Στη Σαλονίκη

...Νύφη σε είπαν του Βορρά αιώνια γιορτή, έχεις παντρέψει τελικά Δύση κι Ανατολή. Θεσσαλονίκη μου εσύ...

Μουσική-στίχοι: Στέφανος Λιόλιος Τραγούδι: Πέτρος Κουλουμής Φωνητικά: Φένια Πεκτεσίδου

Ατζέμης Δημήτρης: μπουζούκι, τζουράς, μπαγλαμάς Κοντονικόλας Σάκης: πιάνο Κουμαρτζής Δάνης: μπάσο Λάππας Δημήτρης: κιθάρα Λιόλιος Στέφανος: πλήκτρα Σπυριδόπουλος Μίλτος: κιθάρα Σταυρίδης Θάνος: ακορντεόν Τάσιος Χρήστος: ντραμς

Το Τσιτάνειο "Καράβι" αρμενίζει καλοτάξιδο επί 60 χρόνια!

ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ

Πασίγνωστο και ιδιαίτερα αγαπητό του Βασίλη Τσιτσάνη, σε στίχους Κώστα Βίρβου, με την Λάουρα και τον Τσιτσάνη από τα 1959.
Στα χρόνια του '80 γνώρισε μια ακόμη ιδιαίτερη εκτέλεση από την Αλεξάνδρα και τον ίδιο τον συνθετη.
Μία ακόμα εκτέλεση , πολύ καλή κι αυτή, κυκλοφορεί και στις μέρες μας. Την ερμηνεύει με τη δωρική χροιά της φωνής του ο Σωκράτης Μάλαμας , συνοδευόμενος από την Ιουλία Καραπατάκη.

 Πρωτοακούστηκε στο φιλμ "Για το ψωμί και τον Έρωτα" (άλλος τίτλος της ταινίας "Συννεφιασμένη Κυριακή").

« Ο καθένας άνθρωπος μοιάζει με καράβι
που θαλασσοδέρνεται βράδυ και πρωί,
κι ο βαρύς ο πόνος του το κορμί του σκάβει
ώσπου το λιμάνι του κάποτε θα βρει...»

. .

Το κύμα...

Θάλασσά μου, θάλασσα στα γαλάζια σου νερά ταξιδεύουν τα όνειρά μου θάλασσά μου, θάλασσα άλλα ο νους μου αγαπάει και άλλα η καρδιά μου...

Στίχοι - Μουσική: Φορτούνας Πάνος

Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Λεονάρδου

Λιβίσσι το χωριό "Φάντασμα"

Το Λιβίσσι, ή επίσης Λειβίσσι και Λεβίσσι,(τουρκικά: Kayaköy, Καγιάκιοϊ) είναι χωριό 8 χιλιόμετρα νότια της Μάκρης (Φετίγιε) στη νοτιοδυτική Τουρκία, όπου ζούσαν Έλληνες της Ανατολίας μέχρι περίπου το 1923. Το χωριό-φάντασμα, που διατηρείται πλέον ως μουσείο, αποτελείται από εκατοντάδες κατοικίες και δύο εκκλησίες, οι οποίες καλύπτουν ένα μικρό μέρος βουνοπλαγιάς και χρησιμεύουν ως τόπο στάθμευσης για τους τουρίστες που επισκέπτονται τη Φετίγιε και το Ολουντενίζ.
Η ανάπτυξη του Λιβισίου σε έναν από τους σημαντικότερους ελληνικούς οικισμούς της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας φαίνεται και στις πολλές μαρτυρίες του 19ου αιώνα από ξένους, κυρίως Άγγλους, περιηγητές. Παρότι οι περιηγητές αυτοί κινήθηκαν στην περιοχή κυρίως ή αποκλειστικά από αρχαιολογικό ενδιαφέρον, μπορούμε εντούτοις μέσα στα βιβλία τους να βρούμε ενδιαφέροντα στοιχεία για το Λιβίσι.

50 σπάνιες παλιές Φωτογραφίες από τη δεκαετία του 1910.(βίντεο)

Οι φωτογραφίες καταγράφουν την ιστορία.

ΜΑΝΑ Σ' ΑΓΑΠΩ

Όπως και τότε, που κρατώντας με απ’ το χέρι βήμα-βήμα μου ΄δειχνες να περπατώ Όπως και τότε που συλλάβιζες τις λέξεις μία-μία ώσπου να μάθω να λέω το σ’ αγαπώ Μάνα, Μάνα όσο κι αν φύγανε τα χρόνια όσο κι αν θέλω να γίνω αυτόφωτος στην κάθε μνήμη, στην κάθε πράξη, στην κάθε απόφαση θα’ σαι οδηγός...

Η συγκλονιστική επιστροφή μιας γυναίκας στη ματωμένη πατρίδα της!

Η Κυριακή Δήμου κατάγεται από την Ανατολική Ρωμυλία της Βόρειας Θράκης, περιγράφει πως η οικογένειά της βίωσε την προσφυγιά, αλλά και το ταξίδι στον τόπο των προγόνων της το 2005. Όπως λέει, «ένοιωσα πως το σπίτι μας περίμενε»

Ανατολική Ρωμυλία και πρόσφυγες μητέρες, μακρινές μα αγαπημένες

Ο καθένας από εμάς γράφει πάνω στη γη τη δική του ιστορία. Συχνά σ΄ αυτή τη γραφή την πένα τη δίνουν στο χέρι μας οι γονείς μας, οι περιστάσεις και συνήθως η ιστορία της εποχής. Αν οι συνθήκες που ζούμε είναι δύσκολες και σκληρές, φτιαγμένες από πολέμους, διωγμούς, προσφυγιά και ξενιτεμό, τότε η ιστορία που γράφεται είναι πικρό δάκρυ στα μάτια της ανθρωπότητας.

Σκύρος , 1935 (φωτογραφία Max Elher)

 «Οι γυναίκες είναι ικανές απ’ το μηδέν να κάμουν το παν.»
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Παρέα στου Λεωνίδα Σπανού με Φραγκιαδουλάκη, Δερμιτζάκη

O Γιάννης Φραγκιαδουλάκης λύρα, και ο Ανδρέας Δερμιτζάκης ούτι, στο εργαστήρι του κατασκευαστή παραδοσιακών οργάνων Λεωνίδα Σπανού στο Δάλι της Κύπρου.

https://www.facebook.com/leonidas.spanos


.

Εκδρομή - Αρλέτα

Δε θέλω εγώ από σένα παραμυθάκια να μου πεις λόγια μεγάλα και ψέμματα δε θέλω εγώ από σένα πράγματα τις νύχτας παραμυθάκια να μου πεις και μπερδέματα μια αναπνοή Εγώ από σένα θέλω μόνο μια εκδρομή στο φως μια διαδρομή κι άσε τ΄αύριο γι΄αύριο εγώ από σένα θέλω μόνο τ΄όνειρο Δε θέλω εγώ από σένα σημερινό τίποτα να ΄ναι πιο βαρύ τίποτα να ΄ναι πιο βαρύ απ΄το φτεράκι μιας μέλισσας δε θέλω εγώ από σένα της άγριας θάλασσας απ΄τον αφρό

 Στίχοι: Αρλέτα

Μουσική: Βαγγέλης Γεωργίου

[...] Μια μέρα δηλαδή σαν τη σημερινή. Η Ύδρα τον χειμώνα είναι διπλά γοητευτική, τουλάχιστον έτσι την θυμάμαι. Και ειδικά εκείνο το πρωί το κράτησα στη μνήμη μου σαν κάτι μαγικό. 
Ο Γιώργος Παπαστεφάνου θυμάται την Αρλέτα

Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ

.

Ο Γουότερχαουζ γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας από Βρετανούς γονείς, που ήταν και οι δυο ζωγράφοι. Το 1854, ο νεαρός Γουότερχαουζ εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο Λονδίνο, σ’ ένα νεόκτιστο σπίτι στο Νότιο Κένσινγκτον (South Kensington), πολύ κοντά στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου. Το 1871 εγγράφεται και φοιτά στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου. Το 1883 νυμφεύτηκε την Έστερ Κένγουορδι (1857 – 1944), κόρη ενός δάσκαλου τέχνης από το Ήλινγκ (Ealing), με την οποία όμως δεν απέκτησε παιδιά.
Το 1895, ο Γουότερχαουζ εκλέχτηκε ακαδημαϊκός, ως πλήρες μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας. Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1917 σε ηλικία 67 ετών, βαριά άρρωστος από καρκίνο, και ετάφη στο Κοιμητήριο Κένσαλ Γκριν του Λονδίνου.

Καλλιτεχνική πορεία
Ο Γουότερχαουζ ξεκίνησε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία με κλασικά θέματα και έντονες επιρροές από το κλασικιστικό πνεύμα των Άλμα – Ταντέμα και Φρέντερικ Λέιτον και για κάποιο διάστημα ειδικεύτηκε σε ρωμαϊκά θέματα. Στην πιο ώριμη όμως περίοδο της καριέρας του ανεξαρτητοποιείται από τα δεσμά της ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας και δέχεται επιρροές από τους Προραφαηλίτες ζωγράφους, κυρίως από τον Έντουαρντ Μπερν – Τζόουνς, αλλά και από τους συγχρόνους του καλλιτέχνες του Ιμπρεσιονισμού.

Η θεματολογία των έργων του επικεντρώνεται σε σκηνές από τη μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας, αλλά και τη ρωμαϊκή ιστορία. Το 1874, εκθέτοντας το έργο του «Ο Ύπνος και ο ετεροθαλής αδελφός του ο Θάνατος» (Sleep and His Half-Brother Death) στη Βασιλική Ακαδημία, σημειώνει μεγάλη επιτυχία και παίρνει διθυραμβικές κριτικές. Παρόμοια επιτυχία σημειώνει και με τους πίνακές του «Μετά τον χορό» (1876) και «Η επίσκεψη ενός άρρωστου παιδιού στο Ναό του Ασκληπιού» (1877). Ένα άλλο προσφιλές έργο του Γουότερχαουζ ήταν η «Οφηλία» (1888), με κάποιες φανερές επιρροές από τους πίνακες της Οφηλίας, που φιλοτέχνησαν οι Προραφαηλίτες ζωγράφοι Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι και ο Τζων Έβερετ Μίλαι.

Ένα από τα πιο διάσημα έργα του Γουότερχαουζ είναι «Η Δεσποσύνη του Σαλότ» (The Lady of Shallot, 1888 - Πινακοθήκη Τέιτ, Λονδίνο), που το ζωγράφισε δυο ακόμη φορές στα 1894 και 1909 ή 1910, που προέρχεται από ένα ποίημα του Άλφρεντ Τένισον και είναι εμπνευσμένο από το μεσαιωνικό κύκλο των ιστοριών του Αρθούρου. Διηγείται την τραγική ιστορία ενός απογοητευμένου κοριτσιού από τον αποτυχημένο έρωτά του με τον ιππότη Λάνσελοτ, ξεκινώντας για το τελευταίο ταξίδι της ζωής του. Το έργο αυτό αποτελεί μια εξαίρετη σπουδή στην τοπιογραφία – κάθε φύλλο και καλάμι έχουν σχεδιαστεί με καλλιτεχνική μαεστρία και η ίδια προσοχή έχει δοθεί και στις αντανακλάσεις του νερού.
[...]   https://el.wikipedia.org/wiki/Τζον_Γουίλιαμ_Γουότερχαουζ

Καθένας έχει τ’ άστρο του...

ΚΑΘΕΤΗ ΡΩΓΜΗ

Καθένας έχει τ’ άστρο του, 

το γυάλινο το κάστρο του

και μες στη σκοτεινιά του

μετράει τη μοναξιά του.

Εγώ έχω την κιθάρα μου, 

τη χρόνια βαρεμάρα μου

και πίσω απ’ το πυργάκι

χαζεύω το σοκάκι.

Κι ανοίγουμε κουβέντα

για μαγικά νησιά

στης πόλης τα τσιμέντα, 

στην κοσμοχαλασιά, 

ανοίγουμε κουβέντα

κι εσύ είσαι η αφορμή, 

στης πόλης τα τσιμέντα

η κάθετη ρωγμή.

Κραυγή στο φεγγαρόφωτο, 

ακούω ένα σαξόφωνο

τρελά να μουρμουρίζει, 

στο χθες να με γυρίζει.

Και μέσα από τα κύματα

του έρωτα τα σήμαντρα, 

τα μαύρα σου γοβάκια

στου μπάνιου τα πλακάκια.

Κι ανοίγουμε κουβέντα

για μαγικά νησιά

στης πόλης τα τσιμέντα, 

στην κοσμοχαλασιά, 

ανοίγουμε κουβέντα

κι εσύ είσαι η αφορμή, 

στης πόλης τα τσιμέντα

η κάθετη ρωγμή.

Ο ΛΑΜΙΩΤΗΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ

Ο Χρήστος Ευθυμίου ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1900 στη Λαμία. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου καφεζυθοπωλείου της περιοχής, που τα βράδια γινόταν θέατρο φιλοξενώντας διάφορους θιάσους. Μετά το γυμνάσιο ήρθε στην Αθήνα και φοίτησε στη Νομική Σχολή. Στις τελικές εξετάσεις απέτυχε, έχοντας χάσει τη επαφή του με το Πανεπιστήμιο λόγω της επιστράτευσης του. Αμέσως μετά γράφτηκε στη Σχολή Θεάτρου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Στα έξοδα του βοήθησε η πρόσληψή του ως υπάλληλος στο υπουργείο Δικαιοσύνης, ενώ παράλληλα έκανε και τον... υποβολέα.
Ο Χρήστος Ευθυμίου αρχικά δυσανασχετούσε με τους κωμικούς ρόλους που του έδιναν στη Σχολή, θέλοντας να παίξει τραγωδία. Μια μέρα, μετά από διαμαρτυρία του σχετικά με αυτό, ένας από τους διευθυντές της Σχολής, ο Θ. Συνοδινός, τον αρπάζει και τον πάει μπροστά σε έναν καθρέφτη.
"Κοίτα" του λέει... "Τι να δώ?" απαντάει ο Ευθυμίου.
"Ώστε πιστεύεις ότι κάνεις εσύ για Οιδίπους ή για Σαίξπηρ? Κοίτα τη φάτσα σου και πες μου..."
Το 1929, μετά από τετραετή φοίτηση, πήρε το δίπλωμα με βαθμό άριστα.
Αμέσως προσλαμβάνεται στον θίασο της Κυβέλης στο θέατρο "Διονύσια" (πλ. Συντάγματος).

Θανάσης Βέγγος 1927 – 2011

Ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου. Ταυτίστηκε με την εικόνα του αεικίνητου ανθρώπου («τρέχω σαν τον Βέγγο»), ενώ η ατάκα του «καλέ μου άνθρωπε!» τον χαρακτήρισε προσωπικά, καθώς ξεχώρισε για το ήθος και τη σεμνότητά του.

Αναμνήσεις... με την Βίκυ Λέανδρος

      [...] Ήταν μια γλυκιά εποχή
      γεμάτη με φως και αλήθεια
      μέσα στη μικρή μου ψυχή
      εικόνα χρυσή εσύ

       Αναμνήσεις μένουν οι ωραίες στιγμές
       τα φιλιά οι όρκοι κι οι χαρές
       ο καιρός κυλάει κι οι αγάπες περνούν
       κι οι καρδιές μας όλα τα ξεχνούν
      
      Κάποια μέρα φτάνει ένα γκρίζο πρωί
      που δε σου γελά ποια η ζωή
      και για συντροφιά σου έχεις τη μοναξιά
      κι αναμνήσεις μέσα στην καρδιά

Ερμηνεία:  Βίκυ Λέανδρος
Album: Μόνο εσύ- Βίκυ Λέανδρος
Έτος: 1972
Στιχουργός: Τηλιακού Σέβη
Συνθέτης: Mario Panas

ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΡΥΘΜΟΙ

 https://www.youtube.com/playlist?list=PL2gASNWv-rDpU9NSsq3VCo2W0N3XQcLEv