Η πόλη έχει κάστρα και κρατάει

Θεσσαλονίκη

( Στίχοι - Μουσική :   Στάθης Παχίδης)
Παίζουν Δ.Σταρόβας κιθάρες, Αλ.Παπαδόπουλος τύμπανα, Δ.Θεοχάρης πλήκτρα, Βαγγ.Κοντόπουλος μπάσο, Κωστής Παπάζογλου φλογέρες.) [Δίσκος: Ωδή στα παπούτσια μου (1995)]

--Κορίτσια πάλι απόψε στην Καμάρα, 
εδώ οδηγούν οι δρόμοι της καρδιάς, 
μαθαίνεις να μετράς στην Άνω Πόλη  μακριά απ τα σταθμά της αγοράς. 

Το ρεμπέτικο από την Στέλλα Χασκίλ στους "Santa Bella"

Η Στέλλα Χασκίλ (πραγματικό όνομα: Στέλα Γεχασκέλ, Θεσσαλονίκη, 1918 - Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1954) ήταν Ελληνίδα κορυφαία ερμηνεύτρια του ρεμπέτικου.

Ερμήνευσε περισσότερα από 100 τραγούδια, ενώ έγραψε στίχους και μουσική σε 20. Η φωνή της ήταν κοφτή, λιτή, στις μέσω χαμηλές νότες. Αν και συνεργάστηκε με τους περισσότερους σύγχρονούς της δημιουργούς, χαρακτηριστική είναι η ερμηνεία της στα τραγούδια της κατοχής του Βασίλη Τσιτσάνη.

O ζωγράφος, ποιητής και πεζογράφος Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, (1908-1993)

Ουρανούπολις, τέμπερα, 1962

Ζωγράφος αυτοδίδακτος («μα κάθε άλλο παρά απλοϊκός και άτσαλος») ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, πλούτισε τη νεοελληνική ζωγραφική με καινούρια πρωτοφανέρωτα χαρακτηριστικά.

35 Ελληνικά φωτογραφικά ντοκουμέντα! Από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.

35 ελληνικά ντοκουμέντα από τα αρχεία της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου 

Σπάνιες ασπρόμαυρες εικόνες της Ελλάδας από τη μεγαλύτερη αμερικανική συλλογή φωτογραφιών 

Η Αθήνα μέσα από τα μάτια των περιηγητών

«Αθήνα, ανασκαφές στο Θησείο»

  James Stuart & Nicholas Revett, το 1795. (Ο πίνακας είναι του James Stuart)

View of the Tower of the Winds in the 18th century by Stuart and Revett  https://romangreece.wordpress.com

Η Ακρόπολη (H. W. Williams 1820)

Η Αθήνα μέσα από τα μάτια των περιηγητών - Η Πλατεία Συντάγματος (D. Hogarth γύρω στα 1900) Η Αθήνα μέσα από τα μάτια των περιηγητών - Η αγορά των Αθηνών (E. Dodwell 1830) Η Αθήνα μέσα από τα μάτια των περιηγητών - Ο γάμος στην Αθήνα (L. Dupré, 1825)

 Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ EΥΡΩΠΑΙΩΝ ΠΕΡΙΗΓΗΤΩΝ ΤΟΥ 19ΟΥ ΑΙΩΝΑ  

Πῶς μου 'χει λείψει τοῦ παιδιοῦ ‘ετοὺτ 'η ἡλικία

Θὰ ‘θελα νὰ 'χα νοῦς παιδιοῦ τ' ἄδολο ξενινιάτο,
νὰ παιγνιδίζω ἀνέμελα μεροὺ νυχτοὺ σαφῆ,

νὰ μὴ γατεχω δυστυχιὰ καθόλου τί σημαίνει,
μοῦδε καὶ πόνος τσὴ ψυχῆς ἴντα κοντὸ θὰ πεῖ...

Νὰ κάνω χίλιες ζαβολιὲς κι' ὄντε μου λὲν δὲν πρέπει,
ὅ,τι δὲν πρέπει εὐτὺς ἐγὼ νὰ κάνω στὰ χωστὰ ,

νὰ τρέχ΄ἡ ἔρμη μάνα μου ξυλιὲς γιὰ νὰ μοῦ δώσει,
νὰ μὲ φωνιάζει γαΐδαρο μὲ τὰ μεγάλα αὐτιά.

Πῶς μου 'χει λείψει τοῦ παιδιοῦ ‘ετοὺτ 'η ἡλικία,
κεῖ ποὺ εὐτύνες σπάνια βἀραίνουν τὴν ψυχὴ

κι' ὅλα σου φαίνονται γλυκὰ καὶ μόνο παιγνιδάτο,
‘ρίζει τὴν πάσα διάθεση στσ' ἀγάπης τὴν δοχή.

Κι' ἐδὰ δὲν κάνει ἀπόφαση ὁ πόνος νὰ λαργάρει,
νὰ ξαλαφρώσει ὁ λογισμὸς καὶ γέλιο νὰ φανεῖ,

στὰ δυό μου χείλη ποὺ 'κάνε ἡ πρίκα τὴν φωλιὰ τζὴ,
ἄχι καὶ ποὺ 'ναι ὁ καιρὸς ποὺ ἤμουνα παιδί!

Ποίηση : Τζανής Σταύρος

Οι Αδελφοί Μιλάνοι και η "Σκάλα" του Μιλάνου.

Κάποτε υπήρχε ένα μικρό καπηλειό στον Βόλο που το έλεγαν "Σκάλα" και επειδή ο ιδιοκτήτης ονομάζονταν Μιλάνος (Στέφανος) κάποιος σοφός πελάτης το πέταξε και καθιερώθηκε σαν η ¨Σκάλα του Μιλάνου¨ Ο νονός ήταν ο διευθυντής της Βολιώτικης εφημερίδας "Θεσσαλία" Τάκης Οικονομάκης που με ένα άρθρο στην καθημερινή του στήλη το 1938 παρομοίασε με πολύ θράσος την γνωστή Σκάλα του Μιλάνου με το ταβερνάκι της πλατείας Αγ.Νικολάου - το τόσο μικρό και χαμηλοτάβανο καπηλειό. Η ¨σκάλα¨ δημιουργήθηκε λοιπόν από τον πατέρα Στέφανο (έναν πολύ καλό μουσικό της εποχής του μεσοπολέμου που μύησε τα παιδιά του στο ρεμπέτικο, σμυρνέϊκο, λαϊκό αλλά και στο ταβερνείο του παλιού Βόλου) και συνέχισε την παράδοση με τα δύο αδέρφια Κάρολο και Νίκο Μιλάνο καπηλειό επί 87 συνολικά χρόνια!!!!.

Ὁ παιχνιδιάρης

. .

Ο Γεώργιος Σουρής (2 Φεβρουαρίου 1853 - 26 Αυγούστου 1919) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους σατιρικούς ποιητές της νεότερης Ελλάδας, έχοντας χαρακτηριστεί ως «σύγχρονος Αριστοφάνης».

ΚΟΜΦΕΤΙ ΚΑΙ ΣΕΡΠΑΝΤΙΝΕΣ

Εορταστικό πρόγραμμα για την Αποκριά του 1981 σε κείμενα και σκηνοθεσία του Αλέκου Σακελλάριου, με επιθεωρησιακά νούμερα και παλιά νοσταλγικά τραγούδια, που ζωντανεύουν μνήμες της παλιάς Αποκριάς. 

Βασικός άξονας, το σατυρικό πνεύμα της δημοφιλούς εφημερίδας "Ρωμιός" του Γεώργιου Σουρή, με τους δύο λαϊκούς τύπους που δημιούργησε, τον Φασουλή και τον Περικλέτο και που επί δεκαετίες σχολιάζανε τα γεγονότα μέσα από τις στήλες του. Ενσαρκωμένοι από τους ηθοποιούς Γιάννη Μαλούχο (Φασουλής) και Σωτήρη Τζεβελέκο (Περικλέτος), ξαναγυρίζουνε στη ζωή για να σχολιάσουνε και πάλι με εύθυμη διάθεση τα γεγονότα, να μιλήσουνε δηλαδή για το νέφος, για τους σεισμούς και για τις απόκριες. Απογοητευμένοι από τις σημερινές αποκριές θυμούνται τις παλιές, με τα γαϊτανάκια, τις καντάδες, τους μασκαράδες, τα παλιά τραγούδια και τα επιθεωρησιακά νούμερα. Συμμετέχουν η Σόφη Ζανίνου, η Μαίρη Χρονοπούλου, ο Γιάννης Βογιατζής κ.ά. Προλογίζει ο Αλέκος Σακελλάριος. Τα σκηνικά-κοστούμια είναι του Γιώργου Ανεμογιάννη, η μουσική του Τάκη Αθηναίου και οι χορογραφίες του Γιώργου Δαρζέντα. Η εκπομπή μεταδόθηκε στις 7/3/1981.
http://archive.ert.gr/153169-2/?fbclid=IwAR03ShfVFH4V2NTCXNwYXdFdCbGEXFBdqBDCpp3Xt9kJlaAHDHi7G6IqT5k

Η Ιωάννα Καρυστιάνη απο το σπίτι της στην Άνδρο μιλάει για την Άνδρο ,τον καιρό, τους καιρούς ,την λογοτεχνία και διαβάζει κομμάτια από τα διηγήματα του βιβλίου της

Η Ιωάννα Καρυστιάνη (γενν. 8 Σεπτεμβρίου 1952) είναι Ελληνίδα συγγραφέας, λογοτέχνης και σεναριογράφος. Έχει βραβευθεί με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος δύο φορές, το 1998 και το 2007, και με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 2000. Παράλληλα με την λογοτεχνική της δραστηριότητα έχει γράψει το σενάριο της ταινίας Νύφες και τη σεναριακή προσαρμογή του μυθιστορήματος της Μικρά Αγγλία, τα οποία έχουν γυριστεί για τον κινηματογράφο από τον σύζυγό της Παντελή Βούλγαρη, Είναι μητέρα του Αλέξανδρου Βούλγαρη και της Κωνσταντίνας Βούλγαρη.
Η Ιωάννα Καρυστιάνη γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης στις 8 Σεπτεμβρίου 1952 σε μια πολύτεκνη οικογένεια. Ο πατέρας της Χρήστος είχε γεννηθεί στα Βουρλά και η μητέρα της Χριστίνα στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Έφθασαν στα Χανιά το 1922 ως πρόσφυγες μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Οι γονείς της έχασαν τους δύο πρώτους γιούς τους κατά τη διάρκεια της Κατοχής και μεγάλωσαν συνολικά επτά παιδιά μετά τον πόλεμο. Η Καρυστιάνη έζησε στα Χανιά μέχρι τα 18 που έφυγε για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή Αθηνών.
Το λογοτεχνικό έργο της Καρυστιάνη έχει βραβευθεί επανειλημμένα και τυγχάνει γενικά θετικής αποδοχής από την κριτική.

Στις πρωτεύουσες του κόσμου άλλοτε

Ταξίδι μέσα στο Χρόνο (κινηματογραφημένες σκηνές)

1. To Παρίσι στα τέλη του 1890

2. Η Νέα Υόρκη,  στα έτη 1896-1901

3. Στο κέντρο του Χάλιφαξ της Αγγλίας, τον Ιανουάριο του  1902 

4. Το Βερολίνο στα  1900 (με χρώμα!)

5. 1913-1915: Στους δρόμους του Τόκιο

.

Γεράσιμος Λαβράνος 30 Μαΐου 1935 - 24 Μαρτίου 2015

 Ήταν Έλληνας συνθέτης. Από πολύ μικρός έδειξε το ταλέντο του στις τέχνες αφού σε ηλικία 11 χρόνων ήταν μέλος της τοπικής φυλαρμονικής εταιρείας της γενέτειράς του, «Νίκος Μάντζαρος». Ακολουθώντας τη συμβουλή του δασκάλου του Σπ. Μεταλληνού στράφηκε στη μουσική τζαζ, παρά τις κλασικές σπουδές του. Δημιούργησε δεκάδες συνθέσεις (ο πρώτος δίσκος του κυκλοφόρησε στα 1958) τις οποίες ερμήνευσαν κορυφαία ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, ενώ πραγματοποίησε και πολλές περιοδείες στο εξωτερικό.

Ο Αντρέι Βάιντα (Andrzej Witold Wajda, 6 Μαρτίου 1926 – 9 Οκτωβρίου 2016)

Ήταν Πολωνός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός.

Γεννήθηκε το 1926 στο Σουβάλκι της Πολωνίας. Σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και σκηνοθεσία στην Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ. Τη δεκαετία του 1950 ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες και ντοκιμαντέρ.

Το έργο του αναγνωρίστηκε παγκοσμίως και έλαβε πολλά βραβεία. Στο φεστιβάλ των Καννών το 1957 κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής για το Κανάλ και το 1978 το FIPRESCI για το Άνθρωπος από μάρμαρο. Το 1958 έλαβε το FIPRESCI στο φεστιβάλ της Βενετίας για το Στάχτες και διαμάντια. Το 1981 κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα για το Ο άνθρωπος από σίδερο. To 1983 κέρδισε το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το βραβείο Σεζάρ καλύτερου σκηνοθέτη για το Υπόθεση Δαντών. Το 2009 κέρδισε το FIPRESCI στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου για το Γλυκιά έξαψη.

Το 1982 έλαβε το Τιμητικό Βραβείο Σεζάρ, το 1996 την Τιμητική Χρυσή Άρκτο, το 1998 τον Τιμητικό Χρυσό Λέοντα και το 2000 το Τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στην Έβδομη Τέχνη.

Η παράξενη γοητεία ενός Ρώσου θαλασσογράφου

Lev Lagorio (16 Ιουνίου 1827 - 22 Δεκεμβρίου 1905)  Μια συλλογή 254 έργων (HD)

...Από το 1839 ως το 1840 έλαβε την πρώτη του καλλιτεχνική κατάρτιση στα στούντιο του Ivan Aivazovsky. , με την υποστήριξη του διοικητή της Taurida Alexander Kaznacheyev, μπόρεσε να εγγραφεί στην αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών και αργότερα κατάφερε να λάβει οικονομική βοήθεια από τον νέο Πρόεδρο της Ακαδημίας του Leuchtenberg. Ο Αλέξανδρος Sauerweid, ο Maxim Vorobiev και ο Bogdan Willewalde.
Το 1850, έλαβε τον τίτλο "Καλλιτέχνης" για τη ζωγραφιά του "View of Lahti" και, δύο χρόνια αργότερα, έγινε ρώσος πολίτης. Του απονεμήθηκε επίσης σύνταξη για σπουδές στο εξωτερικό, επισκέπτοντας πρώτα το Παρίσι (1853), στη συνέχεια τη Ρώμη, όπου έμεινε μέχρι το 1859, τα τελευταία δύο χρόνια με δικά του έξοδα.

Δίχως Λέξεις (With no words) - Michalis Kontaxakis: mandolin.

Ο Μιχάλης Κονταξάκης ξεκίνησε σε μικρή ηλικία να ασχολείται με την μουσική του τόπου του και να τη μεταδίδει μέσα από το μαντολίνο του. Για εκείνον, αποτελεί το σημαντικότερο σημείο αναφοράς και την αφετηρία για τις μετέπειτα μουσικές αναζητήσεις του.

.