Η ιστορία του κινηματογράφου (βίντεο)

 Η κινηματογραφική κάμερα: το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Στη Γαλλία, οι αδελφοί Ογκύστ και Λουί Λυμιέρ, βασιζόμενοι στο κινητοσκόπιο των Ντίκσον και Έντισον, εφηύραν τον κινηματογράφο (cinematographe) που αποτελούσε μία φορητή κινηματογραφική μηχανή, λήψεως, εκτύπωσης και προβολής του φιλμ. Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, έκαναν και την πρώτη δημόσια προβολή, στο Παρίσι. Η ημερομηνία αυτή αναφέρεται από πολλούς ως η επίσημη ημέρα που ο κινηματογράφος με την σημερινή του γνωστή μορφή έκανε την εμφάνισή του. Εκείνη τη δημόσια προβολή παρακολούθησαν συνολικά 35 άτομα επί πληρωμή και προβλήθηκαν δέκα ταινίες συνολικής διάρκειας περίπου δεκαπέντε λεπτών. Οι πρώτες κινηματογραφικές ταινίες ήταν μικρής διάρκειας, παρουσιάζοντας συνήθως στατικά, μία σκηνή της καθημερινότητας.

Μπάστερ Κίτον - Επτά ευκαιρίες (1925)

 Seven chances/Εφτά ευκαιρίες

 (1925)

Ένα αριστούργημα του βωβού κινηματογράφου

Η διαθήκη του παππού ήταν σαφής: ο εγγονός του ο Τζίμι θα κληρονομήσει 7 εκατομμύρια δολάρια, υπό τον όρο να έχει παντρευτεί πριν κλείσει τα 27. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο Τζίμι το μαθαίνει ακριβώς την ημέρα των 27ων γενεθλίων του.

«Μια ταινία για μια αγάπη αληθινή και βιωμένη»

 

“Η ταινία «Ο ξυλουργός και η γυναίκα του» είναι ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για την αγάπη. Όχι όμως για μια αγάπη ουτοπική ή εγωιστική, μια αγάπη που ακροβατεί μεταξύ μιας ασαφούς ιδέας και μιας φιλοσοφικής επιλογής. Η ταινία εστιάζει σε μια αγάπη αληθινή και βιωμένη. Μια αγάπη ζωντανή και τόσο δυνατή η οποία ξεπερνάει ακόμα και τον θάνατο. Μια αγάπη υπερβατική», γράφει στο artplay.gr ο σκηνοθέτης Κων/νος Γεωργόπουλος, με αφορμή την συμμετοχή της ταινίας του στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Και εξηγεί :

«Ο Δημήτρης και η Ασημούλα μοιράζονται εξήντα χρόνια έγγαμου βίου. Η αγάπη τους, αμείωτη μέσα στα χρόνια, παραμένει φανερή σε όλους. Όταν το 2000 η Ασημούλα θα εμφανίσει τις πρώτες ενδείξεις απώλειας μνήμης, ο Δημήτρης θα κληθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του… για να είναι μαζί της.

Ο Δημήτρης λοιπόν είναι ο ξυλουργός της ταινίας, ένας δραστήριος και δημιουργικός άνδρας (91 ετών σήμερα). Γεννήθηκε λίγο πιο έξω από τον Βόλο. Γιος ιερέα, μεγάλωσε μέσα στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου, βιώνοντας δύσκολη παιδική και εφηβική ηλικία. Υπηρέτησε λίγα χρόνια ως χωροφύλακας, αλλά γρήγορα τα παράτησε κι αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό που αγαπούσε, την τέχνη του ξυλουργού. Παντρεύτηκε με την Ασημούλα και κατάφεραν να μετακομίσουν στην Αθήνα. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί, την Χρυσούλα.

Η ταινία δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της φοίτησής μου στη SAE Athens. Όταν αποφασίσαμε μαζί με τον Σταμάτη Γεροχριστοδούλου (Διεύθυνση Φωτογραφίας) και την Έλενα Δεμέστιχα (ηχοληψία-μοντάζ) να κάνουμε το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, αμέσως κατάλαβα ότι η ζωή του θείου μου (ο Δημήτρης είναι ο μεγάλος αδερφός της γιαγιάς μου) και της γυναίκας του μου έδινε υλικό για μια σειρά θεμάτων. Η ζωή ενός παιδιού εν μέσω πολέμου και κατοχής, ο ζοφερός εμφύλιος, η «επανάσταση» ενός νέου να πάει κόντρα στον πατέρα του επιλέγοντας να αφήσει μια σταθερή και κοινωνικά αποδεκτή δουλειά για να ασχοληθεί με αυτό που αγαπά, ένας έρωτας σε μια εποχή αυστηρών συνοικεσίων καθώς και η δύσκολη μετανάστευση στην Αθήνα του ’60 ήταν μερικά μόνο από τα θέματα με τα οποία θα μπορούσα να ασχοληθώ. Παρόλα αυτά, το πιο σημαντικό για μένα ήταν να μιλήσω για την βαθιά αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Από παιδί, θυμάμαι πάντα τον θείο μου να μιλάει για την θεία μου με τα καλύτερα λόγια. Η αγάπη τους ακτινοβολούσε παντού και όλοι (συγγενείς και φίλοι) τους θαύμαζαν για αυτό.

Ζούμε σε μια εποχή μεταμοντέρνα. Μπορώ να πω ότι είναι μια εποχή ευκολίας και άνεσης. Στην συντριπτική πλειονότητα των δυτικών κοινωνιών, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και όπως το θέλει. Αυτή είναι και η βασική αρχή του καταναλωτισμού άλλωστε. Το άτομο στο επίκεντρο των πάντων. Αυτή η αρχή διαπερνάει την κοινωνία μας. Και διαπερνάει και τις σχέσεις μας πια. Βλέπω πολλούς γνωστούς, φίλους και φίλες, να ερωτεύονται παθιασμένα και να χωρίζουν επεισοδιακά. Ξανά και ξανά. Συχνά, οι σχέσεις δεν διαρκούν πάνω από τρεις ή τέσσερις μήνες, ενώ οι αιτίες είναι πάντα οι ίδιες: «δεν ταιριάζαμε», «ασυμφωνία χαρακτήρων», «δεν με αγάπησε ποτέ», «δεν μου ταιριάζει», «δεν με καταλαβαίνει» κ.τ.λ.

Είναι πράγματι οξύμωρο πως ενώ οι «ατομικές» μας ελευθερίες διαρκώς αυξάνονται (όπως ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία), οι σχέσεις μας γίνονται ολοένα και πιο ασταθείς, πιο σύντομες και παροδικές. Τελικά μάλλον αδυνατούμε να ερωτευτούμε και να αγαπήσουμε αληθινά.

Αυτό με τράβηξε στην ιστορία του Δημήτρη και της Ασημούλας. Ο δυνατός έρωτάς και η βαθιά αγάπη τους. Μια αγάπη που πάει κόντρα σε όλα, χωρίς να κάμπτεται από τίποτα. Ούτε από οικονομικά προβλήματα, ούτε από προβλήματα υγείας, ούτε από οτιδήποτε άλλο. Θαύμασα και θαυμάζω την θέληση δύο ανθρώπων να παραμείνουν ενωμένοι, όχι να χωρίσουν στο πρώτο σταυροδρόμι. Να προχωρήσουν μαζί, όχι να τραβήξει ο καθένας το δρόμο του. Να δεχθούν ο ένας τον άλλον, όχι να αλλάξει ο ένας τον άλλον. Να κάνουν ό,τι μπορούν για να είναι μαζί κι όχι να συμβιβάζονται σε μια επιφανειακή σχέση.

Αυτή η αγάπη δεν είναι απλά ένα συναίσθημα. Είναι μια βιωμένη στάση ζωής, αληθινή και συνάμα ερωτική. Μια στάση ζωής την οποία χρειαζόμαστε όλοι”.

Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος

Ένα όμορφο Αφιέρωμα,από τόν φωτογράφο Art Shay. (67 χρόνια γάμου σε Φωτογραφίες...)

Art Shay 91 ετών, έχει περάσει μια ζωή πίσω από την κάμερα για τό περιοδικό Life καί ως επί το πλείστον τη λήψη φωτογραφιών διάσημων ανθρώπων από τόν Kennedy, στόν Ali στην Elizabeth Taylor. Το αγαπημένο του θέμα πάνω από 60 χρόνια καριέρας του; Η σύζυγός του Φλωρεντία. Παρακολουθήστε το βίντεο για να δείτε το τελευταίο του έργο.

Έγχρωμες φωτογραφίες της Ελλάδας του 1920(+βίντεο)

Φωτογραφία και ποίηση είναι αμφότερες τέχνες του ελάχιστου.

Η Ελλάδα του 1920 έγχρωμη

 

Καλλιτέχνης από το Άγιο Όρος, 

δίπλα στην εικόνα του Αγίου Νικολάου

Ίσως ένα ταξίδι προς το παρελθόν, 

να μας φωτίσει!!! 

Φωτογραφία και ποίηση 

είναι αμφότερες τέχνες του ελάχιστου.

Οι φωτογραφίες μέσα από τη σιωπή 

έχουν τους πιο δυνατούς «ήχους»

και η ποίηση μέσα σε μια χούφτα λέξεις 

χορταίνει τις γωνιές της ψυχής.

Η Ελλάδα του 1920 ...έγχρωμη!

Σπίτια αφημένα στο έλεος των στοιχείων της φύσης .

Ο χρόνος και η φθορά δημιουργούν έργα τέχνης

Η εγκατάλειψη είναι μια έννοια αρνητική συνδεδεμένη με δυσάρεστες εξελίξεις και αναμνήσεις. Είναι όμως φορές που η εγκατάλειψη με σύμμαχο το πέρασμα του χρόνου, δημιουργεί άρτια εικαστικά θέματα. Τα σπίτια είναι αφημένα στο έλεος των στοιχείων της φύσης και ο φωτογραφικός φακός δεν μένει ποτέ ασυγκίνητος μπροστά σε τέτοια εικόνα.

Έγχρωμες φωτογραφίες από την Θεσσαλονίκη του 1913

«Thessaloniki in Colour (1913)» Την άνοιξη του 1913, οι φωτογράφοι του Άλμπερτ Καν κατέφτασαν σε μια πολυπολιτισμική πόλη σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας της.
Η Θεσσαλονίκη δεν αποτελούσε πλέον τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κατέρρεε στα Βαλκάνια. Το ντοκιμαντέρ του BBC παρουσιάζει τις πρώτες έγχρωμες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν ποτέ στη Νύμφη του Θερμαϊκού. Πρώιμες έγχρωμες φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης κατά την αυγή του 20ου αιώνα. Πηγή του αποσπάσματος είναι το ντοκιμαντέρ του BBC: "Edwardians in Colour: The Wonderful World of Albert Kahn - Episode 3: Europe on the Brink"

The Wonderful World of Albert Kahn Europe on the Brink BBC Documentary https://www.youtube.com/watch?v=vMiLWi0-Tsk

Θητεύοντας με επιτυχία σε τρία "κινήματα" της ζωγραφικής

Henri-Jean Guillaume Martin (5 Αυγούστου 1860 - 12 Νοέμβριου του 1943). Ο Γάλλος  ζωγράφος που θήτευσε με επιτυχία  στα τρία μεγάλα κινήματα που οδήγησαν τη ζωγραφική μακριά από τον ακαδημαϊσμό ( ιμπρεσιονισμό,συμβολισμό, πουαντιλισμό). 

IΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Τα στέκια των λογοτεχνών

Από τα θρυλικά αυτά στέκια σήμερα ελάχιστα επιβιώνουν όμως τα έργα των θαμώνων τους συνεχίσουν να αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του νεοελληνικού πολιτισμού.
omadaasty.blogspot.gr - 
Με την καθιέρωση της Αθήνας ως πρωτεύουσας του νεαρού Βασιλείου της Ελλάδος μαζί με τον νεοκλασικισμό θα εισαχθεί από την Ευρώπη και η μόδα των καφενείων. Σύντομα τα ευρωπαϊκού τύπου καφενεία θα αντικαταστήσουν τους τουρκικούς καφενέδες και θα παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στην νεώτερη αθηναϊκή ιστορία.Τα πρώτα ευρωπαϊκά καφενεία θα κάνουν την εμφάνιση τους αρχικά στην οδό Αιόλου, όπου και το καφενείον "Η Ωραία Ελλάς" των σχολικών μας βιβλίων. Στη διάρκεια του μεσοπολέμου αλλά και μεταπολεμικά την σκυτάλη θα πάρουν τα βουλεβάρτα της Αθήνας,  τα οποία θα κοσμήσουν με την παρουσία τους καφενεία που θα εξελιχθούν σε κοσμικά και λογοτεχνικά στέκια. Από τα θρυλικά αυτά στέκια σήμερα ελάχιστα επιβιώνουν, καθώς τα περισσότερα έκλεισαν και τα κτήρια που τα στέγαζαν κατεδαφίστηκαν, όμως τα έργα των θαμώνων τους συνεχίσουν να αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του νεοελληνικού πολιτισμού.

«Παρακαλώ κύριος με ξενύχιασες!» και άλλες ατάκες από το 1923

Ελάτε μαζί μου στο 1923. Το τραμ μόλις ξεκίνησε από την Κολοκυνθού για την Ομόνοια και φυσικά είναι τίγκα στους επιβάτες. Θαυμάστε την ψυχραιμία, την στωικότητα, το χιούμορ των προγόνων μας!

«-Παρακαλώ κύριος με ξενύχιασες.

-Μη σκοντάς ρε.

-Καλέ Χριστιανέ μου θα σκάσωμε!

-Μα δεν τραβιόσαστε παρά κει!

-Ουφ! Τι κακό ειν’ αυτό!

Σχολικές αναμνήσεις από περασμένες δεκαετίες...

Εσείς τα θυμόσαστε...;

Απαραίτητη για την ώρα της γυμναστικής ήταν και η μπλε φόρμα. Τόσο απαραίτητη που χωρίς αυτή δεν μπορούσαμε να κάνουμε μάθημα μια και οι καθηγητές μας έβαζαν … απουσία. Συγκεκριμένα και τα μαγαζιά όπου προμηθευόμασταν τα αθλητικά μας είδη όπως το  «Κατράνζος σπορ» αλλά και οι φόρμες μας που σίγουρα θα θυμάστε ότι ήταν  …«Πειραϊκής-Πατραϊκής», μια και αυτή ήταν η μεγαλύτερη κλωστοϋφαντουργική βιομηχανία, βάμβακος και ετοίμων ενδυμάτων της Ελλάδας για αρκετά χρόνια.  (ιδρύθηκε το 1919 και λειτούργησε ως το 1996.)  .

Rob Gonsalves ένας σύγχρονος παγκοσμίου φήμης σουρεαλιστής ζωγράφος

ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ 

Rob Gonsalves - Wikipedia

Η συναρπαστική  τέχνη του μαγικού ρεαλισμού υπηρετείται με εκπληκτικά αποτελέσματα από τον Καναδό ζωγράφο  Rob Gonsalves  . Πατώντας πάνω στους κλασικούς  ιλουζιονίστες του σχεδίου  MC Escher και  Chris Van Allsburg, ο διάσημος Καναδός καλλιτέχνης Rob Gonsalves απεικονίζει  τα παιχνίδια της φαντασίας, όταν το μυαλό βρίσκεται  μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης. Δημιουργεί έτσι μια εκπληκτική οπτική εξερεύνηση της φαντασίας και τη δυνατότητα που μας ενθαρρύνει να σκεφτούμε πέρα ​​από τα όρια της καθημερινής ζωής,

Μια ταινία μικρού μήκους (ντοκιμαντέρ) για τα χαμένους θησαυρούς του Ελληνισμού στην Κωνσταντινούπολη

Μια ταινία μικρού μήκους (ντοκιμαντέρ)  για τα χαμένους θησαυρούς του ελληνισμού στην Κωνσταντινούπολη, συμπεριλαμβανομένου του ιστορικού κοιμητηρίου του Sisli. Σκηνοθεσία: White Room και η Αγγελική Αριστομενοπούλου
Κείμενο από τον Νίκο Μιχαηλίδη A short documentary film about the lost treasures of Hellenism in Istanbul, including the historical cemetery of Sisli.
Directed by White Room and Angeliki Aristomenopoulou
Text by Nikos Michailides

The Dead Die When They Are Forgotten from WHITE ROOM on Vimeo.

Σωκράτης Σινόπουλος “Eight Winds”

Η εκπομπή Jazz goes Live στην Αίθουσα Τέχνης του Ιανού όπου οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος και ο IANOS καλωσόρισαν τον Σωκράτη Σινόπουλο στη μεγάλη οικογένεια της ECM.
Στην εκδήλωση-παρουσίαση του νέου CD του Κουαρτέτου του Σωκράτη Σινόπουλου υπό τον τίτλο Eight Winds (Oκτώ Άνεμοι) μίλησαν ο Παρασκευάς Καρασούλος, εκδότης της Μικρής Άρκτου, η συνθέτρια Ελένη Καραΐνδρου, ο Σωκράτης Σινόπουλος και ο Χρήστος Καρράς, γενικός διευθυντής στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν στην ηχογράφηση μας ξενάγησαν στη νέα τους δουλειά.
Σωκράτης Σινόπουλος: πολίτικη λύρα,
Γιάννης Κυριμκυρίδης: πιάνο,
Δημήτρης Τσεκούρας: κοντραμπάσο,
Δημήτρης Εμμανουήλ: ντραμς.
Στο βίντεο παίζει το κομμάτι “Eight Winds” από τον ομώνυμο δίσκο. Οι εικόνες είναι από την κάλυψη Live Streaming της εκπομπής Jazz goes Live που έπαιξε ζωντανά στο www.localstage.gr.

Φτιάχνοντας γλυπτά αριστουργήματα από χαρτί

Calvin Nicholls

Παροτρυνόμενος  από την οικογένεια, τους φίλους και από το δάσκαλο της  τέχνης στο Γυμνάσιο, ο Calvin, παρακολούθησε  το πρόγραμμα γραφιστικής  (1976-79) στο κολέγιο Σέρινταν στο Oakville, του Οντάριο.

 Μετά την αποφοίτησή του πέρασε το πρώτο έτος του σε μια διαφημιστική εταιρεία κι αμέσως μετά άνοιξε δικό του στούντιο σχεδιασμού στο Τορόντο, κατά τη διάρκεια του 1981.

Οι προσπάθειες γλυπτικής με χαρτί  ξεκίνησαν το 1984 , σε συνδυασμό με την αγάπη του για την άγρια φύση, την οποία επιχειρούσε να την εκφράσει σχεδιαστικά .
Πρώτο του έργο ήταν  ένα πτηνό με προτεταμένα φτερά  φτιαγμένο από ανακυκλωμένα χαρτιά και , στη συνέχεια, άρχισε να παράγει έργα , τα οποία εξέθετε σε φεστιβάλ για την άγρια ζωή στον Καναδά .
Η επιτυχία δεν άργησε να έρθει: το έργο του τράβηξε την προσοχή μεγάλων γκαλερί στις ΗΠΑ και βραβεύτηκε σε πολλές εκθέσεις, στο πλαίσιο εκδηλώσεων της περίφημης Society of Animal Artists in New York, ενώ συνεργάστηκε με διάφορους εκδοτικούς οίκους για την παραγωγή λευκωμάτων ή τη διακόσμηση βιβλίων για παιδιά.