Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ

 

Ανδρέας Κρυστάλλης ή Κρυσταλλίδης (Μικρά Ασία, 1911 – Πειραιάς, 1951)

 

Ο Ανδρέας Κρυστάλλης γεννήθηκε πρωτοχρονιά του 1911 στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας σε εύπορη οικογένεια που έχασε τα πάντα με τον ξεριζωμό του ’22. Η οικογένεια θα εγκατασταθεί πρώτα στη Λέσβο και μετά στον Πειραιά. Άσχημες οικονομικές συνθήκες, ο νεαρός Ανδρέας θα καταταγεί στο Βασιλικό Ναυτικό όπου υπηρετούσε ο μεγαλύτερος αδελφός του αλλά κατόπιν τα παρατάει για να ασχοληθεί με το μεγάλο του πάθος την ζωγραφική. Θα σπουδάσει στο Παρίσι ζωγραφική 3 χρόνια και με την επιστροφή του εγκαταστάσθηκε και πάλι στον Πειραιά. Όπως αναφέρει ο γνωστός κριτικός τέχνης από την Λέσβο, ο Μίλτης Παρασκευαΐδης ο Α.Κ., έκανε πολλές εκθέσεις έργων του στην Αθήνα αλλά και στην Λέσβο. Παρόλα αυτά τα έργα του που έχουν διασωθεί είναι ελάχιστα.

Προσωπογραφίες και θαλασσογραφίες τα κύρια θέματα των δημιουργιών του σε ελαιογραφίες και ακουαρέλες. Ζωγράφος λυρικός και προσωπικός.

Τύπος μοναχικός ο ιμπρεσιονιστής δημιουργός , και δυστυχώς με την ασθένεια των καλλιτεχνών του μεσοπολέμου, ουσίες και ποτό θα νοσηλευτεί για λίγο κι αμέσως μετά τον πόλεμο -το 1945- στο Δρομοκαΐτειο Ίδρυμα. Εκεί θα ξαναπάει το 1948 από όπου και θα εξέλθει το 1949 ‘εν τη αυτή κατάσταση’ όπως αναφέρει ο σχολιασμός στο ειδικό φάκελλο του Ιδρύματος. Απεβίωσε λίγο αργότερα και πάλι Πρωτοχρονιά -όπως κι όταν γεννήθηκε- , Πρωτοχρονιά του 1951 σε ηλικία μόλις 40 χρόνων σε απόλυτη μοναξιά στον Πειραιά.

.

“Εύχομαι ο χώρος που στεγάζει έργα ανθρώπων με ψυχικά νοσήματα να αποτελέσει μια πηγή πνευματικής ικμάδας”

~Alfred Kubin (1922)

.

Το ψυχικό αποτέλεσμα, που έχει η Τέχνη και στον ίδιο τον καλλιτέχνη που δημιουργεί και στους αποδέκτες της επίδρασης του έργου του, είναι πλουτισμός και εξαγνισμός, επίταση και ανάταση της συγκινησιακής ζωής.

Είναι επιστημονικώς βεβαιωμένο ότι η ενασχόληση και η επαφή των ψυχικώς ασθενών με την Τέχνη έχει ιδιαίτερα ευεργετική επίδραση στην υγεία τους. Γι’ αυτό πρέπει να τους παρέχεται τακτικά η δυνατότητα γι’ αυτή την ενασχόληση και την επαφή.

~Πρόεδρος του 

Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής «ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ»

.

Οι ζωγράφοι Βαλεντίνο Ίλβες και Ανδρέας Κρυστάλλης ζωγραφίζουν ως ασθενείς πλέον του Δρομοκαΐτειου. Ο φωτογραφικός φακός έχει απαθανατίσει τον Ανδρέα Κρυστάλλη (δεξιά) την ώρα που φιλοτεχνεί την "Πειραϊκή του Γκουέρνικα", τον βομβαρδισμό του Πειραιά.

https://el.wikipedia.org/wiki/Ανδρέας_Κρυστάλλης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ " ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ" - ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Edward Henry Potthast- A Summer Vacation

 ΑΝΕΒΗΚΑΜΕ στα φτερά των χελιδονιών για να κόψουμε

λουλούδια από τον ουρανό.

 Δεν έχει ο αγέρας του καλοκαιριού κανένα μυστικό για μας που

περπατάμε ξυπόλυτοι στα χόρτα και μιλάμε στα τζιτζίκια τη γλώσσα

του ήλιου.

 Η φωτιά κάηκε ολόκληρη και γίνηκε πάλι φωτιά.

 Φτιάχνουμε λουλουδένια δαχτυλίδια κι αρραβωνιαζόμαστε με τα

δέντρα, με τον αέρα, με την πρώτη σιωπή.

 Κάθε λιθάρι μας ξέρει όπως εμείς ξέρουμε κάθε αστέρι που κοιμάται

στο νερό.

 Τα βράδια οι ακακίες περνούν απέξω απ’ τα παράθυρα μας, πηδάνε

το ανοιχτό περβάζι μας κι αφήνουν στο ποτήρι ένα κλωνάκι ολάνθιστο.

 Φέραμε πάλι στο μεγάλο πράσινο χωράφι τον εύθυμο θεό των

αμπελιών, που απ’ τα γένια του στάζουν οι μούστοι, που τα πόδια του

μοιάζουν με του τράγου κι όμως το βλέμμα του είναι μαλακό και

τρυφερό σαν του Χριστού.

Edward Henry Potthast-In the Summertime

Χτες και προχτές, όλη νύχτα, πασκίζαμε να μετρήσουμε τ’ άστρα.

 Και τ’ άστρα είναι τόσα, όση κι η καρδιά μας, κι η καρδιά μας είναι

πιο πολύ απ’ τ’ άστρα.

 Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα

σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν

κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από

πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.

 Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν

στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της

γαλήνης.

 Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.

 Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.

 Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη

τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.

 Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου

πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.

 Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.

 Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.

 Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες

τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά

με το φεγγάρι.

 Κανένας δεν ξέρει τίποτα για μας όταν μιλάμε σιγά στ’ αυτί μιας

πεταλούδας.

Διάσημα έργα ζωγραφικής στον κόσμο - 100 υπέροχοι πίνακες όλων των εποχών

Διάσημοι πίνακες στον κόσμο. Ας μάθουμε τους 100 υπέροχους πίνακες όλων των εποχών. Δείτε τις εικόνες που εμφανίζονται σε αυτό το βίντεο (και πολλές άλλες) σε υψηλή ευκρίνεια εδώ → https://gumroad.com/l/uZAOs

Σπύρος Παπαλουκάς (1892 - 1957)

Ο Σπύρος Παπαλουκάς ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος, πρόδρομος της Γενιάς του 1930.
 1892, Φωκίδα - 1957, Αθήνα

Από έφηβος, ο Παπαλουκάς έμαθε την τέχνη της αγιογραφίας κοντά σ' έναν τοπικό αγιογράφο. Το 1906 πήγε στον Πειραιά για να εξασκήσει την τέχνη του σε ένα εργαστήριο αγιογραφίας και ζωγραφικής, και το 1909 έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου είχε για δασκάλους τον Γεώργιο Ροϊλό και τον Γεώργιο Ιακωβίδη. Την περίοδο της φοίτησής του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, ζωγράφισε εικόνες για το τέμπλο του ναού του Αγίου Δημητρίου της Δεσφίνας. Από το 1916 έως το 1921, συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι στην Académie Julien και σε άλλες σχολές καλών τεχνών.

Η τέχνη του Max Nonnenbruch

Ο Max Nonnenbruch (25 Ιανουαρίου 1857 - 13 Μαρτίου 1922) ήταν Γερμανός ζωγράφος από τη Σχολή του Μονάχου, γνωστός ως επί το πλείστον για τις σκηνές του νεοκλασικισμού και συμβολισμού.

Google Photos Album https://photos.app.goo.gl/3hTivR19xQ2...

Ο δημιουργός του Αστερίξ, Αλμπέρ Ουντερζό

Ο Αλμπέρτο Αλεάντρο Ουντερζό (25 Απριλίου 1927-24 Μαρτίου 2020), γνωστός ως Αλμπέρ Ουντερζό, ήταν Γάλλος σχεδιαστής και σεναριογράφος κόμικς. Είναι διάσημος ως ο συνδημιουργός, μαζί με τον σεναριογράφο Ρενέ Γκοσινί, της επιτυχημένης σειράς Αστερίξ. Άλλοι γνωστοί τίτλοι στους οποίους έχει αναμειχθεί ο Ουντερζό είναι οι Ούμπα-πα, επίσης με τον Γκοσινί, και Τανγκύ και Λαβερντύρ, σε κείμενα του Ζαν-Μισέλ Σαρλιέ.
...Ο μεγάλος αδελφός του, Μπρούνο, ήταν που αναγνώρισε το ταλέντο του μικρού Αλμπέρ και τον ενθάρρυνε να πάει στο Παρίσι για να επιδιώξει μια καριέρα στον χώρο των κόμικς...
Τον Σεπτέμβριο του 2011, ο Ουντερζό αποσύρθηκε οριστικά από το χώρο των κόμικς. Έκτοτε, τη δημιουργία νέων άλμπουμ έχουν αναλάβει οι Ζαν-Υβ Φερί (κείμενα) και Ντιντιέ Κονράντ (σχέδιο).
Ο Αλμπέρ Ουντερζό απεβίωσε ήρεμα στον ύπνο του από καρδιακή προσβολή στις 24 Μαρτίου 2020, σε ηλικία 92 ετών.

Ο Ουντερζό έχει κατά καιρούς λάβει πλήθος διακρίσεων. Το 1999, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ, τιμήθηκε με το περίοπτο Μεγάλο Βραβείο και το 2005 εισήχθη στο Will Eisner Hall of Fame. Από το 1985 είναι μέλος του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής.

https://el.wikipedia.org/wiki/Αλμπέρ_Ουντερζό

Ησυχία, δουλεύει ο μπάρμπα Γιώργης

Μπουζιάνης Γιώργος (Αθήνα 1885 - Αθήνα 1959).

Η φωτογραφία παρουσιάζει τον Έλληνα εξπρεσιονιστή ζωγράφο en: Γιώργο Μπουζιάνη με τον γιο του Γιώργο μπροστά από το σπίτι τους στο Eichenau, Γερμανία, σε έναν παράδρομο, το 1927. https://el.wikipedia.org/wiki/Γιώργος_Μπουζιάνης#/media/Αρχείο:Jorgos_Busianis.jpg

Διηγείται τη μυθιστορηματική ζωή ενός σπουδαίου Ελληνα καλλιτέχνη 


Της Γιουλης Eπτακοιλη που δημοσιεύθηκε στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της 17ης.10.2010.

Ανεβαίνοντας την οδό Μπουζιάνη, πρώην Σουλίου, στη Δάφνη, Κατσιπόδι για τους παλιούς, φαντάζεσαι ότι θα δεις τον μπαρμπα-Γιώργη να καπνίζει στο κατώφλι του σπιτιού του. Υπάρχουν ακόμη δυο–τρεις άνθρωποι στη γειτονιά που τον θυμούνται να βγαίνει από το σπιτάκι του, με ένα τσιγάρο στο στόμα, και να κατηφορίζει το δρόμο προς τη μονίμως μποτιλιαρισμένη σήμερα Βουλιαγμένης. Μια κυρία θυμάται τον πατέρα της να τη μαλώνει: «Κάνε ησυχία, δουλεύει ο μπαρμπα-Γιώργης».

Η γυναίκα στήν εικαστική τέχνη τα τελευταία 500 χρόνια

Ένα εξαιρετικό βίντεο κάνει μια ενδιαφέρουσα ιστορική αναδρομή στα γυναικεία πορτρέτα τα τελευταία 500 χρόνια. Το αποτέλεσμα, πέρα από το αδιαμφισβήτητο ιστορικό και καλλιτεχνικό του ενδιαφέρον- μας αποκαλύπτει τα πρότυπα ομορφιάς κάθε εποχής. Το βίντεο δημιούργησε ο Philip Scott Johnson κι έχει αποσπάσει το βραβείο «του πιο δημιουργικού βίντεο» στον 2ο Ετήσιο διαγωνισμό YouTube Awards.

.

Χειμώνας Νικόλαος – Nikos Heimonas (1866-1929)

Ο Νικόλαος Χειμώνας γεννήθηκε στη Κριμαία το 1866. Σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πετρούπολης. Περιηγήθηκε στην Ευρώπη και παρέμεινε στη Γερμανία, Αυστρία και Γαλλία. Δίδαξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πετρούπολης από το 1894 ως το 1918. Το 1920 ήρθε στην Ελλάδα όπου έζησε μέχρι και το θάνατό του. Πέθανε στη Σκύρο το 1929.

https://paletaart.wordpress.com/2012/06/05/χειμώνας-νικόλαος-nikos-heimonas-1866-1929/

[...] στην Ελλάδα. 22 πίνακες ζωγραφικής βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, αρκετά έργα στη γκαλερί της Ρόδου, στη συλλογή της Εθνικής Τράπεζας, στην Γκαλερί Αβέρωφ και σε άλλες ιδιωτικές συλλογές, καθώς και στη Γαλλία και στις ΗΠΑ

Στη Ρωσία, ο καλλιτέχνης εκπροσωπείται στην κρατική γκαλερί  Tρετιακόφ , στο κρατικό ρωσικό μουσείο, στο κρατικό μουσείο τέχνης του Σαράτοφ, στο περιφερειακό μουσείο της Eύπατόρια  και σε ιδιωτικές συλλογές.

ttps://el.wikipedia.org/wiki/Νικόλαος_Χειμώνας

• 

  Μυστράς.
 
• 

  Το κάστρο της Άμφισσας.
 
• 

  Δήλος.
 
• 

  Σαντορίνη.
 
• 

  Στον λιμένα.
 
• 

  Άνδρος, Χώρα

Οι άγνωστοι ήρωες της εικονογράφησης

Το έργο μερικών σπουδαίων εικονογράφων  τους οποίους πιθανώς δεν έχετε ακούσει ποτέ
Jesse Willcox Smith
 Chéri Hérouard
 Kay Nielsen
 H. M. Bateman

Οι άγνωστοι ήρωες της εικονογράφησης Νο 4

Οι άγνωστοι ήρωες της εικονογράφησης Νο3

1. Joseph Leyendecker
2.  Frank Leyendecker 
3. Lawson Wood 
4. José Carlos

https://www.youtube.com/channel/UCEP5zb_eXvX2q2BlH8XkXNA

Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ

.

Ο Γουότερχαουζ γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας από Βρετανούς γονείς, που ήταν και οι δυο ζωγράφοι. Το 1854, ο νεαρός Γουότερχαουζ εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο Λονδίνο, σ’ ένα νεόκτιστο σπίτι στο Νότιο Κένσινγκτον (South Kensington), πολύ κοντά στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου. Το 1871 εγγράφεται και φοιτά στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου. Το 1883 νυμφεύτηκε την Έστερ Κένγουορδι (1857 – 1944), κόρη ενός δάσκαλου τέχνης από το Ήλινγκ (Ealing), με την οποία όμως δεν απέκτησε παιδιά.
Το 1895, ο Γουότερχαουζ εκλέχτηκε ακαδημαϊκός, ως πλήρες μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας. Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1917 σε ηλικία 67 ετών, βαριά άρρωστος από καρκίνο, και ετάφη στο Κοιμητήριο Κένσαλ Γκριν του Λονδίνου.

Καλλιτεχνική πορεία
Ο Γουότερχαουζ ξεκίνησε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία με κλασικά θέματα και έντονες επιρροές από το κλασικιστικό πνεύμα των Άλμα – Ταντέμα και Φρέντερικ Λέιτον και για κάποιο διάστημα ειδικεύτηκε σε ρωμαϊκά θέματα. Στην πιο ώριμη όμως περίοδο της καριέρας του ανεξαρτητοποιείται από τα δεσμά της ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας και δέχεται επιρροές από τους Προραφαηλίτες ζωγράφους, κυρίως από τον Έντουαρντ Μπερν – Τζόουνς, αλλά και από τους συγχρόνους του καλλιτέχνες του Ιμπρεσιονισμού.

Η θεματολογία των έργων του επικεντρώνεται σε σκηνές από τη μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας, αλλά και τη ρωμαϊκή ιστορία. Το 1874, εκθέτοντας το έργο του «Ο Ύπνος και ο ετεροθαλής αδελφός του ο Θάνατος» (Sleep and His Half-Brother Death) στη Βασιλική Ακαδημία, σημειώνει μεγάλη επιτυχία και παίρνει διθυραμβικές κριτικές. Παρόμοια επιτυχία σημειώνει και με τους πίνακές του «Μετά τον χορό» (1876) και «Η επίσκεψη ενός άρρωστου παιδιού στο Ναό του Ασκληπιού» (1877). Ένα άλλο προσφιλές έργο του Γουότερχαουζ ήταν η «Οφηλία» (1888), με κάποιες φανερές επιρροές από τους πίνακες της Οφηλίας, που φιλοτέχνησαν οι Προραφαηλίτες ζωγράφοι Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι και ο Τζων Έβερετ Μίλαι.

Ένα από τα πιο διάσημα έργα του Γουότερχαουζ είναι «Η Δεσποσύνη του Σαλότ» (The Lady of Shallot, 1888 - Πινακοθήκη Τέιτ, Λονδίνο), που το ζωγράφισε δυο ακόμη φορές στα 1894 και 1909 ή 1910, που προέρχεται από ένα ποίημα του Άλφρεντ Τένισον και είναι εμπνευσμένο από το μεσαιωνικό κύκλο των ιστοριών του Αρθούρου. Διηγείται την τραγική ιστορία ενός απογοητευμένου κοριτσιού από τον αποτυχημένο έρωτά του με τον ιππότη Λάνσελοτ, ξεκινώντας για το τελευταίο ταξίδι της ζωής του. Το έργο αυτό αποτελεί μια εξαίρετη σπουδή στην τοπιογραφία – κάθε φύλλο και καλάμι έχουν σχεδιαστεί με καλλιτεχνική μαεστρία και η ίδια προσοχή έχει δοθεί και στις αντανακλάσεις του νερού.
[...]   https://el.wikipedia.org/wiki/Τζον_Γουίλιαμ_Γουότερχαουζ

Θεόδωρος Ράλλης - Μεγάλη Παρασκευή στην Ελλάδα (1893)

Στολισμός του Επιταφείου. Ελληνίδες με παραδοσιακές ενδυμασίες στολίζουν με λουλούδια τον Επιτάφειο.

Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1852 και ήταν γόνος οικονομικά ευκατάστατης οικογένειας μεγαλεμπόρων της Πόλης που είχε ρίζες από τη Χίο.
Μετά τις πρώτες του σπουδές στη Χάλκη βρέθηκε στο Λονδίνο όπου και  εργάστηκε για λίγο στην οικογενειακή επιχείρηση της Αγγλίας.


Το 1875 πήγε στο Παρίσι όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα.
Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών και δίπλα στον ακαδημαϊκό ζωγράφο και γλύπτη Ζαν Λεόν Ζερόμ.

Ο Θεόδωρος Ράλλης στο στούντιό του (1885~90)

Πήρε μέρος σε όλες σχεδόν τις ετήσιες διαγωνιστικές εκθέσεις των Γάλλων ζωγράφων και τιμήθηκε το 1901 με το παράσημο των Ιπποτών της Λεγεώνας της Τιμής.
Ταξίδεψε στην Ελλάδα, στη Μικρά Ασία, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και στο Κάιρο όπου και είχε το δεύτερο εργαστήριό του.
Πέθανε το 1909 στη Λοζάνη αφήνοντας στη διαθήκη του κάποια έργα του στην Εθνική Πινακοθήκη.

.Οι παρακάτω πίνακες παρουσιάζουν εξιδανικευμένες σκηνές από την ελληνική θρησκευτική ζωή 

Θεόδωρος Ράλλης, Μεγάλη Παρασκευή. Ξενυχτά στην πέτρινη φτωχική εκκλησία. Στο δάπεδο διακρίνουμε πέταλα λουλουδιών από τον Επιτάφειο.

Θεόδωρος Ράλλης, Νέα που κάθεται σε στασίδι.

Θεόδωρος Ράλλης, Ευλάβεια.   Προσεύχεται με ευλάβεια στο εικονοστάσι. Στον τοίχο μία γλάστρα με λευκό κρίνο, σύμβολο της αγνότητας.

Θεόδωρος Ράλλης, Εσωτερικό Εκκλησίας. 1852. Εθνική Πινακοθήκη. Μία υπέροχη προσωπογραφία. Ντυμένη με τη γιορτινή στολή της, ανάβει το κερί της από το καντήλι.

Θεόδωρος Ράλλης, Προσευχή σε ελληνική εκκλησία. 1876.

Θεόδωρος Ράλλης, Λιβάνι. 1907. Εθνική Πινακοθήκη.

Θεόδωρος Ράλλης, Ικεσία. 1908-1909. Εθνική Πινακοθήκη. Άραγε, για τι ικετεύει. Τι παρακαλά;

Θεόδωρος Ράλλης, Κοπέλλα που κοιμάται στην εκκλησία. Κουρασμένη από τις πρωινές εργασίες, κοιμάται γλυκά στο ημίφως και την ησυχία της εκκλησίας.

Θεόδωρος Ράλλης, Στην εκκλησία.

Θεόδωρος Ράλλης, Νέα που κοιμάται στην εκκλησία.

http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?artist_id=4305&sel=352

https://paletaart.wordpress.com/2012/07/09/%CF%81%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82-rallis-theodoros-1852-1909/

http://annagelopoulou.blogspot.com/2016/04/blog-post_30.html

Ο καρτουνίστας που αρνείται να συμβιβαστεί με τη φρίκη.

Ο Abdulla -Al- Morshed είναι 26 ετών. Γεννήθηκε και ζει στο Μπαγκλαντές και από το 2012 εργάζεται με το ψευδώνυμο “Morshed Mishu”. Έχει εργαστεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες της χώρας του, ενώ σήμερα εργάζεται για το μεγαλύτερο σατιρικό περιοδικό της Νοτίου Ασίας, το UNMAD και είναι επικεφαλής της ομάδας σκιτσογράφων του Μπαγκλαντές, Cartoon People.
Ο “Morshed Mishu” έγινε παγκοσμίως γνωστός από την εκπληκτική σειρά σκίτσων με τίτλο “Global Happiness Challenge”, στην οποία παρουσίασε εμβληματικές εικόνες από τη φρίκη των πολέμων και της τρομοκρατίας, όπως θα έπρεπε να είναι... εικόνες καθημερινής ευτυχίας.
“Δεν μπορούσα να δεχτώ τη σκληρότητας και αρχικά προσπάθησα να αποφύγω αυτές τις εικόνες. Όμως αυτό δεν ήταν εφικτό. Μπορούσα να μην τις βλέπω, αλλά δεν  μπορούσα να τις βγάλω από το μυαλό μου. Για αρκετές ημέρες δεν μπορούσα να κοιμηθώ και έτσι ένα βράδυ μου ήρθε στο μυαλό μια ιδέα. Ρώτησα τον εαυτό μου: Αντί για αυτές τις εικόνες, τι θα ήθελες να δεις; Και έδωσα την απάντηση: Θέλω να βλέπω ανθρώπους να χαμογελόυν. Να βλέπουν τους δικούς τους ανθρώπους χαρούμενους”, αναφέρει ο δημιουργός, σημειώνοντας πως η ευτυχία στις μέρες μας αποτελεί μια “πρόκληση” και για αυτό ονόμασε την σειρά σκίτσων “Παγκόσμια Πρόκληση Ευτυχίας”.
“Η ευτυχία βρίσκεται στις απλές στιγμές, όπως η αγάπη ενός πατέρας για το παιδί του, όταν μια παρέα φίλων κερδίζει έναν αγώνα, όταν ένα παιδί διαβάζει ένα παραμύθι και χάνεται στον φανταστικό του κόσμο. Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι και θέλουν αυτές τις στιγμές και τις αξίζουν”, τονίζει.

Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΣΜΙΛΕΨΕ ΜΙΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΕΤΙΑ

ΝΑΤΑΛΙΑ ΜΕΛΑ - Χρονολόγιο

1923 Η Ναταλία Μελά γεννήθηκε στις 10/07/1923 στο σπίτι της Κηφισιάς στην οδό Τατοΐου. Ο πατέρας της, αξιωματικός του πυροβολικού Μιχαήλ Μελάς, ήταν γιος του Παύλου Μελά και της Ναταλίας Δραγούμη (αδελφή του Ίωνος Δραγούμη και κόρη του Στέφανου Δραγούμη). Η καταγωγή τους ήταν από την Ήπειρο και τη Μακεδονία. Η μητέρα της, Αλεξάνδρα Πεσματζόγλου, ήταν κόρη του τραπεζίτη Ιωάννη Πεσματζόγλου. Αυτοί κατάγονταν από την Αλεξάνδρεια και παλαιότερα από την Καισάρεια της Μικρασίας.

1923-1930 Τα πρώτα επτά χρόνια κατοικεί στην Κηφισιά στην οδό Τατοΐου.

1930 Γεννιέται ο αδελφός της Παύλος και μετακομίζουν στην οδό Ρηγίλλης 24 στην Αθήνα. Η Κηφισιά παραμένει σπίτι εξοχικό.

1933 Γίνεται οδηγός στο Σώμα Ελληνίδων Οδηγών. Τα πρώτα σχολικά χρόνια πηγαίνει στου Μακρή. Αργότερα αλλάζει σχολείο και πηγαίνει στο Γερμανικό.

1940 Το 1940 αποφοιτά! Μία μέρα πριν τον πόλεμο, στις 27 Οκτωβρίου 1940, γίνεται πρωταθλήτρια Ελλάδος στο τένις στον Όμιλο Αντισφαιρήσεως της Αθήνας. Ξεσπά ο πόλεμος και πηγαίνει νοσοκόμα, παρόλο που είναι μικρή, τη δέχονται λόγω της θέσης που είχε η μητέρα της στον Ερυθρό Σταυρό.

1942 Δίνει εξετάσεις στην Α.Σ.Κ.Τ. στο Εργαστήριο Γλυπτικής. Στην αρχή παρακολουθεί μαθήματα στο Εργαστήριο του Δημητριάδη. Εκεί γνωρίζει το γλύπτη Βάσο Καπάνταη που είναι κι αυτός σπουδαστής. Όταν πεθαίνει ο Δημητριάδης, πηγαίνει στο Εργαστήριο του Τόμπρου. Εκεί βρίσκεται με το Νίκο Κούνδουρο, τη Λένα Τσούχλου, τη Μπούμπα Λυμπεράκη, το Βάσο Καπάνταη κ.ά. Παράλληλα πηγαίνει και στο Εργαστήριο του Απάρτη.

ΚΑΡΛ ΚΡΑΤΣΑΙΖΕΝ – Ο Γερμανός που… διέσωσε τους ήρωες του ’21

Τα πρόσωπα των ηρωικών αγωνιστών του 1821 ταυτίζονται κάθε χρόνο με τις εκδηλώσεις της 25ης Μαρτίου για τον εορτασμό της Επανάστασης και την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Κυρίαρχες μορφές όπως του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη και του Μακρυγιάννη αποτελούν γνώριμες φυσιογνωμίες για όλους μας.

Μνημεία, προτομές και αγάλματα που σηματοδοτούν ηρωικές μάχες και πορτρέτα των πρωταγωνιστών φιλοξενούνται σε πολλά μουσεία.

Πώς όμως ήταν στην πραγματικότητα τα πρόσωπα της Παλιγγενεσίας; Τι μορφή είχαν άραγε οι αγωνιστές του ’21; Πόσο κοντά στην αληθινή όψη τους απεικονίζονται στους γνωστούς πίνακες;

Δεκαετίες πριν επινοηθεί και διαδοθεί η φωτογραφία και η απαθανάτιση των ανθρώπων, τον ρόλο του φωτογράφου ή οπερατέρ, με τη σύγχρονη ορολογία, εκπλήρωναν όσοι κατείχαν την τέχνη της ζωγραφικής και του σχεδίου.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Αυτός ήταν ο ρόλος που ανέλαβε ο Καρλ Κρατσάιζεν, ένας Βαυαρός αξιωματικός, χάρη στον οποίο γνωρίζουμε σήμερα την αυθεντική μορφή των μεγάλων αγωνιστών.

Ήταν ένας φιλέλληνας, ο οποίος πολέμησε στο πλευρό των Ελλήνων και βρέθηκε σε πολλά πεδία μαχών, στην Αίγινα, στον Πόρο, στη Σαλαμίνα, στο Ναύπλιο και στη μάχη του Φαλήρου.

Στην ανάπαυλα των εχθροπραξιών, ο αυτοδίδακτος ζωγράφος ζητούσε από τους ηγέτες των Ελλήνων την άδεια να αποτυπώσει τη μορφή τους.