Εν Αθήναις....νοσταλγία

Έμπαινες στα ξύλινα βαγόνια του ηλεκτρικού και κατέβαινες στην Ομόνοια.
Κίτρινα τα πλακάκια.....πράσινα της προηγούμενης στάσης που ήταν
η Πλατεία Βικτωρίας.

Κατοχή.

Ἀλήθεια, δάση καὶ βουνὰ
ὑπάρχουνε στὸν κόσμο ἀκόμη;
Ὑπάρχουν οἱ μεγάλοι δρόμοι
ποὺ πᾶν σὲ μέρη ἀλαργινά;

Ἀνθίζουν πάντοτε οἱ βραγιές;
Στοὺς κάμπους εἶναι φῶς κι εἰρήνη;
Κι ἔμεινε λίγη καλοσύνη
μὲς τὶς ἀνθρώπινες καρδιές;

Ἀπίστευτα μᾶς φαίνονται ὅλα
σ᾿ ἐμᾶς ποὺ ζοῦμε τώρα χρόνια
σὰν σ᾿ ὀρεινά φτωχὰ καλύβια
ποὺ τ᾿ ἀποκλείσανε τὰ χιόνια...

Θὲ νἄρθει τάχα μιὰν ἡμέρα
σὰν ἀπὸ τόπους μακρινοὺς
ἡ Ἄνοιξη ποὺ λαχταρᾶμε;
Καὶ θὰ μᾶς εὕρει ζωντανούς;
 Κώστας Οὐράνης (1890 - 1953)

ΑΙΔ’ ΕΙΣ ΑΘΗΝΑΙ … Η ΠΡΙΝ ΠΟΛΙΣ

 Ολόκληρη η επιγραφή που υπάρχει στη βορειοδυτική πλευρά πάνω από το τόξο στην Πύλη του Αδριανού λέει: "ΑΙΔ' ΕΙΣ' ΑΘΗΝΑΙ ΘΗΣΕΩΣ Η ΠΡΙΝ ΠΟΛΙΣ" ("Αυτή είναι η Αθήνα, η παλιά πόλη του Θησέα").
Εδώ, τμήμα της επιγραφής αποτελεί τίτλο ενός εξαιρετικού ιστορικού ντοκιμαντέρ αφιερωμένου στα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας.

(Γραμματικόπουλος, Τσαρούχης, Βασιλείου)
Πως γκρέμισαν τα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας. (Ντοκιμαντέρ)
Ένα εξαιρετικού ενδιαφέροντος, ιστορικό ντοκιμαντέρ, με κείμενα του Γιάννη Τσαρούχη και εικόνες του Σπύρου Βασιλείου, για τα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας.

1950-1965 από το αρχείο του Κώστα Μεγαλοοικονόμου

  Η μικρού μήκους ταινίας, διάρκειας 20 λεπτών, γυρίστηκε το 1980 σε παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία: Νίκου Γραμματικόπουλου.
Βραβεύθηκε με το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάσωση της πολιτισμικής κληρονομιάς το 1980.
Μεταδόθηκε στην ΕΡΤ αλλά και την Σουηδική Τηλεόραση.

Αγοράσθηκε από την Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ. Προβλήθηκε στην εκπομπή «Μια ταινία μια συζήτηση». Επίσης προβλήθηκε στην τελευταία διάλεξη του κύκλου ομιλιών του ΕΙΕ «Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών» που ήταν αφιερωμένη στα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας (Μάιος 1994).

Ο Γιάννης Τσαρούχης "ντύνει" με λόγο νεοκλασικά της Ιτέας, Λαμίας και Χαλκίδας

Ο ζωγράφος που θεωρήθηκε εκφραστής της ελληνικότητας στη μεταπολεμική ζωγραφική, ο Γιάννης Τσαρούχης, εκτός από δυνατό χρωστήρα υπήρξε και εξαίρετος στοχαστής, έδινε πάντα τροφή για σκέψη, ακόμη κι αν ο λόγος του κάποιες φορές θεωρήθηκε αιρετικός. Επωφελούμαστε λοιπόν για μια ανατροπή του συνήθους.... Εδώ, δεν σχολιάζεται το εικαστικό του έργο, αλλά το κείμενό του σχολιάζει τις εικόνες νεοκλασικών από τις πόλεις της Κεντρικής Ελλάδας!

Εν Αθήναις....οι ανθοστήλες και άλλα

Bρέθηκα σε μια κοινωνική εκδήλωση ...πάει καιρός....
και συνάντησα μια φίλη

από τα παλιά που είχα πολλά χρόνια να τη δω από την εποχή

της αλάνας σε κάποια γειτονιά του Κέντρου της Αθήνας.

Κοιταζόμαστε συγκινημένοι και λίγο θυμωμένοι για τον

αδυσώπητο χρόνο που είχε περάσει από πάνω μας.

Λίγα χρόνια μεγαλύτερη μεγαλώσαμε μαζί στην ίδια αυλή.

Εκείνη κόρη της σπιτονοικοκυράς που νοίκιαζε τα δωμάτια.

Ήταν κάποτε μια καλλονή!

Γρήγορα συνήθισε ο ένας την εικόνα του άλλου

και άρχισε το...γνωστό "θυμάσε εκείνο...θυμάσε το άλλο..."

Κινδυνεύσαμε να παρεξηγηθούμε από τους άλλους.

Εκείνη είχε χρόνια να περάσει από την παλιά γειτονιά

και δυσκολευότανε να ακούσει πώς είναι σήμερα....

Δεν ήθελε...δάκρυζε...προτιμούσε να την θυμάται όπως ήταν.

Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας στην αυγή της ανεξαρτησίας της

Τσέκολι Ραφαήλ, Ακρόπολη. 1853. Εθνική Πινακοθήκη. Αθήνα.βλ. nationalgallery.gr

Είναι μία ιστορική πηγή-μαρτυρία που περιγράφει και σχολιάζει την οικονομική κατάσταση που βρισκόταν η μετεπαναστατική Ελλάδα στην αρχή της ανεξαρτησίας της. Χαρακτηρίζεται από το ρομαντικό τόνο και την αρχαιολατρεία του Φιλελληνισμού, απεικονίζει όμως και με ρεαλιστικό τρόπο την τότε κατάσταση του μικρού νεοσύστατου κράτους.

Γρηγόριος Ξενόπουλος: Φθινόπωρο.

Ο ουρανός σήμερα είναι ασυννέφιαστος, ολογάλανος και ο ήλιος λάμπει και θερμαίνει σαν καλοκαιριάτικος. Κοιτάζοντας έξω από το ανοιχτό παράθυρο, θα μπορούσα να γελαστώ και να νομίσω, πως ο ημεροδείκτης τρελάθηκε. Μα οι φωνές, που ακούω από το δρόμο, με πείθουν πάλι, πως είναι Οκτώβρης.

Σου επρόσφερα…

της Ιωάννας Δενδραμή

Από την παιδική μου ηλικία παρατηρούσα τα χέρια των παππούδων της γειτονιάς του χωριού που μεγάλωσα. Τους δικούς μου δεν γνώρισα. Έφυγαν πολλοί νέοι.

Κι έτσι είχα τους παππούδες της γειτονιάς δικούς μου. Μεταξύ τους πρώτος ήταν ο παπά – Μιχάλης. Ο καλός και γλυκός παππούλης που με βάφτισε και δεν μας ξεχώριζε όλα τα παιδάκια από τα ίδια του τα εγγονάκια.

Αξέχαστες ατάκες του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου (τα κίτρινα γάντια).

Να πας Ρένα, να πας.
Να ξεριζώσεις την μουστάκα του, να την κάνεις σφουγγάρι, να την βουτήξεις στην αλυσίβα, και να σβήσεις θυσίες, να σβήσεις όνειρα, να σβήσεις τα πάντα
Μα τι λες πάλι Ορέστη;
Αλλά ένα πράγμα σου λέω, Ρένα: Η ευτυχία, Ρένα, είναι σαν την σκιά μας, που όσο την κυνηγάμε, τόσο μας ξεφεύγει

"Ανακαλύπτοντας τον Αντώνη Μόλλα"

Το Θέατρο Σκιών του Αντώνη Μόλλα κοντά στους στύλους του Ολυμπίου Διός.
Διακρίνονται οι Στύλοι, το Παναθηναϊκό Στάδιο και ο Αρδηττός.

Μόλλα-Γιοβάνου Αρετή, Ο Καραγκιοζοπαίχτης Αντώνης Μόλλας: η κόρη του θυμάται, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 1981. Διαθέτει εικονογραφικό υλικό που ζωγράφισε η ίδια, από τη φιγούρα του Καραγκιόζη, το Βατραχονήσι, το πορτραίτο του Πατέρα της, όπως και το εξώφυλλο.

Αυτό το βιβλίο γράφτηκε με σκοπό να πραγματοποιήσει μια επιθυμία του Αντώνη Μόλλα, της οποίας δεν κατάφερε ποτέ ο ίδιος να δώσει μορφή. Σε μεγάλη ηλικία ο Μόλλας ήθελε να γράψει τα απομνημονεύματα του, τα λίγα του γράμμα τα όμως δεν τον άφησαν και η κόρη του, η Αρετή, όταν ήταν πιο νέα δεν είχε όρεξη γι’ αυτά. 20 χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα της , αποφασίζει να μας μιλήσει.

Λάμπης Δ. Αποστολίδης (1910 - 1978 ).

 ( Λάμπης Δ. Αποστολίδης 1910 - 1978 ).

Γεννήθηκε στό Λουτράκι της Κορινθίας. ( Εγγονός του Δημάρχου Περαχωριτών και από τους πρώτους οικιστές της Λουτρόπολης του Λουτρακίου Χαράλ. Αναγν. Αποστολίδη, πού καταγόταν από γνωστή Αρκαδική οικογένεια Αποστολόπουλου, Αγωνιστών του 1821 ).

Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Σκιών, ο Καραγκιόζης

Ο Καραγκιόζης είναι μορφή πανάρχαια που η σκούφια του κρατά από πολύ μακριά, Ίσως από τα Ελευσίνια μυστήρια, τις κωμωδίες του Αριστοφάνη, το Βυζαντινό μιμικό θέατρο, είναι η ενσάρκωση της καταπιεσμένης μερίδας του ελληνικού λαού. Δε φοβήθηκε ποτέ, δεν άλλαξε στρατόπεδο και δεν υποτάχτηκε. Έμεινε πιστός στα ήθη και τα έθιμά του και πολέμησε κάθε μορφή ξενόφερτης επίθεσης, κρατώντας ψηλά τη σημαία της παράδοσης. Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος που σήμερα αργοπεθαίνει. Γιατί δεν μπορεί ν’ αλλάξει στρατόπεδο και να προσαρμοστεί σε μια εποχή φθοράς. Προτίμησε ν’ αποτραβηχτεί στην καλύβα του, να ονειρεύεται το καρβέλι του, μακριά από έναν κόσμο που έχει πάψει να ονειρεύεται.

Από την άμαξα έως το σημερινό ταξί…!

 

Επιμέλεια: Νίκος Πολιουδάκης, Μανόλης Σκαρσουλής

 

Άμαξα, αμάξι, ταξί. Η ελληνική λαογραφία, πλούσια από στοιχεία της τεχνολογικής

εξέλιξης και της προσπάθειας βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των ανθρώπων στο πέρασμα του χρόνου, δε θα μπορούσε να μην ασχοληθεί και με τα μέσα μεταφοράς. Ένα ταξίδι στο χρόνο επιχειρεί η Ζωή Ε. Ρωπαΐτου, Ερευνήτρια του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, στο βιβλίο της «Από την άμαξα στο ταξί», στο οποίο γίνεται ιδιαίτερη μνεία στο ταξί και στην εξέλιξή του μέσα στο χρόνο, από την άμαξα ως το ταξί και από το Ρωμαϊκό  τύποις «ταξίμετρο» μέχρι τη σημερινή «ταρίφα» κα. Το ενδιαφέρον βιβλίο πέρα από την ιστορική του διαδρομή πάνω στο ζήτημα μας αποτυπώνει εμπειρίες οδηγών και ιδιοκτητών ταξί πάνω στο τιμόνι, στους οποίους συγκαταλέγεται και ένας Σταύρος από το Ρέθυμνο.

Μπορεί να μην πρόκειται για ένα ρεθεμνιώτικο-τοπικό αφιέρωμα, καθώς η ιστορική αναδρομή κοιτά πίσω στους αιώνες, ενώ καταλήγει στην ιστορική εξέλιξη του ταξί στην πρωτεύουσα από όπου και προέρχονται οι μικρές αφηγήσεις, ωστόσο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί ένα κομμάτι της κοινωνίας μας και της λαογραφικής μας κληρονομιάς. Τα αποσπάσματα από το βιβλίο της Ζωής Ρωπαΐτου συνοδευτικά με τις φωτογραφίες που που ακολουθούν, θα σας βοηθήσουν σε αυτό «ταξίδι»…

Τα ομορφότερα φαράγγια της Ελλάδας!

Πρόσφατα, η Telegraph συμπεριέλαβε σε άρθρο της 2 διάσημα φαράγγια της Ελλάδας, του Βίκου και της Σαμαριάς, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες, αλλά κυρίως τις ομορφιές τους. Πράγματι, όσοι τα έχουν επισκεφτεί, καταλαβαίνουν με την πρώτη ματιά ότι πρόκειται για μεγαλείο της φύσης, που αξίζει τον κόπο να γνωρίσει κάποιος. Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, λίγο καλύτερα τα δημοφιλή και τα λιγότερα διάσημα φαράγγια της χώρας μας, έτσι ώστε να βρεθούμε σύντομα στα μονοπάτια τους, ζώντας μια αξέχαστη εμπειρία.
Φαράγγι του Βίκου

Οι άνθρωποί μας !

  Μιά φωτογραφία με τούς αγαπημένους μας ηθοποιούς του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου, σε όμορφες ξέγνοιαστες στιγμές.
Από δεξιά ο Νίκος Σταυρίδης, ο Μίμης Φωτόπουλος, η...
Σπεράντζα Βρανά, ο Χρήστος Ευθυμίου και ο Γιάννης Γκιωνάκης