ΜΑΡΙΚΑ ΝΕΖΕΡ.

 

Στα πρώτα της θεατρικά βήματα έπαιζε με την αδερφή της Κατίνα (ονομάζονταν "Τα Νεζεράκια"). Από 13 ετών ανήλθε στη θεατρική σκηνή στο Κάιρο όπου και κατέλαβε διαπρεπή θέση κυρίως στο μουσικό επιθεωρησιακό είδος.

Το 1927 συνεργάστηκε με τον Θίασο του Ι. Παπαϊωάννου και εμφανίστηκε στις οπερέτες: «Ο χορός της τύχης», «Μαμζέλ Νιτούς», «Χαλιμά» και «Κρυφό Ρομάντσο» (οι δύο τελευταίες του Θ. Σακελλαρίδη).

Διέπρεψε στις επιθεωρησιακές παραστάσεις και τα συγκροτήματα της Σοφίας Βέμπο με το χαρακτηριστικό τύπο της "καρατερίστας". Σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο ρόλο της Μαντάμ Σουσούς του Ψαθά, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.

Μέχρι μεγάλης ηλικίας συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες μεταξύ των οποίων και στην αξεπέραστη κωμωδία "Της κακομοίρας" του Ντίνου Κατσουρίδη όπου και σημείωσε ίσως τη μεγαλύτερη κινηματογραφική της επιτυχία ως προξενήτρα του Κυρ Παντελή
Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Νέζερ και της ηθοποιού και μίμου Κλεοπάτρας Νέζερ, παντρεμένη με τον ηθοποιό Ερρίκο Κονταρίνη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν κατάκοιτη, μαζί με την επίσης κατάκοιτη αδερφή του άντρα της. Απεβίωσε το 1989 και κηδεύτηκε με παρουσία λίγων μόνο καλλιτεχνών, στο Κοιμητήριο του Βύρωνα. 

wikipedia. 

. ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΜΑΡΙΚΑ ΝΕΖΕΡ

Joaquín Salvador Lavado. "Quino"

 Ο Quino (Κίνο) (17 Ιουλίου 1932, Φουενχιρόλα, Ισπανία - 30 Σεπτεμβρίου 2020, Μπουένος Άιρες, Αργεντινή) ήταν Αργεντίνος σκιτσογράφος, ο οποίος έγινε γνωστός για τη δημιουργία της Μαφάλντα. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χοακίν Σαλβαδόρ Λαβάδο (Joaquín Salvador Lavado). Γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1932 στην πόλη Φουενχιρόλα της Ισπανίας. Η οικογένειά του μετανάστευσε στην Αργεντινή μετά το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Μεντόσα της Αργεντινής. Πρωτοσχεδίασε το κόμικ Μαφάλντα σε μία αργεντίνικη εφημερίδα το 1964 και αμέσως σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Η έκδοση του κόμικ συνεχίστηκε μέχρι το 1973. Η Μαφάλντα είχε επιλεχθεί ως εκπρόσωπος για την Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού της UNICEF.Απεβίωσε στις 30 Σεπτεμβρίου 2020 στο Μπουένος Άιρες. https://el.wikipedia.org/wiki/Quino

«Το πρόβλημα του κόσμου στον οποίο ζούμε είναι ότι τα παιδιά χάνουν το μέτρο της λογικής καθώς μεγαλώνουν. Όταν πάνε σχολείο, ξεχνάνε αυτά που ήξεραν στη γέννησή τους. Παντρεύονται χωρίς να ερωτεύονται. Δουλεύουν για τα χρήματα και ενηλικιώνονται για να πνιγούν όχι σε ένα ποτήρι νερό, αλλά σε ένα βαθύ μπολ με σούπα. Δεν θα μου άρεσε η Μαφάλντα να γίνει ένα κόμικ από αυτά που οι αναγνώστες διαβάζουν από συνήθεια. Επιπλέον, η δημιουργία ενός στριπ διαφέρει από ένα παραδοσιακό κόμικ. Πρόκειται για δουλειά ρουτίνας που καταντά περιοριστική, καθώς σε αναγκάζει να σχεδιάζεις συνέχεια τους ίδιους χαρακτήρες και πάντα στις ίδιες αναλογίες. Είναι σαν τη δουλειά ενός μαραγκού που κόβει συνέχεια το ξύλο στις ίδιες διαστάσεις για να φτιάξει ένα τραπέζι. Προσωπικά, ήθελα να φτιάξω και πόρτες και καρέκλες και πάγκους. Η Μαφάλντα λοιπόν είναι ένα κόμικ και όχι ένα αληθινό πρόσωπο. Μπορώ να πω τι είμαι εγώ: ένας απαισιόδοξος που παρ' όλα αυτά έχει την ψευδαίσθηση ότι η δουλειά του μπορεί να αλλάξει τα πράγματα».

~Χοακίν Σαλβαδόρ Λαβάδο / Κίνο 

.

Η γέννηση της Μαφάλντα ήταν «τυχαία». Προέκυψε από την πρόθεση μιας εταιρείας ηλεκτρικών ειδών να διαφημίσει τα προϊόντα της. Την εποχή που εμφανίζονταν νέες συνθήκες ζωής και τα νοικοκυριά αποκτούσαν εκτεταμένο οικιακό εξοπλισμό, η Μαφάλντα δημιουργήθηκε το 1963 για να διαφημίσει τα ηλεκτρικά είδη Μάνσφιλντ. Οι οκτώ σειρές σχεδίων της ηρωίδας του ηλεκτρικού νοικοκυριού παρέμειναν στο συρτάρι του Κίνο, επειδή η εταιρεία έκλεισε. Όμως ύστερα από έναν χρόνο η διεύθυνση του εβδομαδιαίου περιοδικού «Primera Plana» ανέθεσε στον αργεντινό δημιουργό κόμικς μια σειρά κι εκείνος ανέσυρε τη μικρή ηρωίδα του.

Charles Aznavour (1924 - 2018)

Ο Σαρλ Αζναβούρ (Charles Aznavour, πλήρες όνομα Σαχνούρ Βαγκινάγκ Αζναβουριάν, αρμενικά: Շահնուր Վաղինակ Ազնավուրեան, Παρίσι 22 Μαΐου 1924 – Παρίσι 1 Οκτωβρίου 2018) ήταν Γάλλος, αρμενικής καταγωγής, τραγουδιστής, τραγουδοποιός, ηθοποιός, ακτιβιστής, διπλωμάτης και Ιππότης Ταγμάτων. Είναι γνωστός για την μοναδική φωνή τενόρου που διαθέτει : καθαρή και δυνατή στις ψηλές νότες, χάλκινη και βαθιά στις χαμηλές νότες. Με μια καριέρα που ξεπερνά τα 70 χρόνια, ηχογράφησε περισσότερα από 1.200 τραγούδια τα οποία έχουν ερμηνευθεί σε οκτώ γλώσσες. Τόσο για τον εαυτό του όσο και για άλλους καλλιτέχνες, έγραψε ή συνέγραψε τους στίχους σε περισσότερα από 1.000 τραγούδια. Ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές της Γαλλίας, με συνεχή παρουσία και παραγωγή στην μουσική βιομηχανία.

Πούλησε 180 εκατομμύρια δίσκους καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του και θεωρήθηκε ως ο Φρανκ Σινάτρα της Γαλλίας Ο κριτικός μουσικής Στίβεν Χόλντεν περιέγραψε τον Αζναβούρ ως την "θεότητα της γαλλικής ποπ μουσικής". Θεωρήθηκε και ο πιο δημοφιλής Αρμένιος της εποχής του. Το 1998, ο Αζναβούρ έλαβε τον τίτλο Ψυχαγωγός της Χρονιάς από το κανάλι CNN και από τους χρήστες του Time Online παγκοσμίως. Αναγνωρίστηκε ως ο καλύτερος ερμηνευτής του αιώνα, λαμβάνοντας σχεδόν το 18% των ψήφων, μαζί με τους Έλβις Πρίσλεϊ και Μπομπ Ντύλαν.

Ο Αζναβούρ τραγούδησε για προέδρους, πάπες και την βασιλική οικογένεια αλλά και για εκδηλώσεις με ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Ως απάντηση στον σεισμό που έπληξε την Αρμενία το 1988, ίδρυσε τον φιλανθρωπικό οργανισμό Aznavour for Armenia ("Ο Αζναβούρ για την Αρμενία") μαζί με τον επιστήθιο φίλο του Λεβόν Σαγιάν. Πραγματοποίησε την πιο πρόσφατη περιοδεία του το 2014.

Στις 24 Αυγούστου 2017 βραβεύτηκε με το 2.618ό αστέρι στην Λεωφόρο της Δόξας του Χόλυγουντ. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2018, η τελευταία συναυλία του πραγματοποιήθηκε στο NHK Hall στην Οσάκα.

Την 1η Οκτωβρίου 2018 ανακοινώθηκε ο θάνατός του, σε ηλικία 94 ετών.

Ήταν ο μοναδικός στον κόσμο καλλιτέχνης που προς τιμή του έχει ανεγερθεί μνημείο, στο οποίο φέρεται ο ανδριάντας του. https://el.wikipedia.org/wiki/Σαρλ_Αζναβούρ


Ακούμε αυτόν τον θρύλο του γαλλικού τραγουδιού που τραγουδά το "La Bohème" το 1965.

. Το "Hier encore", του οποίου ο αρχικός γαλλικός τίτλος μεταφράζεται ως κάτι σαν "Μόλις χθες" ή "Όχι πολύ καιρό πριν", είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε από τον Charles Aznavou

Μπέμπα Μπλανς ( 1944 - 2017)

Η Αγγελική Κωνσταντοπούλου, γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μπέμπα Μπλανς (21 Ιουνίου 1944 - 7 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Πέθανε μετά από χρόνια μάχη με βαριάς μορφής αναιμία.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίστηκε στο τραγούδι το 1964, ερμηνεύοντας το τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα Καλώς όρισες βρε Γιώργη. Δυο χρόνια αργότερα (1966), ερμήνευσε τα τραγούδια Μιας πεντάρας νιάτα και Το καράβι του ίδιου δημιουργού. Με αυτά τα τραγούδια πέρασε στο πάνθεον του ελληνικού τραγουδιού και καθιερώθηκε ως τραγουδίστρια. Είχε συνεργαστεί με αρκετούς καλλιτέχνες όπως με την Μαρινέλλα, τον Στράτο Διονυσίου και τον Γιάννη Πουλόπουλο καθώς και με αρκετούς συνθέτες όπως με τον Γιώργο Μητσάκη, τον Γιάννη Καραμπεσίνη και τον Γιάννη Σπανό.

Στο θέατρο συμμετείχε στην παράσταση "Πεθαίνω σαν Χώρα" του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, η οποία παρουσιάστηκε το 2013 στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

Η Μπέμπα Μπλανς χάρη στο εκρηκτικό της ταμπεραμέντο τροφοδότησε την έμπνευση μεγάλων δημιουργών όπως του Γιώργου Ζαμπέτα ο οποίος την αποκαλούσε "Μπεμπέκα βελούδο" και με τον οποίο συνεργάστηκε σε πολλά τραγούδια.
https://el.wikipedia.org/wiki/Μπέμπα_Μπλανς

Από την εκπομπή "Η ζωή είναι αλλού" 2007-2008
https://www.youtube.com/watch?v=ggDjlstBVUM

Το καράβι - 1959 Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης & Νίκος Βελιώτης Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας Ερμηνεία: Μπέμπα Μπλανς

.

Σπύρος Παπαλουκάς (1892 - 1957)

Ο Σπύρος Παπαλουκάς ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος, πρόδρομος της Γενιάς του 1930.
 1892, Φωκίδα - 1957, Αθήνα

Από έφηβος, ο Παπαλουκάς έμαθε την τέχνη της αγιογραφίας κοντά σ' έναν τοπικό αγιογράφο. Το 1906 πήγε στον Πειραιά για να εξασκήσει την τέχνη του σε ένα εργαστήριο αγιογραφίας και ζωγραφικής, και το 1909 έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου είχε για δασκάλους τον Γεώργιο Ροϊλό και τον Γεώργιο Ιακωβίδη. Την περίοδο της φοίτησής του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, ζωγράφισε εικόνες για το τέμπλο του ναού του Αγίου Δημητρίου της Δεσφίνας. Από το 1916 έως το 1921, συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι στην Académie Julien και σε άλλες σχολές καλών τεχνών.

Άγνωστοι Ήρωες του 21 : Καπετάν Γιάννακας Αποστολόπουλος

Ο Καπετάν Γιάννακας ή Γιάννης Αποστολόπουλος ήταν Έλληνας αγωνιστής της επανάστασης του 1821.

Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Βλαχοκερασιά Αρκαδίας 

  [ Στον πίνακα, του Παναγιώτη Ζωγράφου "ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΤΡΟΠΟΛΙΤΖΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΞ ΑΥΤΗΣ ΧΩΡΙΩΝ", από αφήγηση του Στρατηγού Μακρυγιάννη για τα πρόσωπα που συμμετείχαν, αναφέρονται οι Μπαρμπιτζιώτης, Γιάννακας και Λάμπρος αλλά και στη σημείωση 10 διαβάζουμε "ΧΩΡΙΟΝ ΚΕΡΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΥΤΟΥ".

Χειμερινά λημέρια του Καπετάν Γιάννακα,το βασικό του ήταν στην Πρόπαντη, άλλα δε στα Ρουμάνια της Καλτεζιάς και της Αγίας Ειρήνης.

Τα καλοκαιρινά του λημέρια, βρίσκονταν στον δρυμό της Σκυρίτιδας και στις θέσεις Ψηλή Ράχη, Τριαντάφυλλα και δίπλα από τον Άγιο Χριστόφορο.] 

Ησυχία, δουλεύει ο μπάρμπα Γιώργης

Μπουζιάνης Γιώργος (Αθήνα 1885 - Αθήνα 1959).

Η φωτογραφία παρουσιάζει τον Έλληνα εξπρεσιονιστή ζωγράφο en: Γιώργο Μπουζιάνη με τον γιο του Γιώργο μπροστά από το σπίτι τους στο Eichenau, Γερμανία, σε έναν παράδρομο, το 1927. https://el.wikipedia.org/wiki/Γιώργος_Μπουζιάνης#/media/Αρχείο:Jorgos_Busianis.jpg

Διηγείται τη μυθιστορηματική ζωή ενός σπουδαίου Ελληνα καλλιτέχνη 


Της Γιουλης Eπτακοιλη που δημοσιεύθηκε στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της 17ης.10.2010.

Ανεβαίνοντας την οδό Μπουζιάνη, πρώην Σουλίου, στη Δάφνη, Κατσιπόδι για τους παλιούς, φαντάζεσαι ότι θα δεις τον μπαρμπα-Γιώργη να καπνίζει στο κατώφλι του σπιτιού του. Υπάρχουν ακόμη δυο–τρεις άνθρωποι στη γειτονιά που τον θυμούνται να βγαίνει από το σπιτάκι του, με ένα τσιγάρο στο στόμα, και να κατηφορίζει το δρόμο προς τη μονίμως μποτιλιαρισμένη σήμερα Βουλιαγμένης. Μια κυρία θυμάται τον πατέρα της να τη μαλώνει: «Κάνε ησυχία, δουλεύει ο μπαρμπα-Γιώργης».

Μια βόλτα με "το τελευταίο μπλε Τρόλεϊ..." Μπουλάτ Οκουντζάβα

Bulat Okudzhava (9 Μαΐου 1924 - 12 Ιουνίου 1997) ήταν  Ρώσος ποιητής, συγγραφέας, μουσικός, μυθιστοριογράφος και τραγουδιστής-τραγουδοποιός καταγωγής Γεωργίας-Αρμενίας. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του σοβιετικού είδους που ονομάζεται "τραγούδι συγγραφέα" (авторская песня, avtorskaya pesnya), ή "τραγούδι κιθάρας", και ο συγγραφέας περίπου 200 τραγουδιών, έθεσε στη δική του ποίηση. Τα τραγούδια του είναι ένα μείγμα ρωσικών ποιητικών και λαϊκών παραδόσεων και το γαλλικό στυλ chansonnier που εκπροσωπείται από τέτοιους συγχρόνους της Okudzhava ως Georges Brassens.

Αὐτοβιογραφικὸ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη

(Σκιάθος, 4 Μαρτίου 1851 - Σκιάθος, 3 Ιανουαρίου)

Τὸ σύντομο βιογραφικὸ ποὺ ἔφτιαξε ὁ ἴδιος ὁ πεζογράφος γιὰ τὸν ἑαυτό του κατὰ παράκληση τοῦ Γιάννη Βλαχογιάννη ἀναφέρει ὅτι:

Ἐγεννήθην ἐν Σκιάθῳ τῇ 4ῃ Μαρτίου 1851. Ἐβγῆκα ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Σχολεῖον εἰς τὰ 1863, ἀλλὰ μόνον τῷ 1867 ἐστάλην εἰς τὸ Γυμνάσιον Χαλκίδος, ὅπου ἤκουσα τὴν Α´ καὶ Β´ τάξιν. Τῇ Γ´ ἐμαθήτευσα εἰς Πειραιᾶ, εἶτα διέκοψα τὰς σπουδάς μου καὶ ἔμεινα εἰς τὴν πατρίδα. Κατὰ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1872 ἐπῆγα εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος χάριν προσκυνήσεως, ὅπου ἔμεινα ὀλίγους μῆνας. Τῷ 1873 ἦλθα εἰς Ἀθήνας καὶ ἐφοίτησα εἰς τὴν Δ´ τοῦ Βαρβακείου. Τῷ 1874 ἐνεγράφην εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολὴν ὅπου ἤκουσα κατ᾿ ἐκλογὴν ὀλίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ᾿ ἰδίαν δὲ ἠσχολούμην εἰς τὰς ξένας γλώσσας.

Άλκη Αγγελική Ζέη Η μεγάλη κυρία του παιδικού βιβλίου

(Αθήνα, 15 Δεκεμβρίου 1923 - Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 2020)

Ήταν σπουδαία Ελληνίδα πεζογράφος και συγγραφέας. Πολυβραβευμένη για το έργο της, τιμήθηκε μεταξύ άλλων από την Ακαδημία Αθηνών. Bιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 20 γλώσσες. https://el.wikipedia.org/wiki/Άλκη_Ζέη

εικόνα https://schoolpress.sch.gr/korinosontheweb/?p=2

.
Η Άλκη Ζέη περιγράφει το ταξίδι της σε όλη της τη ζωή και πώς οι εμπειρίες της σκάλισαν την προσωπική της ζωή και το έργο της. 

Το Καπλάνι της βιτρίνας Ολα τα επεισοδια

Τζένη Βάνου (1939 - 2014)

.Γεννήθηκα κάπου κοντά στην πλατεία Αττικής, αλλά μεγάλωσα με τη γιαγιά μου στον Βύρωνα. Είμαι παιδί χωρισμένων γoνιών. Αυτό με επηρέασε πολύ, γιατί από δύο χρόνων μου απαγορευόταν να βλέπω τη μητέρα μου. Είχε βγει το διαζύγιο εις βάρος της και όποτε προσπάθησε να με δει, διαδραματίστηκαν σκηνές βαρβαρότητας και απείρου κάλλους. Αυτή η εικόνα, να την πετάνε έξω, ενώ ερχόταν για μένα, με στιγμάτισε πάρα πολύ.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ (22 Φεβρουαρίου 1939 - 21 Ιανουαρίου 2020)

Ποιητικό υστερόγραφο 

Τα ποιήματα δεν μπορούν πια
να ‘ναι ωραία
αφού η αλήθεια έχει ασχημύνει.
Η πείρα είναι τώρα
το μόνο σώμα των ποιημάτων
κι όσο η πείρα πλουταίνει
τόσο το ποίημα τρέφεται και ίσως δυναμώσει.
Πονάν τα γόνατά μου
και την Ποίηση δεν μπορώ πια να
προσκυνήσω,
μόνο τις έμπειρες πληγές μου
μπορώ να της χαρίσω.
Τα επίθετα μαράθηκαν,
μόνο με τις φαντασιώσεις μου
μπορώ τώρα την Ποίηση να διανθίσω.
Όμως πάντα θα την υπηρετώ
όσο βέβαια εκείνη με θέλει
γιατί μόνο αυτή με κάνει λίγο να ξεχνώ
τον κλειστό ορίζοντα του μέλλοντός μου.

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ γεννήθηκε στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1939. Γονείς της ήταν οι Γιάννης Αγγελάκης και Ελένη Σταμάτη. Ήταν πνευματική κόρη του Νίκου Καζαντζάκη, που διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον πατέρα της. Μόλις στα 17 της χρόνια δημοσιεύει στο περιοδικό Καινούργια εποχή το ποίημα της «Μοναξιά» μετά από παρότρυνση του Νίκου Καζαντζάκη, ο οποίος έστειλε γράμμα στον Γιάννη Γουδέλη, τον διευθυντή της Καινούργιας εποχής γράφοντας: «Παρακαλώ, δημοσιεύστε αυτό το ποίημα, το έχει γράψει μία κοπέλα που δεν έχει βγάλει ακόμα το γυμνάσιο. Είναι το ωραιότερο ποίημα που διάβασα ποτέ!». Από τότε άνοιξε ο δρόμος για την ενασχόληση της με την ποίηση και τη μετάφραση. Άρθρα για την ποίηση και την μετάφραση της ποίησης έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Το έργο της έχει μεταφραστεί σε περισσότερες των δέκα γλωσσών και ποιήματα της εμπεριέχονται σε λογοτεχνικές ανθολογίες. Αρχή και τέλος για εκείνη η ποίηση του Κ.Π. Καβάφη. Σπούδασε ξένες γλώσσες στην Αθήνα, τη Γαλλία και την Ελβετία. Ήταν διπλωματούχος μεταφράστρια-διερμηνέας. Είχε μεταφράσει, μεταξύ άλλων, Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Μαγιακόβσκι, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ κ.ά. Η ποίησή της διακρίνεται από μια έντονη καταφυγή σε φανταστικές χώρες. Το 2014 συμμετείχε στην ταινία Μητριαρχία. Απεβίωσε στις 21 Ιανουαρίου 2020.

https://el.wikipedia.org/wiki/Κατερίνα_Αγγελάκη-Ρουκ

εικόνα https://greekcitytimes.com/2020/01/22/greek-poet-katerina-anghelaki-rooke/

.

Μνήμη Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ

Όπως κάθε 11 Ιανουαρίου, ημέρα θανάτου του σπουδαίου μπαλαντοποιού, μαζεύτηκε  στην πλατεία του  Μιλάνο,  Piazza del Duomo, πλήθος κόσμου, για να περάσουν τη βραδιά με τραγούδια και ιστορίες γι΄αυτόν. 

Ο Φαμπρίτσιο Ντε Αντρέ (ιταλικά: Fabrizio Cristiano De André, Γένοβα, 18 Φεβρουαρίου 1940 - Μιλάνο, 11 Ιανουαρίου 1999) ήταν Ιταλός τραγουδιστής-τραγουδοποιός.

Ήταν ένας από τους πιο γνωστούς και σίγουρα ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς τραγουδοποιούς. Στα τραγούδια του αναφερόταν κυρίως στους περιθωριοποιημένους, τους επαναστάτες και τους άτυχους. Πολλά από τα έργα του θεωρούνται ποιητικά έργα και γι' αυτό πολλά έχουν συμπεριληφθεί στα σχολικά κείμενα της Ιταλίας.

Στα 40 χρόνια δημιουργίας του εξέδωσε περισσότερα από 20 άλμπουμ. Ένας αριθμός σχετικά περιορισμένος, αλλά σίγουρα χωρίς να προξενεί έκπληξη, δεδομένης της βαρύνουσας σημασίας που ο Ντε Αντρέ έδινε στην ποιότητα αντί για την ποσότητα. Προς τιμήν του έχει δημιουργηθεί βραβείο που φέρει το όνομά του.

el.wikipedia.org

Fabrizio De André - Wikipedia

  

Χειμώνας Νικόλαος – Nikos Heimonas (1866-1929)

Ο Νικόλαος Χειμώνας γεννήθηκε στη Κριμαία το 1866. Σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πετρούπολης. Περιηγήθηκε στην Ευρώπη και παρέμεινε στη Γερμανία, Αυστρία και Γαλλία. Δίδαξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πετρούπολης από το 1894 ως το 1918. Το 1920 ήρθε στην Ελλάδα όπου έζησε μέχρι και το θάνατό του. Πέθανε στη Σκύρο το 1929.

https://paletaart.wordpress.com/2012/06/05/χειμώνας-νικόλαος-nikos-heimonas-1866-1929/

[...] στην Ελλάδα. 22 πίνακες ζωγραφικής βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, αρκετά έργα στη γκαλερί της Ρόδου, στη συλλογή της Εθνικής Τράπεζας, στην Γκαλερί Αβέρωφ και σε άλλες ιδιωτικές συλλογές, καθώς και στη Γαλλία και στις ΗΠΑ

Στη Ρωσία, ο καλλιτέχνης εκπροσωπείται στην κρατική γκαλερί  Tρετιακόφ , στο κρατικό ρωσικό μουσείο, στο κρατικό μουσείο τέχνης του Σαράτοφ, στο περιφερειακό μουσείο της Eύπατόρια  και σε ιδιωτικές συλλογές.

ttps://el.wikipedia.org/wiki/Νικόλαος_Χειμώνας

• 

  Μυστράς.
 
• 

  Το κάστρο της Άμφισσας.
 
• 

  Δήλος.
 
• 

  Σαντορίνη.
 
• 

  Στον λιμένα.
 
• 

  Άνδρος, Χώρα

Ευγένιε τι μένει όταν η παιδικότητα πεθάνει;

Τις ώρες της συγγραφής ταυτίζεται, συμπάσχει, συμμετέχει στις περιπέτειες των ηρώων του, ενώ όταν ήταν εκείνος παιδί, διάβαζε «όποιο έντυπο έπεφτε στα χέρια του».

Ποιος είναι τελικά ο Ευγένιος Τριβιζάς; 

Μεγαλώνοντας άρχισε να πλάθει ιστορίες χρησιμοποιώντας ως υλικά μεγάλες δόσεις φαντασίας, χιούμορ, περιπέτειας. Απόδειξη η λογοτεχνική, παραμυθένια «μαγειρική» του την οποία χαίρονται εξίσου να τη γεύονται ως αναγνώστες, ενήλικες και παιδιά.

Ποιος είναι τελικά ο Ευγένιος Τριβιζάς; Μάγειρας, ταξιδευτής, εφευρέτης ή απλώς… λάτρης της βυσσινάδας;

"Έφυγε" ο Σπανός ο Μελωδός

Τρυφερός μπαλαντοποιός, γλυκύτατος αλλά όχι γλυκερός  μελωδιστής, ανακούφισε  και μαλάκωσε  τις ταραγμένες ώρες μας, ενίσχυσε τις αισθηματικές μας εξάρσεις, μας συντρόφευσε στις μοναχικές μας στιγμές.

Ευγενής , διακριτικός, με περιφρουρημένη απόλυτα την προσωπική ζωή,  έφυγε αθόρυβα και διακριτικά , σκορπίζοντας μεγάλη θλίψη σε όσους αγάπησαν τη μουσική του  .

01▶00:20 Μια Αγάπη Για Το Καλοκαίρι – Καίτη Χωματά 02▶02:05 Μια Φορά Θυμάμαι – Πένυ Ξενάκη 03▶05:23 Οδός Αριστοτέλους – Ρένα Βλαχόπουλου 04▶06:46 Άνθρωποι Μονάχοι – Δάκης 05▶09:21 Ένα Καλοκαίρι – Τέρης Χρυσός 06▶11:18 Θυμήσου Τον Σεπτέμβρη – Τέρης Χρυσός 07▶12:47 Ποσά Ζήσαμε Μαζί – Δήμητρα Γαλάνη 08▶15:19 Σχέσεις Οργής – Εύη Καπάταη 09▶17:51 Στον Ουρανό Ένα Αστέρι – Καίτη Χωματά 10▶20:13 Δεν Επιτρέπονται Ενοχές – Α. Καλογιάννης/Ε.Καπάταη 11▶23:55 Τι Αγάπη – Δήμητρα Γαλάνη 12▶25:49 Μακρομαλλούσσα Κοπελιά – Μιχ. Βιολάρης/Κ. Χωματά 13▶28:14 Το Χριστινάκι – Καίτη Χωματά 14▶30:45 Άσπρα Καράβια – Πένυ Ξενάκη


 01▶ Βάρκα Χωρίς Πανιά – Μιχαλης Βιολαρης / Καιτη Χωματα 02▶ Θέλω Τα Ωπα Μου - Δουκισσα 03▶ Κομήτης – Ευη Καπαταη 04▶ Ανοίγω Την Πόρτα Στην Αγάπη – Ευη Καπαταη 05▶ Και Αν Είσαι Δάκρυ – Ευη Καπαταη 06▶ Ήρθες Εψές – Μιχαλης Βιολαρης 07▶ Γυναίκα Είμαι – Ευη Καπαταη 08▶ Κι Αν Σ’αγαπώ Δεν Σ’ορίζω – Καιτη Χωματα 09▶ Το Ξαρραβώνιασα – Καιτη Χωματα 10▶ Ότι Και Να Παίξω – 2002GR 11▶ Πες Πως Μ’αντάμωσες - Δακης 12▶ Η Μπαλάντα Της Καίτης – Καιτη Χωματα 13▶ Η Δική Σου Αγάπη – 2002GR 14▶ Δεν Είσαι Έρωτας Εσύ – 2002GR

1.Σπασμένο καράβι : Ποίηση Γιάννη Σκαρίμπα (Κώστας Καράλης)0:00 2.Το λέει και το τραγούδι: Ποίηση Λιλής Ιακωβίδη (Αρλέτα)3:49 3.Είνα ν' απορείς : Ποίηση Μαρίνας Λαμπράκη( Κώστας Καράλης)6:39 4.Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι Ποίηση: Βύρωνα Λεονταρή (Αρλέτα)10:09 5.Στρατιώτης ποιητής : Ποίηση Μίλτου Σαχτούρη (Κώστας Καράλης)12:32 6.Σε είπανε Θεό : Ποίηση Δημήτρη Δούκαρη (Αρλέτα)16:00 7.Ο θρήνος της μάνας : Ποίηση Ηλία Σιμόπουλου (Αρλέτα)19:04 8.Ιδανικός κι ανάξιος εραστής : Ποίηση Νίκου Καββαδία (Κώστας Καράλης)22:13 9.Το πέρασμά σου : Ποίηση Κώστας Βάρναλης (Κώστας Καράλης)25:31 10.Πέντε ναυτόπουλα : Ποίηση Μήτσου Λυγίζου (Αρλέτα)28:04 11.Αν είσαι...(Πώς θες να το ξέρω) : Ποίηση Νίκου Καρύδη ( Κώστας Καράλης)31:10 12.Οι νεκροί : Ποίηση Χρήστου Κουλούρη (Κώστας Καράλης)33:57

Νίκος Ιγνατιάδης ( Μάρτιος-1946 - Οκτώβριος 2019 )

Ο Νίκος Ιγνατιάδης ήταν μαέστρος, πιανίστας και συνθέτης.

« Ο Νίκος Ιγνατιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα (05-03-1946) και μεγάλωσε στην  Ελλάδα. Μετά τις σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών έγινε πολύ επιτυχημένος κλασικός πιανίστας με πολλές συναυλίες.
Το 1967 ο Νίκος έγινε και ειδικός μουσικός διευθυντής και ίδρυσε τη δική του ορχήστρα η οποία είχε το 1975 30 άτομα. Με αυτή την ορχήστρα ο Νίκος διοργάνωσε κάθε εβδομάδα 3 τηλεοπτικές εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση με κλασική, τζαζ και λαϊκή μουσική. Αργότερα ο Νίκος συνέθεσε πολλή μουσική για πολλούς Έλληνες τραγουδιστές. » https://www.facebook.com/pg/NikosIgnatiadis/about/?ref=page_internal

Ευάγγελος Ζαμπετουλάκης Λυριδιανά 05/03/1937 - Χανιά 10/10/2015

.

Δίνω στον κόσμο τραγούδια της αγάπης.
Δεν είμαι ο μόνος ούτε και ο τελευταίος.
Είναι θέμα προαιώνιο για όλους τους λαούς της γης.
Και μπορεί να υπάρχουν πόλεμοι,μπορεί να πεθαίνουν παιδιά απο την πείνα,μα η αγάπη είναι εκείνη που θα κρατήσει τον άνθρωπο πάνω στη γη. Ε.Ζ.

Λέλα (Ελένη) Καραγιάννη (24 Ιουνίου 1898 - 8 Σεπτεμβρίου 1944)

Ἡ Λέλα Καραγιάννη μὲ τὰ παιδιά της

«Ευχαριστούμε το Άρωμα», μια φράση συνθηματική που ακουγόταν συχνά από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Καΐρου, παραπέμποντας στην ακόμα μια φορά επιτυχή έκβαση του σχεδίου της «Μπουμπουλίνας» της Αντίστασης, της Λέλας Καραγιάννη. Η λέξη «Αρωμα» παρέπεμπε στο Αρωματοπωλείο του φαρμακοποιού συζύγου της, μέσω του οποίου προσφέρθηκαν τεράστιες υπηρεσίες στην Εθνική Αντίσταση και με τα έσοδά του καλύφθηκαν πολλές από τις ανάγκες του Αγώνα. Αρχικά περιέθαλπτε τους πολεμιστές της Αλβανίας που δεν μπορούσαν να φτάσουν στα σπίτια τους, κάτι για το οποίο εξέφραζε τη θλίψη της: «Να πώς κατάντησαν οι νικητές μας, οι ήρωές μας που τους άξιζε να μπουν στην πόλη δαφνοστεφανωμένοι». Η θλίψη έγινε οργή και μίσος προς τους κατακτητές, κάτι που την οδήγησε στη δημιουργία μιας αυτοσχέδιας αντιστασιακής εθελοντικής οργάνωσης με κύριο γνώρισμα και διαφορά απ’ όλες τις άλλες ότι ψυχή και αρχηγός της ήταν μια γυναίκα, η Λέλα Καραγιάννη.

Κι όταν βρεις τα χίλια χάρτινα κουτιά που 'χουν μέσα κοιμισμένους υπερήρωες

 ΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΙΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ

Και στον «πατέρα» του «Μικρού Σερίφη» τον Παναγιώτη (Πότης) Στρατίκη  (Κώστας Φωτεινός.)

\https://el.wikipedia.org/wiki/Πότης_Στρατίκης

https://www.in.gr/2019/06/10/greece/pethane-o-mikros-serifis/

Κουνελάκι

Κουνελάκι μου στις κούνιες που θα πας
πες μου πως θα με θυμάσαι 
πες μου πως θα μ' αγαπάς
βάλε μες στο κουβαδάκι σου μια πέτρα και για μένα,
βάλε και δυο λουλουδάκια πατημένα.

Κι όταν θα βρεθείς στην υπεραγορά
μπες μες στο καρότσι κι άπλωσε τα χέρια σου ψηλά
κι ό,τι βρίσκεται στο πάνω πάνω ράφι κράτησέ το
και το βράδυ απ’ το μπαλκόνι πέταξέ το.

Κουνελάκι μου όταν φτάσεις της γιαγιάς
πες μου πως θα με θυμάσαι 
πες μου πως θα μ’ αγαπάς
μπες μες στην παλιά ντουλάπα κρύψου πίσω από τα ρούχα
μύρισε το παιδικό σκοτάδι που ‘χα.

Κι όταν βρεις τα χίλια χάρτινα κουτιά
που 'χουν μέσα κοιμισμένους υπερήρωες και παπιά
βρες αυτό που πιο πολύ θα με θυμίζει στη φιγούρα
σκίσ' το εξώφυλλο και κάν’ του μια μουντζούρα.

Κουνελάκι μου, στον ύπνο σου όταν πας
πες μου πως θα με θυμάσαι 
πες μου πως θα μ’ αγαπάς
κι αν πετύχεις την αράχνη τ’ ουρανού, τη μαύρη χήρα
χάιδεψέ την, μη φοβάται η κακομοίρα.

Κι όταν έρθεις πάλι πίσω το πρωί,
κάτσε λίγο και χουζούρεψε
συγχώρα τη ζωή
που ‘χει κάτι βιαστικό 
που δεν κοιτάει ποτέ της πίσω,
κι όταν θέλεις φώναξέ μου να ξυπνήσω...