Κωνσταντινούπολη - Αγία Σοφία 1930.

Κωνσταντινούπολη δεκαετία του 1930. Συντηρητές έργων τέχνης προσπαθούν να αποκαταστήσουν αγιογραφίες και ψηφιδωτά της Αγίας Σοφίας. Οι εργασίες αυτές είχαν γίνει από συνεργεία του Αμερικανού αρχαιολόγου Thomas Whittemore (1871-1950) ο οποίος είχε λάβει την σχετική άδεια προσωπικά από τον Κεμάλ το έτος 1931 και όλες οι εργασίες είχαν γίνει με την δική του επίβλεψη.

1930 Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραψε με τον Κεμάλ το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας στην άλλη άκρη της γης, ένας Αμερικανός φιλόλογος, ο Θωμάς Γουάιτμορ (Th. Whittemore), ίδρυε το «Ινστιτούτο Βυζαντινών Σπουδών Αμερικής».
Η ίδρυση του Ινστιτούτου δεν ήταν τυχαία, όπως φάνηκε, καθώς, ύστερα από λίγους μήνες, τον Ιούνιο του 1931, επετράπη στον Γουάιτμορ η καθαίρεση των οθωμανικών κονιαμάτων από την περίοδο του 1847-9 του Σουλτάνου Αβδούλ Μετζίτ Α΄ και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους του ανετέθη η αποκάλυψη των ψηφιδωτών της Αγιάς Σοφιάς.

Indiara Sfair & Arthur Sowinski - Αυτοσχεδιασμός

 Η μουσικός και συνθέτης Indiara Sfair γεννήθηκε στην πόλη Curitiba, στα νότια της Βραζιλίας,

αποφοίτησε από την Σχολή Καλών Τεχνών της Παρανάς και εργάστηκε σε διάφορα έργα στη σκηνή των Blues και Jazz στη χώρα.

Η φυσαρμόνικα είναι το κύριο όργανο της και άρχισε να παίζει στο έργο Double Blues, ένα ντουέτο των Blues, με τον Ricardo Maranhão (https://www.facebook.com/ricardommusic/?fref=ts). Σήμερα, είναι μέρος δύο άλλων αξιοσημείωτων συγκροτημάτων, των Milk'n Blues και του Tic Tac Joe, που έχουν αποκτήσει τόσο εθνική όσο και διεθνή προβολή. Και οι δύο μπάντες κυκλοφόρησαν τα πρώτα τους άλμπουμ το 2015.

Ως σόλο όργανο, η Indiara συμμετείχε σε διάφορα φόρουμ, εκθέσεις και συνέδρια, όπως το πρώτο Expo Harmônica do Brasil στο Σάο Πάολο, το São Bento do Sul Music Festival στη Santa Catarina και το Fórum Harmônicas Brasil στο Ceará. Συμμετείχε επίσης στα άλμπουμ πολλών μουσικών και σε συναυλίες μεγάλων ονομάτων όπως ο Kenny Brown, ο Mud Morganfield (γιος του θρυλικού Mud Waters) και η Lurrie Bell.
Με το Milk'n Blues (http://www.milknblues.com/) η Indiara έπαιξε σε διάφορες τοπικές και εθνικές τηλεοπτικές εκπομπές και σε φεστιβάλ όπως το Lupalluna, το Διεθνές Φεστιβάλ Ilha Blues, το Φεστιβάλ Curitibano Blues, το Φεστιβάλ de Blues de Londrina και το Manguinhos Jazz Φεστιβάλ Blues.

Τα τελευταία τρία χρόνια, παίζει με την παραδοσιακή ορχήστρα Harmônicas de Curitiba, μια 37χρονη ορχήστρα αρμονικών. Σε σκηνοθεσία από τον διάσημο παίκτη της φυσαρμόνικας και τον πρώην δάσκαλο της Indiara, Benê Chiréia, η ορχήστρα είναι η μοναδική στο είδος της σε όλη τη Λατινική Αμερική.

Η Indiara δεν χρησιμοποιεί καμία παραμόρφωση όταν παίζει τη φυσαρμόνικα, καθώς προτιμά τον καθαρό ήχο των ξύλινων οργάνων που έχουν ακριβή απόκριση, φωτεινή χροιά και καλή επίθεση, όπως το μοντέλο Marine Band του Hohner

www.youtube.com/c/indiarasfair
http://us.playhohner.com/artists/indiara-sfair/
http://www.proshows.com.br/endorsees/Hohner

https://www.facebook.com/pg/SfairIndiara/about/?ref=page_internal

Ο Τρούλος - Ψαραντώνης - Χαΐνης - Μανωλάκης

Ο ΤΡΟΥΛΟΣ

Το τραγούδι που ακούτε σφραγίζει μια εικοσαετία αδιάλειπτης συνεργασίας (δίσκοι, συναυλίες, παραστάσεις) με το Δάσκαλο Ψαραντώνη. Αυτό δεν παίζει καμία απολύτως σημασία, γιατί κάθε που σμίγομε, είναι σαν να ‘ναι η πρώτη φορά. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι ο Έρωτας. Οι μαντινάδες με βρήκαν. Γέλασα πολύ. Αλλά μετά την ηχογράφηση και μέχρι τώρα, μου αποκαλύπτονται διάφορα επίπεδα κατανόησης, εκπληκτικά και αδιανόητα για μένα. Είδα κάποιον να φανερώνει την μοναδικότητά του, αδίστακτα, στο πιο ψηλό σημείο μιας κοινότητας. Μετά, το ίδιο λέφτερα, να γίνεται ο ‘κανένας’ βουτώντας στο πιο χαμηλό σημείο του χωριού κι ύστερα να πεθαίνει όπως έζησε, μόνος στην μέση της πλατείας. Κατάλαβα ότι περιγράφει τη ζωή κάθε ερωτευμένου, ‘κουζουλού’,ασυμβίβαστου ανθρώπου, που δεν τονε βάνει αυτός ο ΄λογικός, καθωσπρέπει΄ κόσμος. Μετά από λίγο κατάλαβα ότι το τραγούδι περιγράφει τη ζωή κάθε ήρωα. Ο ήρωας παρουσιάζεται στους θεατές υπερβαίνοντας το θείο, ο ήρωας παθαίνει, ο ήρωας – μάλλον- αυτοχειρεί στη μέση της σκηνής. Κατάλαβα δηλαδή ότι πίσω από τα αρχικά μου γέλια κρυβόταν το τραγικό παιχνίδι με τη μοίρα, η βάση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Έπειτα κατάλαβα ότι οι στίχοι αφηγούνται τη ζωή κάθε Θεού. Το τραγούδι μού αποκάλυψε μια θεοφαγική αναπαράσταση. Κάποιος Θεός κατεβαίνει από τον ουρανό, συναγελάζεται στα χαμηλά, στο ζωικό επίπεδο, θυσιάζεται στο κέντρο από τους ανθρώπους και επιστρέφει στον ουρανό, στην αιώνια μήτρα. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνω γρι ή αν αύριο θα καταλάβω κάτι περισσότερο. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι θα γελώ πάντα... - Χαΐνης Δ. Αποστολάκης Στίχοι Θα βγω στον τρούλο τς εκκλησάς να δω ανέ τς αρέσει και θα φωνιάζει ένα χωριό «όφου κι εδά θα πέσει!». Ωσάν το χοίρο στα πηλά μ’ αρέσει να κυλιούμαι να μη γνωρίζει και κιανείς ποιός είμαι κι από πού ‘μαι. Στη μέση μέση του χωριού θέλω να τελειώσω αυτή την ψεύτικη ζωή που με παιδεύει τόσο. Τραγούδι: Ψαραντώνης Μουσική, στιχουργική σύνταξη: Χαΐνης Δ. Αποστολάκης Μαντινάδες: Χαρίτος Χαριτάκης Λαούτα: Γιώργης Μανωλάκης Λύρα: Χαΐνης Δ. Αποστολάκης Νταούλι, γερακοκούδουνα: Μηνάς Παιγνιωτάκης Χορωδία: Γιώργης Μανωλάκης, Χαΐνης Δ. Αποστολάκης, Μάρκος Πινακουλάκης, Νίκος Βογιατζάκης Ηχοληψία: Νίκος Βογιατζάκης, Μάρκος Πινακουλάκης Remix, Mastering: Νίκος Βογιατζάκης Εικονοληψία: Αριστοτέλης Δασκαλάκης , Νίκος Βασιλάκης, Λευτέρης Τριχάκης, Στέλιος Σωμαράκης Μοντάζ: Μαρία Αθανασοπούλου Το τραγούδι αυτό αποτέλεσε μια ευκαιρία να ξανανταμώσω το μικρό μου αδερφό, το δεξιοτέχνη Γ.Μανωλάκη, που γράψαμε το κομάτι στο στούντιο μια κι όξω, σαν να μην πέρασε μια μέρα, τον καλωσυνάτο, γενναιόδωρο φίλο Μ.Παιγνιωτάκη, τον ακούραστο συμμαχητή Μ.Πινακουλάκη και το μικρό Σ.Σωμαράκη, που ανεθράφηκε και λίγο μαζί μου, στον τσιγγάνικο τρόπο ζωής. Ευχαριστώ επίσης τον πολύ καλό φίλο και συνάδελφο Δημήτρη Παπαδάκη, που με έφερε σε επαφή με το Χαρίτο.

Τα 13 πιο όμορφα χωριά της Κρήτης

Η Κρήτη είναι αναμφισβήτητα από τους πιο ευλογημένους τόπους! Η πλούσια βλάστηση και οι ατελείωτες παραλίες της, σε συνδυασμό με τα απομεινάρια της αρχαίας και σύγχρονης ιστορίας της την καθιστούν μαγική και αξεπέραστη.

Κάθε χρόνο τα διεθνή ταξιδιωτικά περιοδικά αφιερώνουν σελίδες για το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας κι υποκλίνονται στις ομορφιές του, κάποιες από τις οποίες είναι αρκετά διάσημες, όπως η Παλιά Πόλη των Χανιών και κάποιες λίγότερο διαδεδομένες, όπως τα υπέροχα χωριά που θα σεργιανήσουμε σήμερα!

Όλα τους έχουν κάτι το ξεχωριστό, μια διακριτική ομορφιά που μπερδεύει το άρωμα του Αιγαίου με τη μυρωδιά της ρακής και των νόστιμων τοπικών εδεσμάτων.

Αρχάνες, Ηράκλειο

   

Η φήμη των Αρχανών έχει φτάσει σε όλη την Ευρώπη και όχι άδικα. Στην είσοδό τους το επιβλητικό νεοκλασικό που στεγάζει το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης και λίγο πιο κάτω η ολόλευκη εκκλησία της Παναγίας. Το χωριό-πρότυπο είναι γεμάτο ατμοσφαιρικές γειτονιές με τα καλοσυντηρημένα σπίτια, βαμμένα σε χαρούμενα χρώματα. Σε κάθε βήμα ο επισκέπτης μαθαίνει όλο και περισσότερα για τις Αρχάνες.

Γι’αυτό έχουν φροντίσει οι ντόπιοι: το Λαογραφικό Μουσείο, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το εργαστήριο γλυπτικής, το Μουσείο Κρητικής Ιστορίας και Παράδοσης λίγο πιο έξω. Στις Άνω Αρχάνες, στην Τουρκογειτονιά, στην αναπαλαιωμένη Φάμπρικα Ελένη θα μάθετε τα πάντα για τον παραδοσιακό τρόπο παραγωγής ελαιόλαδου. Οι αυλές των σπιτιών αποτελούν από μόνες τους λόγο για να επισκεφτεί κανείς το χωριό.

Μεγάλες κι ολάνθιστες, μοιάζουν με όαση. Όλο το χωριό έχει μια αύρα διαφορετική από όλα τα άλλα κρητικά χωριά κι αυτό χάρη στους απέραντους αμπελώνες που κυκλώνουν το χωριό και στις δροσερές πηγές και τα υπόγεια νερά που διασχίζουν τα πέτρινα καλντερίμια και την πλατεία. Και πάντα οι ανοιχτόκαρδοι αρχανιώτες επιμένουν να κεράσουν τους επισκέπτες καπρικό (χοιρινό-λουκούμι στον ξυλόφουρνο) και μετά απαραίτητα πρόποση με ρακή στις χαρές που θα έρθουν.

Χουδέτσι, Ηράκλειο

 

Είναι περίεργο πώς αυτό το μικρό χωριό στα ορεινά του Ηρακλείου βγάζει τόση ενέργεια. Ίσως είναι οι νέοι που το γεμίζουν τα καλοκαίρια με τις φωνές τους. Ίσως πάλι είναι οι ντόπιοι που πειραματίζονται συνεχώς με ήχους και δεν χάνουν την ευκαιρία να στήσουν το επόμενο αυτοσχέδιο γλέντι στην πλατεία με τα δάχτυλά τους να χορεύουν επιδέξια πάνω στις χορδές της λύρας.

Αυτόν τον τόπο, που λατρεύει την ρίμα, επέλεξαν ως παραθεριστικό θέρετρο το πρώτο μισό του 20ου αιώνα οι ευκατάστατοι Ηρακλειώτες, τον ίδιο τόπο επέλεξε πριν 35 χρόνια και ο πολυταξιδεμένος Ιρλανδός καλλιτέχνης Ross Daly. Αφού γύρισε όλο τον κόσμο βρήκε στο Χουδέτσι το δικό του μουσικό καταφύγιο και έστησε τον »Λαβύρινθο», το μουσικό του εργαστήριο. Νιώστε την ενέργεια του χωριού περπατώντας ανάμεσα στα ανέπαφα αρχοντικά με το δροσερό αεράκι που κατεβάζει η ρεματιά από το μοναστήρι της Σπηλιώτισσας να προκαλεί ένα γλυκό ρίγος.

Ζαρός, Ηράκλειο

Στέκει για πάνω από 400 χρόνια και δεν υπάρχει άλλος σε ολόκληρη την Κρήτη. «Είναι μοναχοπαίδι», έλεγε με περηφάνια ο κυρ Μιχάλης, ο τελευταίος μυλωνάς του νησιού. Για δεκαετίες άλεθε το κριθάρι και το σιτάρι των συγχωριανών του για να δώσει αλεύρι για το ψωμί. Ακόμα και από το Ρέθυμνο έρχονταν για το αλεύρι του.

Έφυγε από την ζωή λίγο πριν πατήσει τα 100 ο κυρ Μιχάλης αλλά άφησε πίσω του έναν νερόμυλο-κόσμημα. Έναν από τους πολλούς που λειτουργούσαν κάποτε στο χωριό χάρη στα άφθονα νερά. Τόπος ευλογημένος στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Εύφορα κτήματα και περιβόλια, με αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια την τεχνητή λίμνη, γεμάτη πέστροφες. Κι από πάνω καθρεφτίζονται τα επιβλητικά βράχια του Ψηλορείτη.

Άνω & Κάτω Ασίτες, Ηράκλειο

Αμπελώνες, ελαιώνες και πάλι αμπελώνες. Αυτή είναι η διαδρομή μέχρι να φτάσει κανείς στους ανατολικούς πρόποδες του Ψηλορείτη. Εκεί βρίσκονται σκαρφαλωμένα σε υψόμετρο 450 μέτρων δύο από τα πιο παραδοσιακά χωριά ολόκληρου του νομού. Σήμερα επικρατεί κινητικότητα. Παρέες νεαρών ντυμένοι στα κίτρινα και πράσινα κατευθύνονται προς το γήπεδο. »Τα χρώματα της Βραζιλίας», λέει γελώντας ο Μηνάς, ένθερμος υποστηρικτής της τοπικής ομάδας.

Από το 1990 οι Άνω και Κάτω Ασίτες ένωσαν τις δυνάμεις τους και ίδρυσαν την Ένωση Ασιτών, το ποδοσφαιρικό καμάρι της περιοχής. Το άλλο καμάρι της περιοχής είναι η Μονή του Αγίου Γεωργίου Γοργολαΐνη. Είναι από τις αρχαιότερες στην Κρήτη αφού υπάρχει τουλάχιστον από τον 13ο αιώνα.

Στην αυλή της υπάρχουν δύο »θαύματα» της φύσης: ένας πλάτανος και ένα κυπαρίσσι που έχουν κριθεί διατηρητέα. Διατηρητέα είναι η πελώρια δρυς στη θέση »Μαστραχά», εκεί όπου σκοτώθηκε ηρωικά ο Φραγκιός Μαστραχάς αγωνιζόμενος σε μάχη του 1868. Τον αγαπάνε τον τόπο τους οι ασιτιανοί. Έχουν πολιτιστικό σύλλογο, βιβλιοθήκη και λαογραφικό μουσείο και μοιάζουν να έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να τον αγαπήσεις κι εσύ. Γι’αυτό μην αρνηθείς να καθίσεις μαζί τους στο καφενείο και παρέα με ρακές να μάθεις για τα σπήλαια, τις εκκλησίες, τα έθιμα και τον εγκαταλειμμένο οικισμό της Νίσης.

Βάμος, Χανιά

   

Ταξίδι στο Βάμο σημαίνει φυγή στο πιο ανόθευτο κομμάτι της Κρήτης, αυτό που σέβεται την ιστορία της, τα σπίτια και τα αρχοντικά της, αφουγκράζεται τη φύση και κρατά αναλλοίωτη την παράδοση. Σημαίνει συνάντηση με ανθρώπους αγέρωχους και απρόβλεπτους, που κάποιος αόρατος μαγνήτης κρατάει στον τόπο τους. Ελαιώνες και οπωρώνες δημιουργούν ένα σκηνικό Τοσκάνης, και τριγύρω αγροτόσπιτα φτιαγμένα από πέτρα, χώμα και ξύλο.

Οι ντόπιοι θα σε υποδεχτούν σαν να σε ήξεραν από πάντα. Καθώς περπατάς στην παλιά γειτονιά με τα πέτρινα σοκάκια, τις μυστικές γωνιές και τα υπέροχα αναπαλαιωμένα αποκωρονιώτικα σπίτια, θα σε τραβήξουν να σε κεράσουν ρακή κι ένα κομμάτι εξαιρετικό απάκι, έτσι για τον μεζέ. Συνοδοιπόροι στο ταξίδι αυτό, άνθρωποι απ΄ όλο τον κόσμο, Άγγλοι, Αμερικανοί και Ιάπωνες.

Μια ιδιόρρυθμη »κάστα» μυημένων στην απόδραση προς το όνειρο. Γυρνούν ξανά και ξανά στον Βάμο για να αναγεννηθούν στη φύση, περπατώντας στα άπειρα μονοπάτια που οργώνουν την περιοχή, διασχίζοντας κατάφυτα ρέματα και απόμερα ξωκλήσια. Για να μάθουν πώς παρασκευάζεται η γραβιέρα, η μυζήθρα και ο ανθότυρος και να φορέσουν την ποδιά για να φτιάξουν καλιτσούνια και ντολμαδάκια. Για να δουν το φεγγάρι να βγαίνει πάνω από τα Λευκά Όρη πίνοντας Μαρουβά και ακούγοντας μαντινάδες για ανεκπλήρωτες αγάπες.

Χώρα Σφακίων, Χανιά

Από τα Χανιά ως τα Σφακιά είναι περίπου 90 λεπτά. Τόσο κάνει για να βγει κανείς από το Αιγαίο στο Λιβυκό, ακολουθώντας το δρόμο που περνάει μέσα απ’ το κρητικό »φαρ ουέστ». Ανάμεσα στις στροφές ξεφυτρώνουν μαγαζάκια, ταβέρνες, αναψυκτήρια και κάπου κάπου ένα ξενοδοχείο. Πίσω από τα άγρια βουνά, εμφανίζεται σαν προέκταση των φαραγγιών το Λιβυκό πέλαγος.

Το τοπίο είναι καθηλωτικό, σχεδόν τρομακτικό. Η Χώρα είναι η έδρα του δήμου Σφακίων, του πιο αραιοκατοικημένου δήμου της Ελλάδας. Μια δυσπρόσιτη και τραχιά περιοχή που περιβάλλεται από τις απόκρημνες πλαγιές των Λευκών Ορέων και τα πολυάριθμα φαράγγια που σχηματίζονται σ’αυτές. Το χωριό είναι χτισμένο σχεδόν στην κατάληξη του φαραγγιού του Ίμπρου κι έχει δύο λιμανάκια όπου δένουν τα καραβάκια για την Αγία Ρουμέλη, το Λούτρο και το νησί της Γαύδου.

Σε τούτο τον τόπο θα βρεις περήφανους Σφακιανούς που δεν παραδόθηκαν ποτέ στους κατακτητές, που αψήφισαν το θάνατο και πρωτοστάτησαν σε αμέτρητες εξεγέρσεις κατά των Τούρκων. Είναι ένας τόπος γεμάτος περηφάνια, αγάπη για την Κρήτη και δέος για την ομορφιά που δεν τιθασεύεται.

Λουτρό Σφακίων, Χανιά

Δεκαπέντε λεπτά. Τόσο θα χρειαστεί το καραβάκι για να σας μεταφέρει από τη Χώρα Σφακίων στο μικροσκοπικό χωριό. Στο στριμωγμένο ανάμεσα στα βράχια οικισμό, νιώθει κανείς πως ανακάλυψε τον τελευταίο καλοκαιρινό παράδεισο της νότιας Κρήτης. Απομονωμένος, γαλήνιος, με ένα μπαράκι, μαγαζάκια και δωμάτια μετρημένα στα δάχτυλα. Εδώ δεν υπάρχουν δρόμοι που να οδηγούν στο Λούτρο ή μακριά από αυτό. Και πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να σε μαγέψει εκείνη η πανσέληνος που βάψει ολόκληρο τον κόλπο ασημένιο. Είναι η στιγμή που η επιστροφή στον πολιτισμό μοιάζει με εμπειρία που δεν θα θες να ξαναζήσεις.

Ανώγεια, Ρέθυμνο

Τα Ανώγεια βρίσκονται πάνω σε κορυφή βουνού γιατί τους αρέσει να φαίνονται. Είναι το τελευταίο χωριό που συναντάς ανεβαίνοντας στον ουρανό από τον Ψηλορείτη. Τα μητάτα είναι τα σπίτια των βοσκών, σαν πέτρινες μήτρες, με την τεχνική της υστερομινωικής εποχής. Στα Ανώγεια οι γυναίκες έχουν ονομαστά μπαλκόνια με λουλούδια. Στα υφαντά τους στα εργαστήρια κυριαρχούσε ο κόκκινος κάμπος. Οι χώροι όπου γίνονταν οι γάμοι και τα γλέντια: στο Περαχώρι, στην Καβαλλαρία, στο Μεϊντάνι.

Όλες οι πλατείες έχουν γύρω γύρω καφενεία. Στην ουσία είναι αξονικοί τομογράφοι. Όταν κάποιος περάσει από τη μέση της πλατείας, ακτινογραφείται από τους θαμώνες. Ο σαρκασμός και ο αυτοσαρκασμός είναι στοιχεία της καθημερινότητας. Αν είσαι ξένος και επισκεφτείς τα Ανώγεια  όταν σε κεράσουν (και θα σε κεράσουν), να ανταποδώσεις το κέρασμα και θα σου ανοίξουν την καρδιά τους». Έτσι περιγράφει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων την πατρίδα του και μόνο αν την επισκεφτείτε θα μπορέσετε να καταλάβετε γιατί διαφέρει από κάθε άλλο χωριό της Κρήτης

Μαργαρίτες, Ρέθυμνο

    

Θα σας το συστήσουν ως το χωριό των πιθαράδων, αφού οι Μαργαρίτες έχουν παράδοση στην αγγειοπλαστική. Τριγυρνώντας στα σοκάκια βλέπεις τις μεγάλες γλάστρες από πηλό έξω από τις πόρτες και τους λιγοστούς τουρίστες να μπαίνουν στα κεραμοποιεία. Τα λουλούδια κατακλύζουν τις αυλές, το βράδυ το αεράκι είναι δροσερό, η ρακή παγωμένη και η ζωή απλή και ωραία.

Σκαρφαλωμένες σε υψόμετρο 300 μέτρων, στους βόρειους πρόποδες του Ψηλορείτη, οι Μαργαρίτες απέχουν 27 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο. Αρχαία μοναστήρια, πύργοι, μονοπάτια, ξωκλήσια κρυμμένα σε σπηλιές και φαράγγια και μια εύφορη κοιλάδα που απλώνεται μπροστά από το χωριό συνθέτουν το σκηνικό του γραφικού χωριού.

Πλακιάς, Ρέθυμνο

Τίποτα δεν θυμίζει το σκηνικό που αντίκριζαν εδώ οι ελάχιστοι, εναλλακτικοί ταξιδιώτες που έφταναν στο νότο του Ρεθύμνου πριν λίγες δεκαετίες: δέκα σπιτάκια όλα κι όλα και μια χούφτα φιλόξενοι κάτοικοι. Μετά τη δεκαετία του ’70, ο Πλακιάς μεγάλωσε, απέκτησε περισσότερα σπίτια που αγκαλιάζουν τον μεγάλο κόλπο που έχει σχήμα μισοφέγγαρου, ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα, ταβερνάκια αλλά και πολλούς καλοκαιρινούς επισκέπτες που λατρεύουν τις παραλίες της και αλλά και την πεζοπορία.

Τριόπετρα, Ρέθυμνο

 Γύρω μας τα γνώριμα, άναρχα βουνά της Κρήτης. Μόλις τρία χιλιόμετρα απ’ την περιοχή του Άγιου Παύλου είναι τα Ακούμια, ένα χωριό που ξεκινά από το ύψος του κεντρικού δρόμου και κατεβαίνει ως την παραλία της Ακουμιανής Γυαλιάς, δηλαδή της Τριόπετρας. Στεκόμαστε στην άκρη στον Άγιο Παύλο και αγναντεύουμε την παραλία της Τριόπετρας.

Τρεις τεράστιες, λείες πέτρες στη μια άκρη της χάρισαν το όνομά της. Εκεί το τοπίο είναι τελείως διαφορετικό. Η παραλία είναι τεράστια σε μήκος με μαγαζάκια και καταλύματα μετρημένα στα δάχτυλα. Ήρθαμε εδώ για να βιώσουμε την απόλυτη ελευθερία, για να νιώσουμε την αλμύρα του Λιβυκού πελάγους στα χείλη και να χαμογελάσουμε.

Μακρύγιαλος, Λασίθι

 

Το ψαροχώρι βρίσκεται 25 χλμ από την Ιεράπετρα. Μέχρι τη δεκαετία του ’70, ο τότε μικρό παραθαλάσσιος οικισμός αποτελούσε μια φτωχή και παραμελημένη περιοχή στη νότια Κρήτη με λίγες αποθήκες κτισμένες στη άκρη της θάλασσας, στις οποίες οι ντόπιοι κάτοικοι (που εκείνη την εποχή κατοικούσαν στα γύρω βουνά) αποθήκευαν προς εξαγωγή διάφορα προϊόντα όπως λάδι, σουλτανίνα, χαρούπια, σιτηρά και οικόσιτα ζώα.

Από το 1980, όμως, αυτό το ακατέργαστο παραθαλάσσιο κομμάτι στο Λιβυκό πέλαγος παίρνει γλυκιά εκδίκηση και έχει μετατραπεί στον αγαπημένο προορισμό για τους λάτρεις τις ανεπιτήδευτης ομορφιάς. Οι μυημένοι γνωρίζουν πως τα ήρεμα νερά της αμμουδερής παραλίας του οικισμού είναι πολύ ζεστά ακόμη και στα τέλη Οκτωβρίου.

Κουτσουνάρι, Λασίθι

 

Γραφικός οικισμός, μόλις 9 χλμ από την Ιεράπετρα. Ξεχωρίζει η μεγάλη αμμουδερή παραλία του που διαθέτει οργανωμένα αλλά και πιο ήσυχα σημεία. Το πανέμορφο χωριουδάκι είναι αρκετά ανεπτυγμένο τουριστικά ενώ μεγάλο του ατού είναι η κοντινή του απόσταση από την Ιεράπετρα. Εδώ, θα έρθετε για να ζήσετε ήσυχες διακοπές χωρίς να σας λείψει καμία από τις ανέσεις.

https://e-mesara.gr/chorio-tis-mesaras-anamesa-sta-13-pio-omorfa-choria-tis-kritis/?fbclid=IwAR3e2ysCVKRt36Tq3As1AMv8DGlbNodkII_cWB3ppoh_WvfmQ9EmfDNlGRU

travelstyle.gr 

6 Ιανουαρίου 1919: Η τελευταία Λειτουργία στην Αγιά Σοφιά από τον Κρητικό παπά Λευτέρη Νουφράκη, ένα αληθινό παλικάρι…

Ο τελευταίος που λειτούργησε την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη.Αρχιμανδρίτης Ελευθέριος Νουφράκης το 1919,μετά από 466 χρόνια μετά την άλωση της πόλης

Κάποτε μου μίλησε ο παππούς μου για ένα Κρητικό παπά, αληθινό παλικάρι, που το Γενάρη του 1919 λειτούργησε κάτω από τους χιλιόχρονους θόλους της Αγια-Σοφιάς!!

Τον γνώριζε καλά, γιατί ήταν στρατιωτικός ιερέας στη Μεραρχία που ανήκε και ο ίδιος, στη Μεραρχία εκείνη που αργότερα συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία κι έφτασε ως τις πύλες της Αγκύρας, ήπιε νερό από το Σαγγάριο!… Όμως αλίμονο! αυτό το δροσερό νερό μετατράπηκε λίγο αργότερα σε καυτό πύρινο ποτάμι πόνου και οδύνης, που έκαψε τις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Στα λόγια του παππού μου δεν έδωσα τότε μεγάλη σημασία. Μου φάνηκε αυτό που μου ‘λεγε απίθανο, το θεώρησα σαν ένα παραλήρημα, απομεινάρι εκείνου του αβάσταχτου, του αφάνταστου πόνου που ένιωθε ο παππούς μου, όταν αναθυμόταν τα περασμένα, όταν άκουγε τις λέξεις Ιωνία, Σμύρνη, Πέργαμος, Αϊβαλί, Τραπεζούντα, Κερασούντα, Σαγγάριος, Εσκί Σεχήρ, Αφιόν Καραχισάρ, Πόλη, Αγια Σοφιά!! Οι λέξεις αυτές είχαν πάρει στο νου και στην καρδιά του παππού μου τη θέση ό,τι πιο ιερού και πιο νοσταλγικού είχε σ’ αυτή τη ζωή, ακόμη πιο ιερού και από τα ίδια τα παιδιά του, τα εγγόνια του, την ίδια του τη ζωή!

Γράφει ο Αντώνης Ε. Στιβακτάκης από αυτά που του είπε ο παππούς του.

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ηρακλείου Κρητης “ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ” την 3/6/1998

Δεκάδες φορές τον αντίκρισα με τα παιδικά μου μάτια να κλαίει – πολλές φορές ξεσπούσε σε γοερούς λυτρωτικούς λυγμούς – προσφέροντας αυτά τα άγια ονόματα, που ταυτίζονται με τη διαχρονική ιστορική πορεία και παρουσία του Γένους μας πάνω στη γη. Τότε δεν καταλάβαινα τίποτε ή σχεδόν τίποτε. Μονάχα μια ακαθόριστη απορία κυριαρχούσε στην ψυχή μου απ’ αυτή την ξεχωριστή στάση του παππού μου. Λίγο αργότερα κατάλαβα την καθοριστική επίδραση αυτών των δακρύων, αυτών των λυγμών στην δική μου ψυχή. Την καταλαβαίνω τώρα, θα την αισθάνομαι πάντα να κυριαρχεί σ’ όλο το είναι μου.

Ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο με την μουσική του Evgeny Grinko

Ο Evgeny Grinko είναι ένας ταλαντούχος μουσικός από τη μικρή πόλη Zhukovsky που βρίσκεται πολύ κοντά στη Μόσχα. Δημιουργεί μουσική που αγγίζει τα συναισθήματα χωρίς την ανάγκη για λέξεις και αδιαφορία. Οι συνθέσεις του αποδεικνύουν ότι η σύγχρονη μουσική δεν είναι απλώς ένα ρηχό σόου παραγωγής με μεγάλη εμπορία, αλλά έχει πραγματική ουσία και βάθος.
https://www.facebook.com/EvgenyGrinko/

Ιωάννα Καβρουλάκη - Τόπος Μυστικός

Mουσική - Στίχοι: Ορέστης Ντάντος 
 Το τραγούδι είναι το πρώτο από το προσωπικό άλμπουμ της Ιωάννας

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ " ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ" - ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Edward Henry Potthast- A Summer Vacation

 ΑΝΕΒΗΚΑΜΕ στα φτερά των χελιδονιών για να κόψουμε

λουλούδια από τον ουρανό.

 Δεν έχει ο αγέρας του καλοκαιριού κανένα μυστικό για μας που

περπατάμε ξυπόλυτοι στα χόρτα και μιλάμε στα τζιτζίκια τη γλώσσα

του ήλιου.

 Η φωτιά κάηκε ολόκληρη και γίνηκε πάλι φωτιά.

 Φτιάχνουμε λουλουδένια δαχτυλίδια κι αρραβωνιαζόμαστε με τα

δέντρα, με τον αέρα, με την πρώτη σιωπή.

 Κάθε λιθάρι μας ξέρει όπως εμείς ξέρουμε κάθε αστέρι που κοιμάται

στο νερό.

 Τα βράδια οι ακακίες περνούν απέξω απ’ τα παράθυρα μας, πηδάνε

το ανοιχτό περβάζι μας κι αφήνουν στο ποτήρι ένα κλωνάκι ολάνθιστο.

 Φέραμε πάλι στο μεγάλο πράσινο χωράφι τον εύθυμο θεό των

αμπελιών, που απ’ τα γένια του στάζουν οι μούστοι, που τα πόδια του

μοιάζουν με του τράγου κι όμως το βλέμμα του είναι μαλακό και

τρυφερό σαν του Χριστού.

Edward Henry Potthast-In the Summertime

Χτες και προχτές, όλη νύχτα, πασκίζαμε να μετρήσουμε τ’ άστρα.

 Και τ’ άστρα είναι τόσα, όση κι η καρδιά μας, κι η καρδιά μας είναι

πιο πολύ απ’ τ’ άστρα.

 Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα

σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν

κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από

πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.

 Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν

στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της

γαλήνης.

 Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.

 Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.

 Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη

τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.

 Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου

πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.

 Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.

 Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.

 Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες

τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά

με το φεγγάρι.

 Κανένας δεν ξέρει τίποτα για μας όταν μιλάμε σιγά στ’ αυτί μιας

πεταλούδας.

ΧΡΩΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

ΕΝΑ ΣΠΑΝΙΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΤΟΥ 1911 ΜΕ ΕΠΙΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΕ  HIGH DEFINITION!

 Το πρωτότυπο υλικό γυρίστηκε από τη Svenska Biografteatern, μια σουηδική εταιρεία ειδησεογραφικών ειδήσεων, και ξεκινά με ένα πλάνο του Άγαλματος της Ελευθερίας σαν να φαίνεται από το φακό.
 Η ταινία συνεχίζεται ως οδοιπορικό δείχνοντας πλάνα μεταναστών,  βάρκες ελλιμενισμού, επιβάτες που αποβιβάζονται  και, στη συνέχεια,  πλάνα από τη ζωή της Νέας Υόρκης.
Ο φακός δείχνει καθαρά  βιτρίνες καταστημάτων και διαφημίσεις στα τραμ και στις πλευρές των κτιρίων. Αλλά η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή από τον  καθημερινό καπνό των καμινάδων και των οχημάτων , γεγονός που εμποδίζει την  καθαρή θέα στον ορίζοντα από τη γέφυρα του Μπρούκλιν.

Εκείνη την εποχή, το Μανχάταν είχε πληθυσμό περίπου 2 εκατομμυρίων, ενώ σήμερα , εκατό χρόνια αργότερα, έχει μειωθεί σε 1,6 εκατομμύρια, λόγω της μεεατροπής  των κατοικημένων περιοχών σε εμπορικές.

.

Θαρρώ πως ήταν χθές,

Θαρρώ πως ήταν χθές, θαρρώ πως ήταν χθες,
που παίζαμε σπιτάκια, που πετάγαμε μπαλόνια,
σχολειό δημοτικό, κοπάνα και κρυφτό
κούρεμα γλόμπος και κοντά τα παντελόνια..

Θαρρώ πως ήταν χθες, θαρρώ πως ήταν χθες,
που λέγαμε τα κάλαντα και τρέχαμε στα χιόνια,
κρυμμένο το γλυκό, ο νους μας στο κακό
κι ούτε κατάλαβα πως πέρασαν τα χρόνια...
 
Ακόμα σαν ν'ακούω τη μαμά μου
"να 'ρθεις νωρίς"
"μην πας μακρυά"
και "να προσέχεις"...
Έξω απ'την πόρτα τώρα γράφει τ'όνομά μου
και στο ταμπλό του αμαξιού
"μπαμπά μην τρέχεις"
Θαρρώ πως ήταν χθες
Θαρρώ πως ήταν χθες...

Θαρρώ πως ήταν χθες, θαρρώ πως ήταν χθες
που βγαίναμε τις νύχτες και ρημάζαμε τα φρούτα
στα χέρια γρατζουνιές, στα πόδια μελανιές
κι όταν αργούσα μου τις βρέχαν με τη σκούπα..

Θαρρώ πως ήταν χθες, θαρρώ πως ήταν χθες
που μάθαινα ποδήλατο, που κράταγα σφεντόνα,
αγάπες παιδικές στις πέρα γειτονιές
κι ένα σημάδι στο κεφάλι από κοτρώνα.

Στίχοι - Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας

.

Η πολυτάλαντη Σόνα

Η Sona Jobarteh είναι τραγουδίστρια, και συνθέτης από τη Γκάμπια.
Η Sona Jobarteh είναι η πρώτη γυναίκα βιρτουόζος Kora που προέρχεται από μια οικογένεια Griot της Δυτικής Αφρικής. Το Kora είναι ένα από τα πιο σημαντικά όργανα που ανήκουν στους λαούς Manding της Δυτικής Αφρικής (Γκάμπια, Σενεγάλη, Μάλι, Γουινέα και Γουινέα-Μπισσάου). Ανήκει αποκλειστικά σε οικογένειες griot, και συνήθως μόνο οι άνδρες που γεννιούνται σε αυτές τις οικογένειες έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν το όργανο επαγγελματικά. Η Sona Jobarteh συνδυάζει διάφορα είδη αφρικανικής μουσικής και δυτικά μουσικά στοιχεία.

Από μια παράσταση στη Βουδαπέστη, Φεβρουάριος 2018. Με τον Ντέρεκ Τζόνσον στην κιθάρα, τον Άντι Μακλάν στο μπάσο, τον Μάμαδου Σαρρ στα κρουστά και τον Ντέιβιντ Ιτζαντόλα στα ντραμς.

.Η Sona Jobarteh εμφανίστηκε στη Βαϊμάρη μετά από πρόσκληση του Πανεπιστημίου Μουσικής FRANZ LISZT Weimar και του προέδρου της UNESCO των Διαπολιτισμικών Μουσικών Σπουδών (TMS). Το TMS Chair καλεί τακτικά τους καλλιτέχνες να φέρνουν τους μαθητές της μουσικολογίας σε επαφή με διάφορους μουσικούς πολιτισμούς για έμπνευση και ανταλλαγή.
Sonah Jobarteh - Ακουστική κιθάρα / Κόρα / φωνητικά
Kari Bannermann - Ακουστική κιθάρα
Andi McLean - Ηλεκτρικά μπάσα / BV
Mouhamadou Sarr - Djembe / Congas / Calabash / BVs


Ηχογραφήθηκε την 1η Ιουλίου 2015 στο "mon ami", Weimar.

.Sona Jobarteh en.wikipedia

ΑΧ ΝΑ ΓΥΡΙΖΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΠΑΛΗΑ 1958 - ΦΩΤΗΣ ΠΟΛΥΜΕΡΗΣ

Από την μουσική ηθογραφία "Στουρνάρα 288".
Στίχοι ΜίμήΤραϊφόρου και μουσική Μιχάλη Σουγιούλ.
Τραγουδά ο Φώτης Πολυμέρης Β’ Φωνή : Σταύρου Παρούση
Ορχήστρα : Ζακ Ιακωβίδη

.  ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΠΟΛΥΜΕΡΗ.
ΦΑΝΗ ΠΟΛΥΜΕΡΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΤΣΕΜΠΕΡΟΥΛΗΣ www.fotispolimeris.gr

ΜΕΛΩΔΙΑ~ΟΛΓΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι αυτή η σιωπή του Θεού
που ακούει ασάλευτος το δοξάρι,
όταν παίζει το χέρι δεξιοτέχνη.
Είναι η μυστική μάζωξη του ψίθυρου
της σιγαλιάς!
Είναι η θαλπωρή της γλυκιάς
ανυπαρξίας!

Τι όμορφα που ’ναι σαν ξυπνάς,
ορθάνοιχτο να’ χεις το παραθύρι,
το πρωινό να μπει της ρόδινης
αυγής,
να βλέπεις τα χαμόγελα ολάνθιστα
του κόσμου,
καλημέρα τα χείλη να σου λεν!

Χορεύοντας με τις νύμφες τις
αιθέριες,
αναγνωρίζεις αυτή τη λεπτή
απόχρωση της ωριμότητας της
φύσης ∙
το κάθε βλέμμα σου ζωγραφίζει
το φως!

Ο πλούτος των εντυπώσεων
έφτασε τη διάνοιά μου στο
αποκορύφωμά της.

Να φτιάξω ένα τέμενος θέλησα
κάνοντας σπονδές στον Ορφέα,
να ’ρθει τη λύρα του να παίξει
χαρίζοντας δρόμους και δώρα
αρετής,
με σεβασμό οδεύοντας για τ’ αγαθό
και το ωραίο,
καθήκον της ανθρώπινης
ευπραξίας ∙
αμέριστα ισχυρό και αυθεντικό!

Ν’ ανοίξουμε την αγκαλιά μας,
κι ατέλειωτη η χαρά μας, τρανή
κι ανείπωτη,
για τη ζωή που επιλέξαμε,
με αμόλυντη ψυχή,
μέσα στην τέλεια ευδαιμονία να
την ζήσουμε!

ΟΛΓΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

.
.Η Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου γεννήθηκε στην Αθήνα. Μετά την Ευαγγελική Σχολή Ν. Σμύρνης, σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παρακολούθησε μαθήματα τέχνης του λόγου στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Φ.Ο.Υ. Επιμορφώθηκε στην ιατρική, στο Universita Internasionale Di Medicine στη Ρώμη το 1993. Λαμβάνει ακόμα από ανοικτά Πανεπιστήμια μαθήματα γλωσσολογίας και φιλοσοφίας. Μετά από μαθήματα πιάνου και θεωρίας στο Εθνικό Ωδείο, σπούδασε μουσικολογία στη Santa Cecilia της Πάρμας στην Ιταλία.
Εργάσθηκε ως δημοσιογράφος στα καλλιτεχνικά, στις εφημερίδες Καθημερινή, Ελευθεροτυπία. Kοινωνική Αλήθεια. Συνεργάσθηκε με το περιοδικό «Μουσική». Έδινε διαλέξεις πάνω σε μουσικά θέματα και έγραφε κριτική για τη Λυρική Σκηνή και για το καλλιτεχνικό γραφείο του Γεωργίου Κουράκου.
Το 1979 ίδρυσε τον Σύλλογο «ΛΙΝΟΣ», διοργανώνοντας Μουσικοποιητικές βραδιές και Διαλέξεις. Το 1980 ίδρυσε την παιδική χορωδία του δήμου Δάφνης και είχε τη διεύθυνσή της.. 

https://www.angelakis.gr/index.php/ekdoseis-sygrafeis/manufacturers/olga-kanelopoulou

http://homouniversalisgr.blogspot.com/2015/11/blog-post_969.html

ΧΑΡΟΥΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ

«Έχω απομακρυνθεί από το τραγούδι , δεν μπορώ να τραγουδήσω όπως παλιά και δεν το καταδέχομαι να συνεχίσω και να το κάνω αυτό και αν το κάνω καλά…» είπε σε μία κατάθεση ψυχής η Χαρούλα Αλεξίου στον Φώτη Απέργη στο δεύτερο πρόγραμμα.  
«Δεν πάει η φωνή μου πια, δεν με ακούει η φωνή μου… Είπα ότι είναι καλύτερο να σταματήσω… Δεν είναι σωστό. Στο «χειρόγραφο» υπήρχε ήδη το πρόβλημα.
Αυτό ήταν το τελευταίο μουσικό που έκανα… Όταν με κάλεσα ο Θάνος Μικρούτσικος στους Βράχους του είπα «Θάνο μου δεν τραγουδώ, αλλά θα είμαι εκεί για σένα…» Το έκανα, μετά πήρα λίγο θάρρος και μετά όταν συνεργάστηκα με τον Ξαρχάκο πήρα την οριστική απόφαση, είπε «Δεν σου αξίζει να συνεχίσεις…» υπογράμμισε! «Δεν ήταν κάτι απλό βεβαίως και το πένθησα…» τόνισε με σθένος ψυχής. «Μπορεί και εγώ να σαμποτάρισα τη φωνή μου… Όταν κατάλαβα ότι δεν αποδίδω όπως παλιά, μπορεί να την «έσκαψα» λίγο… Αρνήθηκα να κάνω μαθήματα, δεν είπα ότι θα το παλέψω, είπα ότι υπάρχει μία φυσική φθορά σε όλα τα πράγματα… είπα να μην είσαι ...

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Το νερό των Σταγιατών

.

Ενα ακυκλοφόρητο τραγούδι του Αλκίνοου , αφιερωμένο στις Σταγιάτες Πηλίου . Από την εμφάνιση του στις Σταγιάτες , στις 14/9/2019 στην διήμερη εκδήλωση '' Γιορτή της Απο Κοινού Συνεύλεσης '' που έλαβε μέρος στο χωριό , 13 και 14 / 9 / 2019 .

«Το χωριό υπάρχει εξαιτίας αυτής της πηγής, 350 χρόνια η ζωή και οι παραδόσεις των κατοίκων κινούνται γύρω από αυτό το ιερό νερό. Το συντηρούν το δίκτυο μόνοι τους με προσωπικά έξοδα και προσωπική εργασία, κάνουν τους τακτικούς χημικούς ελέγχους. Ποτέ κανείς τους δεν διανοήθηκε να το εκμεταλλευτεί οικονομικά και θα αγωνιστούν μέχρι τέλους ώστε να συνεχίζει να τρέχει ελεύθερα και για τις επόμενες γενιές»
~Αλκίνοος Ιωαννίδης. (από παλαιότερη συνέντευξη στην Ερτ1)
Σαν το νερό των Σταγιατών δεν έχει
όποιος το πίνει πολεμάει κι αντέχει
δεν τ'αγοράζω, δε πουλώ
μα με κερνά και το κερνώ
σαν το νερό των Σταγιατών δεν έχει.

Κυλάει στις πέτρες και στο χώμα τρέχει
κορμούς ποτίζει και κορμάκια βρέχει
πλατάνια, όρεια κι αριβιές
ελιές, κορίτσια και οξιές
κορμούς ποτίζει και κορμάκια βρέχει.

Απ'των αιώνων τη πηγή κατρακυλά
δροσίζει το αύριο και το υπόσχεται ξανά
μα εδώ και τώρα το νερό
μέσα απ'τη χούφτα σου θα πιώ
Ζωή να γίνει η Ζωή σε μια γουλιά

Σαν το νερό των Σταγιατών δεν έχει,
όποιος το πίνει πολεμάει κι αντέχει
δεν τ'αγοράζω, δε πουλώ
μα με κερνάς και στο κερνώ
όποιος το πίνει πολεμάει κι αντέχει
σαν το νερό των Σταγιατών δεν έχει!!!

Ο Αλκίνοος κατάφερε να γνωστοποιηθεί το ζήτημα της καύσης σκουπιδιών στον Βόλο, του μελλοντικού εργοστασίου SRF της ιδιωτικοποίησης του νερού των Σταγιατών. Καλούμε και άλλους επώνυμους καλλιτέχνες, επιστήμονες και γενικά ανθρώπους που υπηρετούν τα Γράμματα και τις Τέχνες να πρωτοστατήσουν σε αυτόν τον αγώνα, όπως είναι το χρέος κάθε πνευματικού ανθρώπου, που βάζει το κοινό καλό πάνω από τα ατομικιστικά του συμφέροντα και φιλοδοξίες.

.