Γελοιογραφίες με… νόημα!

Σκίτσα που σατιρίζουν την καθημερινότητά μας και προκαλούν μερικά χαμόγελα αλλά πολύ περισσότερο προβληματισμό με τις αλήθειες που μας παρουσιάζουν.












πηγή

Τί εκρύβε στο εσωτερικό του ένα εγκαταλελειμμένο διαμέρισμα στο Παρίσι;!

Ένα εγκαταλελειμμένο διαμέρισμα στο Παρίσι έκρυβε στο εσωτερικό του ένα μικρό ιστορικό θησαυρό.
Από το 1942, το διαμέρισμα που βρίσκεται στην δεξιά όχθη του Παρισιού κοντά στην   Opéra Garnier, παρέμενε κλειστό και άθικτο έως ότου ,πρόσφατα, ένας δημοπράτης το άνοιξέ και ανακάλυψε το ανεκτίμητο περιεχόμενο του.
Το σπίτι άνηκε στην Γαλλίδα Madame de Florian που υπήρξε ηθοποιός και κοσμικό πρόσωπο της εποχής. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η εύπορη οικοδέσποινα αναγκάστηκε να καταφύγει στην Νότια Γαλλία όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατο της. Ένας λόγος που διατηρήθηκε σε άψογη κατάσταση το εσωτερικό του διαμερίσματος, είναι το γεγονός ότι η Madame de Florian συνέχιζε να πληρώνει το ενοίκιο σε περίπτωση που επιθυμούσε να επιστρέψει, γεγονός που δεν συνέβη ποτέ.
Η “χρονοκάψουλα” που έκρυβε το διαμέρισμα είναι ένα σημαντικό δείγμα της  τότε  εύπορης ζωής στο Παρίσι. Στο εσωτερικό του βρέθηκαν πολλά περίτεχνα έπιπλά, πίνακες, βιβλία, παρτιτούρες και προσωπικά αντικείμενα της ιδιοκτήτριας. Επίσης, βρέθηκε ένας ταριχευμένος στρουθοκάμηλος ,που τότε ήταν δείγμα ευμάρειας, αλλά και ένας πίνακας ζωγραφικής του Giovanni Boldini που απεικόνιζε την ίδια την Madame de Florian και πωλήθηκε για 2.1 εκατομμύρια ευρώ.






πηγή.

Να φτιάξω έναν κόσμο που τίποτα δε θα του λείπει. Έναν κόσμο όπως ήταν πριν ακόμη φθαρεί. Πριν ακόμη σκοτώσει ο Κάιν τον Άβελ. Ν’ αναβλύζουνε οι λέξεις μου νερό και χορτάρι. Ν’ αναβλύζουνε ζώσα σιωπή και χαμόγελο.

.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος θεωρούσε υπέρτατο καθήκον του να υπηρετεί τον άνθρωπο και όλα όσα βρίσκονται δίπλα του και τον καθορίζουν

 Ο Νικηφόρος Βρεττάκος υπήρξε ένας ποιητής που το δημιουργικό έργο του ταυτίστηκε με την προσωπική του στάση. Τα «πιστεύω» του από τότε που, ως μαθητής, έγραψε τους πρώτους του στίχους («Αυτά εγώ τα έγραφα την έκτην Ιουλίου / Ωρα επτά που βράδιαζεν με δύσιν του ηλίου») ως εκείνους της τελευταίας συλλογής του («Εγώ είμαι λοιπόν ο μικρός, ο ασήμαντος. / Το παιδί που ξυπόλητο, με βρεγμένα τα πόδια / βουλιαγμένα στην άμμο, του μιλούσες και σου μιλούσε») παραμένουν αναλλοίωτα και προσανατολισμένα στα ίδια ιδεώδη. Την εκτίμηση αυτή πιστοποιούν διάφορα κείμενά του που εκδόθηκαν εφέτος (Εξομολόγηση στον αναγνώστη, Ενώπιος ενωπίω, Δύο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου, Γράμματα εις εαυτόν, όλα από τις εκδόσεις Ποταμός  Πηγή συνέχεια...
.

Παλιές φωτό από Ελληνικά Σχολεία !

Φωτογραφίες από το ελληνικό σχολείο παλιότερων χρόνων

ΠΗΓΗ. Τρελλογιάννης

 όταν ο μαυροπίνακας είναι χαρακωμένος και μόλις διακρίνονται τα

σημάδια επάνω του .. η σόμπα στη μέση της "αίθουσας" προσπαθεί να δώσει λίγο ζεστασιά στα μικρά παιδιά

όταν στα θρανία δεν κάθονταν δυο δυο η τρεις τρεις αλλά έξι και πάνω!! Ιδιαίτερη προσοχή δώστε στο βλέμμα του δασκάλου και στα σταυρωμένα χέρια των παιδιών(1952)

 τα παπούτσια βέβαια ήταν πολυτέλεια...

κάτι ανάλογο και στα κοριτσάκια...και βέβαια πού βιβλία... ένα βιβλίο για δύο άτομα...(Δημοτικό Σχολείο Καναλίων Βόλου-1949-)

 εδώ δεν υπάρχει ούτε καν αίθουσα...το μάθημα έξω...ο πίνακας φαίνεται  μόνο σε λίγους και αυτό με πολύ δυσκολία...( Δημοτικό Σχολείο Ηπείρου 1950 )

 ...όταν πολυτέλεια ήταν ακόμα και τα θρανία...τα παιδιά γονατισμένα συμμετέχουν στο μάθημα!!(194

της Παιδόπολις - Αγ. Ελευθερίου - 1953...τα παιδιά ντυμένα πιο

προσεγμένα...άλλωστε κυριαρχούσε η προπαγάνδα της βασίλισσας 

Φρειδερίκης περί προσεγμένων παιδιών και σχολείων....

 υποστολή σημαίας σε παιδόπολη τη δεκαετία του 1950

 Δημοτικό σχολείο στο Βαρδάρη Θεσσαλονίκης(1930)...καμιά 60αριά παιδιά με μόνο μία δασκάλα!!!

 

 Ελληνικό Σχολείο Αρρένων Πύλου (1930) ...όταν η τραγιάσκα επιβάλλονταν για τα αγόρια...

 ...και το ανάλογο σχολείο θηλέων...ο αριθμός μαθητριών εξίσου μεγάλος και η δασκάλα πάλι μόνο μία...

 όταν η πείνα θέριζε...συσσίτιο στο σχολείο...

 και βέβαια δε θα μπορούσαν να λείψουν οι εκδηλώσεις στο τέλος της χρονιάς...γυμναστικές επιδείξεις...

να και μια σχετικά πιο πρόσφατη φωτογραφία...το 5ο Γυμνάσιο Θηλέων
Θεσσαλονίκης. Η ποδιά απαραίτητη στις μαθήτριες, το ίδιο και ο γιακάς...

 ακόμα πιο πρόσφατη φωτογραφία με την ποδιά όμως ακόμα υποχρεωτική

Ταξιδεύουμε στην Ελλάδα των αρχών του 20ου αιώνα!! Ακολουθήστε μας...

Αριστουργηματικές φωτογραφίες του 
φιλέλληνα Φρεντ 
Μπουασονά που...
παρουσιάζουν την 
Ελλάδα το 1903-1920!!

Frederic Boissonnas [γεν. 18.6.1858 – † 17.10.1946]


Απολαύστε τις...

Παραμυθιά 1913

Ακράτα 1903

Γαστούρι Κέρκυρας 1903

Χελμός 1903

Βατοπέδι 1929

Μεγίστης Λαύρας 1929

Μετέωρα 1908

Σαντορίνη 1911

Μέγα Σπήλαιο 1903

Ζεμενό Κορινθίας 1903

Κρήτη (αδελφοί ΜΑΝΤΑΚΑ), Λάκκοι 1911

Ζεμενό Κορινθίας 1903

Στυμώνας 1913

Φυλακιές Ναυπλίου 1928

Καστρί Πρέβεζας 1913

Ρέθυμνο 1911

Φιλιππιάδα 1913

Όλυμπος 1914

Πίνδος 1914

Όλυμπος 1914

Μαρώνεια Σητείας 1911

Μακεδονία 1911

Δελβινάκι 1913

Στυμφαλία 1903

πηγη.

Τουρκοκύπριος θέλει να επιστρέψει σε ελληνοκύπριους τη γη τους

«Δεν είναι δική μου, πάρθηκε με τη βία από τους ιδιοκτήτες τους»

Ο 57χρονος Εράι Οζέρ

 

Ένας Τουρκοκύπριος, ο 57χρονος Εράι Οζέρ, που διαμένει στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, αναζητά τους Ελληνοκυπρίους ιδιοκτήτες για να τους επιστρέψει τη γη τους, την οποία του έδωσε το 2004 το παράνομο τουρκοκυπριακό καθεστώς στα χωριά Βώνη και Παλαίκυθρο.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της τουρκοκυπριακής εφημερίδας «Αφρίκα» και σχετικό άρθρο του Σενέρ Λεβέντ στην εφημερίδα «Πολίτης», ο κ. Οζέρ δηλώνει έτοιμος να επιστρέψει στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, 4,5 στρέμματα στη Βώνη και 9,25 στρέμματα στο Παλαίκυθρο, για τα οποία κατέχει τουρκοκυπριακούς «τίτλους ιδιοκτησίας».

Σε δήλωσή του στον «Πολίτη» ο κ. Οζέρ αναφέρει ότι κατέχει χάρτη για τη γη στη Βώνη, ο οποίος μπορεί να βοηθήσει τους ιδιοκτήτες να την αναγνωρίσουν. Για την έκταση στο Παλαίκυθρο αναφέρει ότι δεν έχει στην κατοχή του οποιονδήποτε χάρτη, ωστόσο είναι έτοιμος να υποδείξει τα ακίνητα, εάν του σταλεί χάρτης από την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Ο τουρκοκύπριος αρθρογράφος, Σενέρ Λεβέντ, επισημαίνει: «Ο Εράι Οζέρ θα κάνει κάτι πολύ καλό, το οποίο δεν έχει κάνει κανείς μέχρι σήμερα. Κάτι που γίνεται για πρώτη φορά στην ιστορία μας. Θα παραδώσει στους πραγματικούς της ιδιοκτήτες την ελληνοκυπριακή γη που του έδωσε η διοίκηση στον βορρά».

«Δεν είναι δικά μου αυτά τα χώματα, πάρθηκαν με τη βία από τους ιδιοκτήτες τους, δεν μπορώ να τα αφήσω κληρονομιά στα παιδιά μου» είπε ο Οζέρ στον Τουρκοκύπριο αρθρογράφο.

Ο Σενέρ Λεβέντ στο άρθρο του γράφει ότι ο Εράι Οζέρ του ανέφερε πως το 1974 έγινε μάρτυρας πολύ τραγικών γεγονότων. Το σημαντικότερο, είπε, ήταν στο Παλαίκυθρο, στο μέρος που δολοφονήθηκαν μαζικά 24 Ελληνοκύπριοι, γυναίκες και παιδιά. Ο Εράι είδε ότι ένας στρατιώτης έβγαινε από το σπίτι κρατώντας στην αγκαλιά του ένα τραυματισμένο παιδί. Ένα μικρό παιδί που ήταν τραυματισμένο σε επτά σημεία του σώματός του. Ήταν το μοναδικό άτομο, που σώθηκε ως εκ θαύματος ανάμεσα στους δολοφονηθέντες.

Ο Τούρκος διοικητής τους έστησε όλους στη σειρά. Απηύθυνε στο παιδί την εξής ερώτηση στα αγγλικά: «Ποιος απ΄αυτούς το έκανε αυτό;». Το παιδί έδειξε με το χέρι του έναν που φορούσε πορτοκαλί φανελάκι. Ο στρατιωτικός διοικητής ακούμπησε το όπλο του στο πιγούνι του. «Μωρέ», του είπε, «να σε σκοτώσω σαν σκυλί τώρα; Κάνατε πέντε παράδες την τιμή του Τούρκου στρατιώτη;». «Ακόμη ζει εκείνος ο άνδρας με το πορτοκαλί φανελάκι» κατέληξε ο Εράι Οζέρ.
πηγή

Για τις μικρές ανατολές μου, ευχαριστώ

Κι είναι, ξέρεις, το πιο μεγάλο μάθημα που πήρα στη ζωή μου

το “να δημιουργείς” και όχι “να παράγεις”, “να σκέφτεσαι”

και όχι απλώς να “μαθαίνεις”.

Ήταν τότε, που μου ‘λεγες ότι τα λόγια θέλουνε πνοή για να μιλήσουν

κι η σκέψη πως συντρίβεται σαν την αιχμαλωτίσουν.

Και δεν ξεχνώ, “με πνέυμα ελεύθερο πρέπει να προχωρήσεις,

με στόχο αυτό που αγαπάς ορίζοντες ν’ ανοίξεις”.

Γιατί είπες “μην υποταχθείς στην εποχής το κλίμα”

κι είναι που με συμβούλεψες “να ζεις εσύ το ποίημα”.

Κι είναι τα όνειρα η αυγή, το πρώτο φως της μέρας.

Μα είναι η προσπάθεια το κάθετο λιοπύρι.

Υπάρχουν και τα σύννεφα και σκοτεινιάζει που και που.

Νωπή συχνά η γη από τις μπόρες. Μα ο σπόρος ανθίζει…

Δάσκαλε, για τις μικρές ανατολές μου,

το πιο μεγάλο δίδαγμά σου, ευχαριστώ! Θα το θυμάμαι πάντα…”

με μάτια ανοιχτά, έτσι ονειρεύεσαι, κι έτσι πορεύεσαι…”

Σοφία Μπουγά

ημερολόγιο ΧΦΕ 2014