χωρίς να την γνωρίζω από πριν, με ταπεινότητα, και έναν απέραντο σεβασμό στο πρόσωπο της, τη συλλυπήθηκα και τής έδωσα συγχαρητήρια γι’ αυτά που είπε. Μ’ ευχαρίστησε για τα συλλυπητήρια και με τη σεμνότητα που τη διακρίνει, μου απάντησε σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο: “Eίπα αυτά ακριβώς που θάλεγε και ο πατέρας μου“.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε τι θ’ αφήσουμε πίσω μας. Θ’ αφήσουμε πλούτη, που κάποια μέρα θα σκορπίσουν σαν τα ξερόχορτα στον άνεμο; Θ’ αφήσουμε ένα μεγάλο δοξασμένο όνομα, σαν δανεικό φωτοστέφανο που η λάμψη του μοιραία θα ξεφτίσει στο πέρασμα τού χρόνου; Το πέρασμα τού κάθε ανθρώπου απ’ αυτή τη ζωή, σημαδεύεται από τους απογόνους που αφήνει πίσω του. Έστω, και έναν.

Μ’ αυτή την έννοια, ο αδικοχαμένος Λευτέρης Καλομοίρης άφησε πίσω του άξια κληρονόμο, που αυτή θ’ αναδεικνύει πάντα το μεγαλείο του, και αυτή θα τιμά την ανατροφή που ο ίδιος τής έδωσε.

Ας είναι αιώνια η μνήμη του.

https://www.facebook.com/yannis.xylouris/posts/2786039974842102

Πηγή: anogi.gr      

https://fonimaleviziou.gr/2020/05/05/giannis-xylouris-o-dikos-mou-epikidios-me-sygklonise-i-stasi-tis-aristeas-kalomiri/?fbclid=IwAR3VD6hcYXuBAfHeGgqDulZb8AT8Shhq18lnbIKALJqxy5dCADjLpkzoLMc

''Αέρας είναι η ζωή''.Λευτέρη Καλομοίρη

Αέρας είναι η ζωή
κι αθόρυβα διαβαίνει,
μόνο πως κάνει μια στραθιάκαι δεν ξαναγιαγέρνει...

https://cemantron-anastasia.blogspot.com/2020/05/blog-post.html

''Αέρας είναι η ζωή''.Λευτέρη Καλομοίρη

Αέρας είναι η ζωή
κι αθόρυβα διαβαίνει,
μόνο πως κάνει μια στραθιά
και δεν ξαναγιαγέρνει...

Μουσική: Βασίλης Ξυλούρης, στίχοι: Λευτέρης Καλομοίρης (Ντελικανής)
 Ψαραντώνης - Βασίλης Ξυλούρης

Στση φύσης η τσι ομορφιές

Στση φύσης η τσι ομορφιές τα χέρια μου σηκώνω,
γεια σου κορφή περήφανη κι' αθάνατη στο χρόνο.

Αριστείδης Χαιρέτης - Γιαλαύτης

https://www.facebook.com/pages/category/Author/Αριστείδης-Χαιρέτης-Γιαλαύτης-675454595931738/

«Άνθρωπος και φυσικό περιβάλλον: μια σχέση αλληλεπίδρασης μέσα στη μαντινάδα και το ριζίτικο τραγούδι»

Θωρώ το κόσμο από ψηλά.., Ξυλούρηδες.

 Νίκος & Αντώνης Ξυλούρης (τα παιδιά του Ψαρογιώργη, και εγγόνια του Ψαραντώνη). Απόσπασμα απο τη γιορτή ρακής της ένωσης Κρητών Βριλλησίων.

Ω Θε μου πως ταιριάζουνε φαγκότα με λαούτα κι η λυρα με τα χάλκινα φιαμπόλια και φλαουτα

...κι η λυρα με τα χαλκινα

φιαμπόλια και φλαουτα

Άμστερνταμ 01 01 2020, Ψαρογιωργης, Αντώνης και Νίκος Ξυλουρης και η ορχήστρα Nederlands Blazers Ensemble in Concertgebouw

Ευάγγελος Ζαμπετουλάκης Λυριδιανά 05/03/1937 - Χανιά 10/10/2015

.

Δίνω στον κόσμο τραγούδια της αγάπης.
Δεν είμαι ο μόνος ούτε και ο τελευταίος.
Είναι θέμα προαιώνιο για όλους τους λαούς της γης.
Και μπορεί να υπάρχουν πόλεμοι,μπορεί να πεθαίνουν παιδιά απο την πείνα,μα η αγάπη είναι εκείνη που θα κρατήσει τον άνθρωπο πάνω στη γη. Ε.Ζ.

Κρήτη: Ένα εκπληκτικό θεματικό πάρκο αφιερωμένο στην Ελληνική Ιστορία

Ακριβώς κάτω από την επιβλητική Ιερή κορυφή του Ψηλορείτη, στο χωριό Βορίζια Ηρακλείου, σε απόσταση αναπνοής από τα Μινωικά Ιερά Σπήλαια Ιδαίον Άνδρον, Καμαραϊκό, Κουτσουναρών, Γριάς Σπήλιος και πολλά άλλα, καταμεσής της Αρχαίας Ιεράς Οδού Γόρτυνας Ιδαίου Άνδρους όπου η Ιερή Πομπή παίρνοντας λοξά τις γάγλες του βουνού με ελπίδες φορτωμένη, ανηφόριζε προς την πόλη των βουνίσιων θεών να προσκυνήσουν το θείο βρέφος της Άνοιξης το Δία τον Κρηταγενή, βρίσκεται το μεγαλύτερο Θεματικό Πάρκο Κρήτης, «Ο ΚΡΗΤΑΓΕΝΗΣ ΔΙΑΣ»

Σκοπός του «Κρηταγενούς Δία» είναι να διηγηθεί και να διατηρήσει την ιστορία της Κρήτης από τη Μινωική Εποχή μέχρι σήμερα, για να μαθαίνουν οι μικροί και να θυμούνται οι μεγάλοι. http://cretanzeuspark.gr

αφήγηση/ κείμενο: N.Kαργάκης μουσική: Λάμπης Δουλγεράκης σκηνοθεσία /εικονοληψία /μοντάζ : Στρατήγης Μάνος, Σταματάκης Γιώργος

.

Κατερίνα Λαρίου: αφιέρωμα στην όμορφη Ρεθεμνιωτοπούλα, που έγινε θρύλος

Ήταν μια πανέμορφη κοπέλα η Κατερίνα. Όλος ο Μέρωνας μακάριζε τον Ιλλαρίωνα Μόσχο (Μοσχάκη) και για τη θυγατέρα του Καλότροπη και νοικοκυρά, άξια σε όλα. Στα 1801 είδε το πρώτο φως της ζωής. Και μεγάλωνε σύμφωνα με τις παραδόσεις του τόπου της. Η καλλονή του Μέρωνα ακουγόταν και Λάριου, από το όνομα του πατέρα, κάτι πολύ συνηθισμένο στην εποχή να ακούγεται σαν επίθετο το πατρώνυμο.Σαν γνήσια Μερωνιανή, η Κατερίνα, εκτός από φυσική ομορφιά, διέθετε έντονη προσωπικότητα, αλλά από νωρίς φανέρωνε και έντονη δίψα για κάθε τι πνευματικό.

Δίχως Λέξεις (With no words) - Michalis Kontaxakis: mandolin.

Ο Μιχάλης Κονταξάκης ξεκίνησε σε μικρή ηλικία να ασχολείται με την μουσική του τόπου του και να τη μεταδίδει μέσα από το μαντολίνο του. Για εκείνον, αποτελεί το σημαντικότερο σημείο αναφοράς και την αφετηρία για τις μετέπειτα μουσικές αναζητήσεις του.

.

"Το σπίτι του Βοσκού'' στην Κράνα Μυλοποτάμου

Η Βούλα Νεονάκη συναντά τον π. Ανδρέα Κόκκινο στον Μυλοπόταμο. Ο ιερέας του Ψηλορείτη, μας καλοδέχεται στο Σπίτι του Βοσκού, και μαζί με τη Βούλα τυροκομούν, βγάζουν ρακί, φροντίζουν τα ζωντανά, και ετοιμάζουν το ωραιότερο τραπέζι.

Στο κρανιώτικο Αόρι, στον ψηλορείτη, σε υψόμετρο 848μ, ένα μιτάτο - καταφύγιο της Κρητικής παράδοσης.

http://tospititouvoskou.gr/?fbclid=IwAR3PtnZ83frR20d6oVILtfYDcexN9va_aZVJpTGVrPq8A1IgTp540sdLBww

https://www.facebook.com/tospititouvoskou/

.

''Φουρτουνιασμένη θάλασσα'' - Μιχάλης Κονταξάκης.

...Και οι φωνές ταξιδεύουν με τον αέρα, δεν υπάρχουν κλειστά σύνορα.. Και σε άλλη γλώσσα λένε το ίδιο πράγμα..''

Το τραγούδι «Φουρτουνιασμένη θάλασσα» βρίσκεται στην δισκογραφική δουλειά ''Ξέφωτο'', που κυκλοφόρησε από την δισκογραφική εταιρία 'Σείστρον''.

Μουσική: Mιχάλης Κονταξάκης Στίχοι: Μήτσος Σταυρακάκης
Τραγούδι: Μαρία Φασουλάκη, Ίριδα Τσιγάρα

Παίζουν οι μουσικοί: Μιχάλης Κονταξάκης: μαντολίνο Αντώνης Βουμβουλάκης: κιθάρα Κωνσταντίνος Καλατζής: κρουστά

*Ο Μιχάλης Κονταξάκης είναι ένας από τους εκπροσώπους της νέας γενιάς των Ελλήνων κιθαριστών. Σπούδασε κιθάρα με τον Βασίλη Μαστοράκη, τον Κώστα Κοτσιώλη και τον Joaquin Clerch στο πανεπιστήμιο «Robert Schumman» στο Ντίσελντορφ. Βικιπαίδεια

Το μοναχό δεντρί

Γιάντα το μοναχό δεντρί
ποτέ καρπό δεν κάνει
Γιατί το δέρνει η μοναξά
παράπονο το πιάνει.


Σαν είναι δυό δεντρά μαζί
ως κι'αν τα δέρνει η μπόρα
φιλιούνται κι αγκαλιάζονται
χίλιες φορές την ώρα...
(Ψαραντώνης.)

Τσ' Αγάπης Και Του Έρωτα. Μιχάλης Κουνάλης / Εμμανουέλα Χιωτάκη

Μουσική: Γιάννης Νικολάου | Στίχοι: Μαρία Παπαδάκη Από το άλμπουμ 'Του Νότου Τα Πουλιά'
Σα νάμ' ο Ερωτόκριτος, θα καρτερώ για σένα και στα ουράνια θα κρατώ, τ’ αστέρια αναμμένα.
Πριν να χαράξει η αυγή, στον κόσμο Αρετούσα για το δοξάρι της καρδιάς, έλα και γίνε μούσα.
 Μ’ αγάπη φαίνω τις νυχτιές, μεταξωτό υφάδι να σε τυλίξω μάτια μου, σαν πέσει το σκοτάδι.
Με χίλιους όρκους μπιστικούς, κοντά σου είμαι δεμένη για σένα Ερωτόκριτε, μονάχα είμαι πλασμένη.
Ο Ερωτόκριτος εγώ, κι’ εσύ η Αρετούσα αχ, τόσα χρόνια δίχως σου, γι’ αγάπη πως μιλούσα.
Ο Ερωτόκριτος εσύ, κι’ εγώ η Αρετούσα αχ, τόσα χρόνια δίχως σου, γι' αγάπη πως μιλούσα.
Ο Ερωτόκριτος δεντρί, κι’ η Αρετούσα κλώνος αχ, ν’ ανασαίνουμε μαζί, μέχρι να ζει ο κόσμος.
Πριν το φεγγάρι να χαθεί, πριν φύγει σ' άλλους τόπους και με ασημοτύλιγμα, πλανέψει τους ανθρώπους... μάγεψε Αρετούσα μου το φως του με τα μάτια να φέγγει στα κρυμμένα μας , του πόθου μονοπάτια..
Θα το μαγέψω με γητειές, και με αγάπης ξόρκι και μ’ όσα λόγια μυστικά, μας ένωσαν οι όρκοι Αχ, το φεγγάρι έκανα, στο πάθος ξομολόγο και τούπα ότι χώρια σου, να ζω δε βρίσκω λόγο.

Μια άλλη εκτέλεση του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας!
Απολαύστε την μικρή Κρητικοπούλα!
"Τσ' Αγάπης Και Του Έρωτα"

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΜΑΡΙΟΥ - ΚΡΗΤΗ.

Δύο εκπληκτικά βίντεο - αφιέρωμα στα παραδοσιακά χωριά του Αμαρίου. Όμορφες εικόνες από τα χωριά, την λίμνη των Ποταμών και φυσικά το μαγευτικό φαράγγι του Αγίου Αντωνίου και την Ταβέρνα Δρυμός στη Πατσό.

.

.Zarpanews Η ψυχή της Κρήτης είναι στα χωριά!

Η Αρχόντισσα της ποίησης Ελένη Πλαγιωτάκη.

Αρχόντισσα της ποίησης και ζωντανέ μας μύθε, Μάλαμα,  Ασήμι μας,  Χρυσό, και Διαμαντένιε λίθε.
Ξύπνησα τα κοπέλια μου απου'χανε πλαγιάση, τη σκέψη τους ο Άγιος Λόγος σου να τα μπολιάσει. 
Με τη βαθιά αληθινή μου αγάπη, και την ευγνωμοσύνη μου για τις αξίες που κρατά, ο ομορφός σου λόγος ζωντανές.
Όποιος δεν ακούση τα Άγια χείλη σου, να μιλούνε, δίχως να δεί την άνοιξη τα χρόνια του περνούνε.
(Για την εκπομπή του Γιώργου Βιτώρου στο  CRETA TV )

Στέλλα Αλεξάκη.

ΜΟΥΣΙΚΟ ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

με τους  Κώστα Βερδινάκη, Τασούλα Μαμαλάκη, Χαίνηδες,  Γ. Παπαδάκη-Σ. Σταματογιαννάκη.

Ταξίδι Ονείρου... ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΜΕ - ΤΑΣΟΥΛΑ ΜΑΜΑΛΑΚΗ. Χαίνηδες-Ενα Ταξίδι Μακρινό Γ. Παπαδάκης-Σ. Σταματογιαννάκης~"Όσα ταξίδια"

ΚΙ ΗΝΤΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ο έρωντας είναι παιδί κι αφού παιρνούν οι χρόνοι εδώ είναι το ερώτημα, γιάντα δε μεγαλωνει ; 

- Μικρό παιδί ο έρωντας με κάνει κάθε τόσο και θα μισέψω απ` τη ζωή χωρίς να μεγαλώσω...!!!
Αριστείδης Χαιρέτης - Γιαλάφτης

Θέ μου με ίντα λογική
σ`ένα μικιό κοπέλι
εθάρρεψες και τού`δωκες
το τόξο και τα βέλη.(Γιώργης Κοζύρης)

Πάντα με πιάνει ο έρωτας
 όσο πολύ κι αν τρέχω
γιατί είν’ εκείνος φτερωτός
 κι εγώ φτερά δεν έχω...