Φθινόπωρο στην Αθήνα. (βίντεο)

-«Πρωί, και λιοπερίχυτη και λιόκαλ’ είναι η μέρα, κ’ η Aθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το δαχτυλίδι.»...

(Κ. Παλαμάς)

 

.

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΛΑΜΠΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ

 

Η ηρεμία η απονιά
 Στήσανε τρελό χορό
Πιασμένες χέρι -χέρι
 Καυτό απομεσήμερο
   Κι ο Τζίτζικας
  Ανέμυαλος μαέστρος
 Το ταμπουρά του έπαιζε
 Σε πράσινο πανηγύρι
( Οχ, όξω φτώχεια,
  Κι ας καεί το πελεκούδι
 κι ας πάει,
Ας πάει και το παλιάμπελο!)
 ........................... .............
                   
 Ξάφνου, μία στιγμή,
Το δάσος
 Αλαφιάστηκε
 Αγρίεψε και άστραψε
  Φωτοβολίδες πορφυρές
 Στον Ήλιο
  Έδιωξε τα πουλιά
Απ' τις ανέξοδες φωλιές
 Τραγάνισε το οξυγόνο, καθώς
Δέχτηκε ύπουλα πυρά
Απ' το ανθρακικό οξύ _
 Τ' αντίπαλο δέος.
Παράλληλα,
Σε μια δεύτερη σκέψη
 Διαβίβασε, σε κάθε κατεύθυνση
Επείγον σήμα:
Το S.O.S της απόγνωσης
Να συγκίνηση τον άνεμο
που ούρλιαζε σε ξέφρενο Σιμούν.
 (Για τους ανθρώπους δε λέω
 Αυτοί κοιμούνται μακάρια
Για λόγους ευνοητούς !)
.........................................

Αχ, τα πεύκα μας κλαίω,
Τα πεύκα όλου του κόσμου
Τα καλοσυνάτα τα πεύκα
Τα ολοπράσινα, που χωρίς
Ανταποδοτικό τέλος
Μας χάρισαν απλόχερα:
Το καλοκαίρι
Τη δροσόλουστη σκιά
Ραντισμένη με ζείδωρο
Άρωμα οξυγόνου.
Το χινόπωρο
Το νοτισμένο πράσινο
Το ασίγαστο τραγούδι
Των νεκρών.
Το χειμώνα
Τα ξύλα - προσάναμμα
Στο παραμύθι της Βάβως
Στο ζεστό παραγώνι.
Οχ και την Άνοιξη,
Τη θεά των ταπεινών
Αγριολούλουδων
Με της πολύχρωμες φορεσιές
Τη Φαιδρή συναυλία των πουλιών
Στο Φεστιβάλ της Υπαίθρου
...........................................
Τώρα μαυρίσανε
Δακρίσαν τα μάτια.
Στον ορίζοντα <<ουδέν
λευκόν σημείον>>
Κιτρινήσαν τα σύγνεφα.
Ο Ήλιος - μάρτυς αυτόπτης
Φυγαδευτηκεν  έγκαιρα:
Έγινε καπνός
(Για ν' αποφύγη ίσως,
Τραβήγματα και λιπομαρτυρίες)
Η στάχτη έπνιξε την ανάσα
Απλώθηκε μακρία οδός
Και σπονδός
Σ' ολόμαυρο Κοιμητήριο.
Το έγκλημα τέλειο.
Οι δολοφόνοι άγνωστοι
Οι γερανοί του Ιβύκου
Έλαμψαν με την απουσίας τους!
.................................................
<<Τη δε επαύριον >>  Στο τόπο του εγκλήματος
Υψώθηκε τρόπαιο
Αποτρόπαιο μια
Τεράστια στήλη
Επιτάφια:
ΠΩΛΕΙΤΑΙ.
(Και, για τραγική ειρωνεία
Διασώθηκε άθικτη.
Στη μαύρη τη ράχη
Του Δασαρχείου η
Ρομαντική πινακίδα:
<<Αγαπάτε τα πράσινο >>
Απο την ποιητική συλογή:
 ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΑ ΠΝΙΧΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ.  1967-1974

Αντίο Κωνσταντινούπολη

«Μας τρομοκράτησαν, μας επιτέθηκαν, μας απέλασαν – ζούμε μ’ έναν αδιάκοπο, ψυχρό φόβο!» λέει ο Λάκης Βασιλειάδης. Είναι ο ένας από τους δύο Έλληνες της Κωνσταντινούπολης που έχουν ακόμη κατάστημα στην οδό Ιστικλάλ, το ευρωπαϊκό κέντρο της πόλης. Πριν το 1950, οι μισοί μαγαζάτορες της Ιστικλάλ ήταν Έλληνες. Όλα ξεκίνησαν την 6η Σεπτεμβρίου του 1955, μ’ ένα πογκρόμ μες στη νύχτα. Τριάντα χρόνια αργότερα, έχουν απομείνει μόλις 2.000 από τους 150.000 Έλληνες της Πόλης. Πώς ήταν η ζωή εκεί –για ένα μέλος μειονότητας– και πώς είναι σήμερα; «Το χειρότερο πράγμα είναι να κρύβεις την ταυτότητά σου», λέει ένας απ’ αυτούς που έχουν παραμείνει, και συμπληρώνει: «Κανείς δεν νοιάστηκε, ούτε η Ελλάδα ούτε η Ευρώπη». Πολλοί Έλληνες της Πόλης ζουν τώρα στην Ελλάδα. Αλλά δεν είναι όλοι ευχαριστημένοι εκεί. «Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι πόλη, είναι η ίδια η ζωή!», λέει μία απ’ αυτούς. Κάποιοι Κωνσταντινουπολίτες της Διασποράς θέλουν ακόμη να γυρίσουν στην πατρίδα τους.

GENOCIDE - A True Story

«Η δημιουργία της ταινίας «Genocide – A true story» ήταν μια εσωτερική ανάγκη για να φέρω στο προσκήνιο τις ιστορίες της γιαγιάς μου, της Αρχόντισσας Τόγκου, που απεβίωσε σε ηλικία 100 ετών. Οι ιστορίες της και οι συνομιλίες μαζί της έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου και ήθελα να τις μοιραστώ με το ευρύτερο κοινό.

Να δώσω τη δυνατότητα σε όσους ασχολούνται με τη μελέτη και την αναγνώριση της Γενοκτονίας να μάθουν τα συναισθήματα των θυμάτων. Να κατανοήσουν καλύτερα πως οι πληγές δεν έχουν επουλωθεί και δεν πρόκειται να επουλωθούν. Εάν η διεθνής κοινότητα και η ίδια η Τουρκία δεν αναγνωρίσουν τη Γενοκτονία.

Κάθε φορά που πέθαινε κάποιος η γιαγιά μου έφτιαχνε μελένια κεριά και πηγαίναμε μαζί και τα ανάβαμε και έλεγε πάντα ότι αυτό είναι για τα κορίτσια. Όταν μεγάλωσα τη ρώτησα ποια είναι αυτά τα κορίτσια. Ήταν τα κορίτσια που πέθαιναν στους δρόμους του θανάτου και σε εκείνα που δεν τους επέτρεπαν να θάψουν τα παιδιά τους.

Αυτή η ταινία είναι το δικό μου κεράκι στην μνήμη εκείνων των ξεχασμένων νεκρών στους δρόμους της Ανατολής. Είναι ένα κεράκι στην μνήμη τους και μια υπόσχεση ότι δεν θα σιωπήσω.
100 χρόνια σιωπής είναι πολλά».
~ Βασιλική Τσανακτσίδου

Στη μνήμη των κοριτσιών που πέθαναν στις πορείες θανάτου και στα θύματα της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού γενικότερα είναι αφιερωμένη η ταινία μικρού μήκους «Genocide – A true story» της Βασιλικής Τσανακτσίδου.

Από σήμερα διαθέσιμη στο YouTube.www.RECPRO.gr

Ο Ν Ε Ι Ρ Α - Ο Ν Ε Ι Ρ Α

 

 Τραγούδι: Μαρούδας Τώνης

 Συνθέτης: Μαρκέας Λυκούργος

Στιχουργός: Καρύδης Νίκος Σοφός Θάνος

Έτος Κυκλοφορίας: 1962

Όνειρα, όνειρα, παιδικά μου χρόνια, 

σβήσατε, φύγατε σαν τα χελιδόνια.

Δίπλα στης πόρτας το πεζούλι, 

μόλις θα πέσει η βραδιά, 

παίζουνε, ξένοιαστα, κρυφτούλι, 

της γειτονιάς μου τα παιδιά, 

κι αργοσταλλάζει μέσα μου

μια θλίψη από τα παλιά.

Όνειρα, όνειρα, παιδικά μου χρόνια, 

σβήσατε, φύγατε σαν τα χελιδόνια, 

σβήσατε, φύγατε σαν τα χελιδόνια.

Ανδρέας Κρυστάλλης ή Κρυσταλλίδης (Μικρά Ασία, 1911 – Πειραιάς, 1951)

 

Ο Ανδρέας Κρυστάλλης γεννήθηκε πρωτοχρονιά του 1911 στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας σε εύπορη οικογένεια που έχασε τα πάντα με τον ξεριζωμό του ’22. Η οικογένεια θα εγκατασταθεί πρώτα στη Λέσβο και μετά στον Πειραιά. Άσχημες οικονομικές συνθήκες, ο νεαρός Ανδρέας θα καταταγεί στο Βασιλικό Ναυτικό όπου υπηρετούσε ο μεγαλύτερος αδελφός του αλλά κατόπιν τα παρατάει για να ασχοληθεί με το μεγάλο του πάθος την ζωγραφική. Θα σπουδάσει στο Παρίσι ζωγραφική 3 χρόνια και με την επιστροφή του εγκαταστάσθηκε και πάλι στον Πειραιά. Όπως αναφέρει ο γνωστός κριτικός τέχνης από την Λέσβο, ο Μίλτης Παρασκευαΐδης ο Α.Κ., έκανε πολλές εκθέσεις έργων του στην Αθήνα αλλά και στην Λέσβο. Παρόλα αυτά τα έργα του που έχουν διασωθεί είναι ελάχιστα.

Προσωπογραφίες και θαλασσογραφίες τα κύρια θέματα των δημιουργιών του σε ελαιογραφίες και ακουαρέλες. Ζωγράφος λυρικός και προσωπικός.

Τύπος μοναχικός ο ιμπρεσιονιστής δημιουργός , και δυστυχώς με την ασθένεια των καλλιτεχνών του μεσοπολέμου, ουσίες και ποτό θα νοσηλευτεί για λίγο κι αμέσως μετά τον πόλεμο -το 1945- στο Δρομοκαΐτειο Ίδρυμα. Εκεί θα ξαναπάει το 1948 από όπου και θα εξέλθει το 1949 ‘εν τη αυτή κατάσταση’ όπως αναφέρει ο σχολιασμός στο ειδικό φάκελλο του Ιδρύματος. Απεβίωσε λίγο αργότερα και πάλι Πρωτοχρονιά -όπως κι όταν γεννήθηκε- , Πρωτοχρονιά του 1951 σε ηλικία μόλις 40 χρόνων σε απόλυτη μοναξιά στον Πειραιά.

.

“Εύχομαι ο χώρος που στεγάζει έργα ανθρώπων με ψυχικά νοσήματα να αποτελέσει μια πηγή πνευματικής ικμάδας”

~Alfred Kubin (1922)

.

Το ψυχικό αποτέλεσμα, που έχει η Τέχνη και στον ίδιο τον καλλιτέχνη που δημιουργεί και στους αποδέκτες της επίδρασης του έργου του, είναι πλουτισμός και εξαγνισμός, επίταση και ανάταση της συγκινησιακής ζωής.

Είναι επιστημονικώς βεβαιωμένο ότι η ενασχόληση και η επαφή των ψυχικώς ασθενών με την Τέχνη έχει ιδιαίτερα ευεργετική επίδραση στην υγεία τους. Γι’ αυτό πρέπει να τους παρέχεται τακτικά η δυνατότητα γι’ αυτή την ενασχόληση και την επαφή.

~Πρόεδρος του 

Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής «ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ»

.

Οι ζωγράφοι Βαλεντίνο Ίλβες και Ανδρέας Κρυστάλλης ζωγραφίζουν ως ασθενείς πλέον του Δρομοκαΐτειου. Ο φωτογραφικός φακός έχει απαθανατίσει τον Ανδρέα Κρυστάλλη (δεξιά) την ώρα που φιλοτεχνεί την "Πειραϊκή του Γκουέρνικα", τον βομβαρδισμό του Πειραιά.

https://el.wikipedia.org/wiki/Ανδρέας_Κρυστάλλης

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ - ΖΗΣΑΜΕ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΑΖΙ

.Λευτέρης Μυτιληναίος (Αθήνα, 24 Απριλίου 1946 - Κόρινθος 5 Απριλίου 2021)

 

Ο Ρόλος των γυναικών κατά την επανάσταση του 1821

-«Ψυχή μεγάλη και γλυκειά, μετά χαράς σ’ το λέω:

Θαυμάζω τες γυναίκες μας και στ’ όνομά τους μνέω.».

Διονύσιος Σολωμός

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 1821 ΖΩΝΤΑΝΕΥΟΥΝ

 

Τα τανγκό της αγάπης

Θα σε λατρεύω - Σώτος Παναγόπουλος Tango του 1950 σε μουσική Τάκη Μωράκη και στίχους Κώστα Κοφινιώτη

 

Φώτης Πολυμέρης (Αγαπούλα,αγαπούλα)Tango1946 ΦΩΤΗΣ ΠΟΛΥΜΕΡΗΣ - Αγάπες και λουλούδια ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΠΙΩ 1935 Είν' Η Αγάπη Χίμαιρα

Ένα μουσικό ταξίδι στα παλιά...

 

Τραγουδάμε τον Χειμώνα...

 

Χειμώνας - Σοφία Βέμπο (1939) Νινή Ζαχά Κοντά στο τζάκι (1951) Διονύσης Σαββόπουλος - Το τραγούδι του χειμώνα (2014) Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Ο χειμώνας (1997)

Αποχαιρετώντας τον παλιό χρόνο με μαντινάδες

Από κοπέλι ήθελα δώρο του Αϊ Βασίλη
και γέρασα και πόμεινε το θέλω μου στα χείλη

 Γεωργίας Λουλάκη.

ΓΛΥΚΕΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΗ Ρόζα Εσκενάζυ

 Η Ρόζα σ' ένα από τα πιο γλυκά τραγούδια για την Πόλη (ηχογραφημένο εκεί το 1954)και μια σειρά παλιές καρτ-ποστάλ και φωτογραφίες της Κωνσταντινούπολης, από το 1890 έως το 1920.

The Roza Eskenazi in one of the sweetest songs for Istanbul (Recorded there in 1954) and a number of rare old photos of Istanbul (Constantinople), from 1890 to 1920.

Βυζαντινά Κάλαντα από τον 17ο αι.

 

Αλφάβητος στη γέννηση του Ιησού Χριστού Ἄναρχος Θεὸς καταβέβηκεν, ήχος α΄ & πλ. α΄. Χειρόγραφο Βιβλιοθήκης Παναγιώτου Γριτσάνη Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου και Στροφάδων αριθμ. 8, 324. Έτος 1698. Γραφέας ὁ Κυπριανὸς ἱερομόναχος Ἰβηρίτης. Εξήγηση στη Νέα Μέθοδο: καθ. Θωμάς Αποστολόπουλος . Alphabetic acrostic Christmas song Ἄναρχος Θεὸς καταβέβηκεν (Beginningless God got down), echos I & plagal I. Codex Gritsanis 8, 324, dated 1698. Scribe Kyprianos Hieromonk of Iviron. Codex Holly Metropolitan of Zakynthos and Strofades, Panagiotis Gritsanis collection 8, 324. Transcription into staff notation: prof. Thomas Apostolopoulos. Stella Kampouridou: kaval Thanasis Koulentianos: qanun Emanuela Mandrila: voice Kyriakos Kalaitzidis: oud, voice Στέλλα Καμπουρίδου: καβάλ Θανάσης Κουλεντιανός: κανονάκι Emanuela Mandrila: φωνή Κυριάκος Καλαϊτζίδης: ούτι, φωνή