Ο τελευταίος που λειτούργησε την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη.Αρχιμανδρίτης Ελευθέριος Νουφράκης το 1919,μετά από 466 χρόνια μετά την άλωση της πόλης
Κάποτε μου μίλησε ο παππούς μου για ένα Κρητικό παπά, αληθινό παλικάρι, που το Γενάρη του 1919 λειτούργησε κάτω από τους χιλιόχρονους θόλους της Αγια-Σοφιάς!!
Τον γνώριζε καλά, γιατί ήταν στρατιωτικός ιερέας στη Μεραρχία που ανήκε και ο ίδιος, στη Μεραρχία εκείνη που αργότερα συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία κι έφτασε ως τις πύλες της Αγκύρας, ήπιε νερό από το Σαγγάριο!… Όμως αλίμονο! αυτό το δροσερό νερό μετατράπηκε λίγο αργότερα σε καυτό πύρινο ποτάμι πόνου και οδύνης, που έκαψε τις καρδιές όλων των Ελλήνων.
Στα λόγια του παππού μου δεν έδωσα τότε μεγάλη σημασία. Μου φάνηκε αυτό που μου ‘λεγε απίθανο, το θεώρησα σαν ένα παραλήρημα, απομεινάρι εκείνου του αβάσταχτου, του αφάνταστου πόνου που ένιωθε ο παππούς μου, όταν αναθυμόταν τα περασμένα, όταν άκουγε τις λέξεις Ιωνία, Σμύρνη, Πέργαμος, Αϊβαλί, Τραπεζούντα, Κερασούντα, Σαγγάριος, Εσκί Σεχήρ, Αφιόν Καραχισάρ, Πόλη, Αγια Σοφιά!! Οι λέξεις αυτές είχαν πάρει στο νου και στην καρδιά του παππού μου τη θέση ό,τι πιο ιερού και πιο νοσταλγικού είχε σ’ αυτή τη ζωή, ακόμη πιο ιερού και από τα ίδια τα παιδιά του, τα εγγόνια του, την ίδια του τη ζωή!
Γράφει ο Αντώνης Ε. Στιβακτάκης από αυτά που του είπε ο παππούς του.
Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ηρακλείου Κρητης “ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ” την 3/6/1998
Δεκάδες φορές τον αντίκρισα με τα παιδικά μου μάτια να κλαίει – πολλές φορές ξεσπούσε σε γοερούς λυτρωτικούς λυγμούς – προσφέροντας αυτά τα άγια ονόματα, που ταυτίζονται με τη διαχρονική ιστορική πορεία και παρουσία του Γένους μας πάνω στη γη. Τότε δεν καταλάβαινα τίποτε ή σχεδόν τίποτε. Μονάχα μια ακαθόριστη απορία κυριαρχούσε στην ψυχή μου απ’ αυτή την ξεχωριστή στάση του παππού μου. Λίγο αργότερα κατάλαβα την καθοριστική επίδραση αυτών των δακρύων, αυτών των λυγμών στην δική μου ψυχή. Την καταλαβαίνω τώρα, θα την αισθάνομαι πάντα να κυριαρχεί σ’ όλο το είναι μου.
Η παραλία της Σμύρνης προ του 1922, με την Αγία Φωτεινή στα αριστερά
και τον Άγιο Γεώργιο στα δεξιά
Ο Μανέας ήταν διάσημος ψάλτης στη Σμύρνη και ηχογράφησε ύμνους για πρώτη φορά το 1911 (Gramophone). Παρότι ο Μανέας ήταν σπουδαίος βυζαντινός ψάλτης, σύγχρονος (για κάποιους και μαθητής) του πρωτοψάλτη της Μ.τ.ΧΕ. Ιακώβου Ναυπλιώτη και μαθητής του Μισαήλ Μισαηλίδη, ήδη από τη Σμύρνη είχε συστήσει και ένα είδος πολυφωνικής χορωδίας.
της Ιεράς Μητρόπολης Κίτρους,
Κατερίνης και Πλαταμώνος. Mια ξεχωριστή συναυλία του τμήματος
παραδοσιακών οργάνων της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητρόπολης
Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος «Ο Όσιος Διονύσιος εν Ολύμπω», είχαν
την τύχη να απολαύσουν το απόγευμα της Τρίτης 31 Ιανουαρίου 2017, οι
φίλοι της μουσικής στον Άγιο Φώτιο.Η συναυλία με τίτλο «Ιχνηλατώντας
τους ήχους της πόλης μας» πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων
«Φώτια 2017».
Από της ερήμου ο Πρόδρομος ήλθε του βαπτίσαι τον Κύριον. Ερουρέμ, ερουρέμ, έρου,ρέρου, ρερουρέμ, χαίρε Πρόδρομε. Βασιλέα πάντων εβάπτισε εις τον Ιορδάνην ο Πρόδρομος. Ερουρέμ, ερουρέμ, έρου,ρέρου, ρερουρέμ, χαίρε Πρόδρομε. Γηγενείς σκιρτάτε και χαίρεσθε, τάξεις των Αγγέλων ευφράινεσθε. Ερουρέμ, ερουρέμ, έρου,ρέρου, ρερουρέμ, χαίρε Πρόδρομε. Δέξου Ιορδάνη τον Κτίστην σου πριν αναχαιτίσεις τα ύδατα. Ερουρέμ, ερουρέμ, έρου,ρέρου, ρερουρέμ, χαίρε Πρόδρομε. Εις τον Ιορδάνην βαπτίζεται υπό Ιωάννου ο Κύριος. Ερουρέμ, ερουρέμ, έρου,ρέρου, ρερουρέμ, χαίρε Πρόδρομε.
Η Βενετία χτίστηκε από τους Ιλλυριούς κατοίκους της Ακυληίας , αρχαίας ρωμαϊκής πόλης στις ακτές της Αδριατικής , κοντά στην Τεργέστη , όταν αυτή καταστράφηκε αρχικά από τους Γότθους και στη συνέχεια από τους Ούννους του Αττίλα τον 5 ο αι . Ήδη από τα χρόνια της αυτοκρατορίας του Κωνσταντίνου Α ́ , η ευρύτερη περιοχή εκχριστιανίστηκε και ιδρύθηκε επισκοπή στην Ακυληία
Το
σύμπλεγμα
νησιών
,
με
πλουσιότερο
το
Τορτσέλο
,
παίρνει
το
αρχαίο
όνομα
της
ευρύτερης
επαρχίας
«
Βενετία
»
και
ανήκει
διοικητικά
στον
έξαρχο
της
Ραβέννας
,
αντιπρόσωπο
του
Βυζαντινού
αυτοκράτορα
.
Επί
αυτοκράτορα
Ηρακλείου
(610
‐
641)
η
Βενετία
είναι
ισχυρή
ναυτική
βάση
του
αυτοκρατορικού
στόλου
.
Στις
αρχές
του
7
ου
αιώνα
η
εμφάνιση
των
Σλάβων
στα
παράλια
της
Αδριατικής
,
μεγαλώνει
τη
στρατηγική
σημασία
της
Βενετίας
.
Δημιουργείται
αξιόμαχο
ναυτικό
και
νέα
λιμάνια
από
τους
Βενετούς
για
την
αντιμετώπιση
της
πειρατικής
δραστηριότητας
τωνΣλάβωνκαιτηνάμυνατουεξαρχάτο
υ
.
Ως
α
νταμοιβή
το
Βυζάντιο
παραχωρεί
στη
Βενετία
φορολογικά
και
διοικητικά
προνόμια
.
Το
726
η
επέκταση
στην
Ιταλία
των
εικονοκλαστικών
νόμων
από
τον
αυτοκράτορα
Λέοντα
Γ ́
προκαλεί
στη
Βενετία
εξεγέρσεις
με
αίτημα
το
δικαίωμα
εκλογής
του
Δούκα
.
Ο
Λέων
αναγνωρίζει
στην
επαρχία
της
Βενετίας
τοπική
αυτονομία
μέχρι
που
το
742
μετά
από
λαϊκή
εξέγερση
,
ο
βενετικός
λαός
εκλέγει
το
δικό
του
δούκα
.
10
ος
αιώνας
:
Το
Τορτσέλο
γίνεται
μεγάλος
εμπορικός
σταθμός
της
Βενετίας
.
Το
εμπόριο
αποτελεί
πλέον
κοινό
ενδιαφέρον
Βενετίας‐Βυζαντίου
.
Οι
Βενετοί
,
λόγω
των
δεξιοτήτων
που
είχαν
στο
εμπόριο
,
αναλαμβάνουν
τον
πολύ
σημαντικό
ρόλο
του
μεσάζοντα
μεταξύ
Ανατολής
και
Δύσης
.
...Συνέχεια
