Η ιδανική μου πατρίδα

Γράφει ο Πιγκουίνος

Μην είν'οι κάμποι; Μην είναι τ'άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της που χρυσολάμπει; Μην είναι τ'άστρα της τα φωτεινά; Όχι δεν με έπιασε πατριωτικός οίστρος, μήτε παραμιλώ από τα όσα συμβαίνουν τελευταία. Κοιτάζω τριγύρω μου και βλέπω μία χώρα με τους μισούς στα κάγκελα και τους άλλους μισούς στα πρόθυρα της αφασικής παράλυσης. Και ειλικρινά στο λέω, έρχονται στιγμές που με πιάνει η απόγνωση.



Αν με ρώταγε ένας ξένος, τί είναι η πατρίδα μου, θα δυσκολευόμουν να του απαντήσω. Θα του μίλαγα ασφαλώς για το ένδοξο παρελθόν, για τις έννοιες και τις ιδέες των αρχαίων προγόνων. Θα του έλεγα και για τα σημερινά μας αδιέξοδα -να'μαστε και ειλικρινείς στον άνθρωπο που κουβαλήθηκε τόσο δρόμο από τα εξωτερικά- για την καφρίλα και την αδυναμία μας να λειτουργήσουμε συλλογικά, να συνεννοηθούμε πολιτισμένα και να δουλέψουμε συστηματικά. Για να μας καταλάβει θα τον εγύρναγα στο κέντρο της Αθήνας να συντονιστεί με τους ρυθμούς της πόλης. Θα τον ανέβαζα στην Ακρόπολη -σ'ένα μέρος πανανθρώπινα σημαντικό- να αφουγκραστεί την ουσία του παρελθόντος.



Και θα τον πήγαινα τέλος και σε ετούτο το μουσείο. Που δεν είναι πολύ γνωστό, αλλά είναι εξαιρετικά πολύτιμο. Και σε έφερα σήμερα να το ιδούμε μαζί. Γιατί εγκιβωτίζει έναν πολιτιστικό πλούτο και μία παρακαταθήκη που διαμόρφωσε τη σύγχρονη ταυτότητα και που είναι φοβούμαι ένα από τα λίγα σημεία αναφοράς, μία άγκυρα για να συγκρατήσουμε το πλοίο στη φουρτούνα. Εδώ μέσα βρίσκω τα συστατικά της ιδικής μου πατρίδας. Ένα προς ένα.

Ναι, καλά το κατάλαβες από τις πόζες. Ξεκινάμε με φιγούρες από το θέατρο Σκιών. Του Σπαθάρη είναι οι συγκεκριμένες! Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώνει είναι που ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη.

Όταν ήμουν μικρός έδενα ένα σεντόνι ανάμεσα σε δύο πολυθρόνες, καθόμουν ανακούρκουδα από πίσω και έστηνα παράσταση τύπου ο Καραγκιόζης φούρναρης, ο Καραγκιόζης αστρονάφτης, ο Καραγκιόζης σελέμπριτι (μεγαλοπιανόμουν ως νήπιο) και άλλα πολλά τέτοια. Έχει η πατρίδα μου, την κουτοπονηριά του Καραγκιόζη, το φιλότιμο, την αλέγκρα τη διάθεση, την ακούραστη διάθεση για αμπελοφιλοσοφία. Αλλά και τη φτώχεια και την παράγκα και την καθήλωση.

Θα πεις, φταίει το οθωμανικό της προχθές. Αλλά και το βυζαντινό της αντιπροχθές.

Οι ώχρες, τα καστανά και τα κόκκινα. Στις πινελιές της βυζαντινής τέχνης -που μόλις πρόσφατα, άρχισα να εκτιμώ και να καταλαβαίνω- ανιχνεύω τα στεγανά της σκέψης της. Τα ισχυρά της ηθικά δεσμά.

Και στους πίνακες του Φώτη Κόντογλου, που παίρνει το μοτίβο και του δίνει μια, να πάει παρακάτω. Συζητώντας θέματα που υπερβαίνουν το ασφυκτικό θρησκευτικό περιεχόμενο. Τον Οδυσσέα να συναντά την Ιθάκη στον εαυτό του. Πατρίδα μου, είναι ο νόστος και η αυτογνωσία.

Πατρίδα μου είναι και η καθημερινότητα του καφενείου. Του ανταμώματος και της επικοινωνίας. Του κουτσομπολιού και της έντονης πολιτικής συζήτησης. Της διαρκούς διαφωνίας. Αλλά και του καφέ.

Έτσι όπως τα ζωγράφισε ο μεγάλος Κύπριος Αδαμάντιος Διαμαντής.

Παρότι παιδί της πόλης, την έχω γνωρίσει αυτή τη νωχελικότητα του καφενείου. Τον καφέ πολλά βαρύ, το τσιγάρο και το μπεγλέρι. Τα ζάρια που κελαρίζουνε στο τάβλι. Και την άχρονη νωχελικότητα μίας δυσεξήγητης αναμονής.

Που καταγράφεται στις φωτογραφίες του Χαρισιάδη. Εδώ είμαστε στα 1956. Στο καφενείο Ζαχαράτου. Επί της πλατείας Ομονοίας. Είσαι μικρός, δεν το πρόλαβες.



Κοίτα πόσο διαφορετική ήταν η ζωή στην πρωτεύουσα το 1955. "Γλέντι, Λεφτά κι Αγάπη" στο Θέατρο Κοτοπούλη. Χοτέλ Πάνθεον και οδοντόκρεμα Κολυνός.

Έκτοτε άλλαξε πολύ η όψη της πόλης. Τσιμέντο να γίνει, είπε ο Καραμανλής και τσιμέντο έγινε. Ολάκερη η χώρα. Θα μπορούσε όμως και αλλιώς. Υπήρχε η δυναμική, υπήρχαν και οι ιδέες. Το βλέπεις στα σχέδια του Πικιώνη. Στο πολύπλευρο έργο του, στην οραματική αρχιτεκτονική του. Η πατρίδα μου είναι η απλότητα των λευκών επιφανειών που αφήνονται στο ζεστό φως.

Που βρισκόμαστε τόσην ώρα, θα ρωτήξεις. Τι μέρος είναι ετούτο που'χει από Καραγκιόζη μέχρι Πικιώνη κι από Κόντογλου μέχρι Κοντόπουλο (δεν είναι ωραία και μυρωδάτα τα λεμόνια εδώ από πάνου;), θα αναρωτηθείς.



Βρισκόμαστε στο παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη που'ναι αφιερωμένο στους Έλληνες Δημιουργούς του 20ου αιώνα. Στεγάζεται σε ένα τριώροφο κτήριο στην Κριεζώτου 3 -καρακέντρο της Αθήνας, δύο βήματα από το Σύνταγμα- και αποτελεί δωρεά του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα. Είναι το σπίτι του ντε. Είναι το ατελιέ του. Ω, σήμερα είναι πολλά παραπάνω. Όλα όσα βλέπεις είμαι εγώ. Και είσαι εσύ.

Οι φωτογραφίες του παρελθόντος, τα γλυπτά, οι πίνακες. Το αρμένισμα με την κόκκινη συναισθηματική βάρκα του Κοντόπουλου. Φαντάσου την να διασχίζει το γαλάζιο του Αιγαίου. Δεν μυρίζεις θάλασσα; Δεν γιομίζει η μνήμη σου με αισθήσεις; Ας αφήσω όμως τα χρώματα κι ας σε πάω σε κάτι πιο κυνικό, αλλά νομίζω πολύ δυνατό.



Περί τις 2:30 το μεσημέρι της 21ης Ιουλίου του 1928, εκείνος επισκέφθηκε το παραλιακό καφενείο ο "Ουράνιος Κήπος" στη θέση Βρυσούλα, όπου παρήγγειλε και ήπιε μία βυσσινάδα. Ο καφεπώλης παραξενεύτηκε από το ανέλπιστο πουρμπουάρ των 75 δραχμών, τη στιγμή που η βυσσινάδα εκόστιζε μόλις 5 δρχ. Δύο ώρες αργότερα, ο Κώστας Καρυωτάκης έβαλε ένα περίστροφο τύπου Pieper Bayard 9mm στην καρδιά και αυτοκτόνησε σε ηλικία 32 ετών. Αφήνοντας ένα ιδιόχειρο σημείωμα που εξηγεί τους λόγους της απονενοημένης πράξης. Και το οποίο καταλήγει στο εξής υστερόγραφο:

"Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι, αν επιχειρήσουνε να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης, να δέσουν και μία πέτρα στο λαιμό τους. Όλη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πως, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου."

Καλά το κατάλαβες, ετούτο είναι το περίστροφο με το οποίο αυτοκτόνησε ο Καρυωτάκης. Κι αυτό από πάνω είναι το σημείωμα που μας άφησε.

Η τότε χωροφυλακή τράβηξε φωτογραφία του πτώματος που τον εδείχνει κοστουμαρισμένο, με το κεφάλι του ακουμπισμένο πάνω στο ψάθινο καπέλο του και το όπλο στο χέρι του.

Η πατρίδα μου είναι πάντοτε έτοιμη να αυτοκτονήσει. Με ή χωρίς προφανή αιτία.

"Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά

σφυρίζουν ολοένα σφυρίζουν μα δεν κουνιέται κανένας αργάτης

καμμιά αλυσίδα δεν έλαμψε βρεμένη στο στερνό φως που βασιλεύει 

ο καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μες στ'άσπρα και στα χρυσά.

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει

παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες..."

Κάπως έτσι, βαρύθυμα και μελαγχολικά κοιτάζω την πατρίδα μου μέσα από τους στίχους του Σεφέρη. Ναι, αυτό που είδες είναι το πρώτο Βραβείο Νόμπελ που απονεμήθηκε σε Έλληνα. Είναι κι αυτό εδώ.



Στην παραδίπλα προθήκη, τα γυαλιά του και η πίπα του. Τα χειρόγραφά του. Με την τακτικότητα και την καλλιγραφία, ενός ανθρώπου βαθιά πολιτισμένου.

Για να σε πάω αλλού! Η Παξινού και ο Μινωτής. Η αρχαία τραγωδία που ορίζει τις σταθερές γύρω από τις οποίες περιπλέκεται όλη η παγκόσμια μυθοπλασία.

Τα βλέμματα, τα σώματα και οι πέτρες.

Ένα σημείωμα του Βιτόριο Γκάσμαν προς την Κατίνα Παξινού. Miss you all very much. Hope to see you soon. Best love. Και από πάνω ένα τηλεγράφημα από τη Ρώμη. Με μία πρόταση για ρόλο σε ταινία. Υπογραφή, Ντίνο Ντελαουρέντις.

Η πατρίδα μου είναι και ιντερνάσιοναλ. Αφορά πολλούς. Και με ποικίλους τρόπους.

Και η υπέροχη Μαίρη Αρώνη. Από την Κλυνταιμνήστρα στην Πάστα Φλώρα. Αυτή είναι η πατρίδα μου. Μπορεί να γίνει σοβαρή, αλλά και αλαφρή.

Και οι μπογιές του Ζογγολόπουλου. Οι νεκρές του φύσεις. Τα φρούτα και τα κουζινικά.

Τα βάζα με τα λουλούδια και το παλιό ρολόι. Που αντηχούσε μέσα στο σπίτι το τικ τακ του.

Οι λαϊκές οι αγορές, τα μανάβικα. Τα φρούτα και τα ζαρζαβατικά. Τι να μαγειρέψουμε αύριο; Να κάμω πατατοκολόκυθα ή ντομάτες γεμιστές;
 

 Ή μήπως πατάτες μπλουμ; Και πολέμους έδωσε η πατρίδα μου. Και εξορίες έχει. Και κώνειο τρατάρει. Σε εμείς και εσείς, χωρίζεται η πατρίδα μου. Κι ανάμεσα το χάος.

Με αγώνες είναι γιομάτες οι σελίδες της ιστορίας της. Με χέρια ψηλά. Με συνθήματα και ιδεολογίες και διεκδικήσεις. Αλλά και με ψευδαισθήσεις και με περιχαρακώσεις. Και με άσβεστο μίσος.

Και με έρωτα. Εκεί στ' απέραντο γαλάζιο των νησιών της. Στο απέραντο υπέροχο των ματιών σου.

"Σ'αγαπάω μ'ακούς;

Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς

και τραγουδάω για τα αλλα που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια."

Στους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη αφήνομαι για να ορίσουν τα αισθήματά μου. Εδώ, στην προθήκη μπροστά σου και το δεύτερο Νόμπελ. Το ερωτικό, το παθιασμένο, το εις υγείαν τού Ήλιου του Ηλιάτορα.

Είναι η πατρίδα μου, μοιραία. Καβαφική. Κι αλλιώτικη. Πατάει σε πολλούς χρόνους και σε πολλούς τόπους, στην Αλεξάνδρεια, στη Σμύρνη, στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά και πέραν αυτών, στ'αλήθεια σου το λέω, όπου κι αν πάω, την έχω συναντήσει.

Ως και στην Αριζόνα. Στην Αθήνα του 1947. Φωτογραφία και πάλι του Χαρισιάδη.

Είναι μεγάλο φορτίο να είσαι Έλληνας. Η ταυτότητά σου φέρει έναν πλούτο χρωμάτων, μουσικών, αισθήσεων και ιδεών που υπερβαίνουν ετούτον τον τόπο και ανατέμνουν την πίκρα, τη χαρά, το νόστο και την ελπίδα. Τα συστατικά δηλαδή της ίδιας της ζωής. Που συζητιούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια σε ετούτο δω το μέρος.

Τελείωσα; Όχι, έχω κι άλλα να σου πω και να σου δείξω από αυτό το μουσείο. Αύριο πάλι.
ΠΗΓΗ  pigkouinos blogspot.

Εποχές και Συγγραφείς - Γιάννης Πατίλης

 «Μπορώ ακόμα και μιλώ μαζί σου»

.«Γιάννης Πατίλης»

Ο  Γιάννης  Πατίλης είναι ένας από τους αντιπροσωπευτικότερους ποιητές της γενιάς του ’70.  Η ποίησή του είναι πολιτική, είναι ποίηση της πόλης και του δημόσιου χώρου, ποίηση που χαρακτηρίζεται από το επιγραμματικό της ύφος, γεμάτη ειρωνεία και σαρκασμό, αλλά και ταυτόχρονα με έναν υφέρποντα λυρισμό.
Η γλώσσα του συνδυάζει όλο το φάσμα της Ελληνικής γλώσσας, από την αρχαία ελληνική γραμματεία μέχρι την καθομιλουμένη και την αργκό.
Η σημαντικότατη παρουσία του Πατίλη στα Νεοελληνικά γράμματα συμπληρώνεται από την έκδοση και διεύθυνση επί 26 χρόνια (1986-2012) του λογοτεχνικού περιοδικού «Πλανόδιον».πηγη.

Τα γράμματά σου τα 'στελνες με τη βροχή
και τον αέρα!...
Όταν μου χτύπαες το τζάμι έβγαινα
κατέβαινα στο δρόμο κι άκουγα: πως σύννεφο ήσουν που ξεκίνησες
κι ήρθες να κλάψεις πάνω απ' το σπίτι μου
στην πόλη...

[πηγή: Γιάννης Πατίλης, Μη καπνιστής σε χώρα καπνιζόντων (Ποιήματα 1970-1980). Με σχέδια του Δημήτρη Γέρου, Ύψιλον/Βιβλία, Αθήνα 1982, σ. 73]

η 90χρονη Ιταλίδα σεφ πίσω από το καλύτερο εστιατόριο της Μπολόνια

Η Francesca Verri είναι από τις γυναίκες εκείνες που δεν το βάζουν ποτέ κάτω.
Μπορεί να είναι 90 χρονών ωστόσο η ίδια ξυπνάει κάθε μέρα στις 5 το πρωί και κατευθύνεται στο εστιατόριο Trattoria dell'Autotreno στην Μπολόνια που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα από το σπίτι της.
Εκεί κατασκευάζει μακαρόνια ενώ κεντάει και τις χαρτοπετσέτες.
Η ίδια μεγάλωσε σε ένα αγρόκτημα στη Ferrara, και εργαζόταν στα χωράφια βοηθώντας στην καλλιέργεια τεύτλου, καπνού, και ρυζιού ενώ όπως αποκαλύπτει το πιο δύσκολο ήταν η καλλιέργεια κάνναβης.
«Έμαθα να μαγειρεύω, όπως ένα παιδί, και το έχω αγαπήσει από τότε», λέει σε συνέντευξή της στο Bloomberg, ενώ έφτιαχνε τορτελίνια, ταμπονάροντας μορταδέλα και παρμεζάνα.
«Συνήθιζα να μαγειρεύω για τους ανθρώπους στα χωράφια. Έπρεπε να μαγειρέψω για τόσους πολλούς ανθρώπους. Ο σύζυγός μου ήρθε στην Μπολόνια στα μέσα της δεκαετίας του 1950 για να εργαστεί σε ένα εργοστάσιο με τα ξαδέρφια του. Μετά από έξι μήνες, τον ακολούθησα με το γιο μας.Έπιασα δουλειά σε μια εταιρεία ζυμαρικών. »
Όταν ρωτήθηκε ποιο είναι το μυστικό ενός καλού ζυμαρικού εκείνη απάντησε:
«Θα πρέπει να τα φτιάχνει με το χέρι», λέει. «Αυτό είναι το κλειδί. Δεν χρειάζεται μηχανή. Το μυστικό είναι να χρησιμοποιήσουμε καλά αυγά και καλό αλεύρι. Κάθε Χριστούγεννα κάνω στο σπίτι, 50 κιλά (110 λίβρες) τορτελίνια για να τα κάνω δώρο στους ανθρώπους».

Πηγή

Χειμώνας στη Σάμο, αλλιώτικα τοπία

Οι ντόπιοι το λένε το «ξεπαγιασμένο». Το καλοκαίρι πολλοί πεζοπόροι κάνουν τη διαδρομή μέχρι το εκκλησάκι του Αϊ-Λια στον Κέρκη. Η θέα στο Αιγαίο είναι μαγική. Τον χειμώνα ελάχιστοι το επιχειρούν. Αλλιώτικο τοπίο. Άγριο, παράξενο, δυσπρόσιτο.

Χειμώνας στη Σάμο. Με τον ορεινό όγκο του βραχώδους Κέρκη (1.434 μ.), το δεύτερο ψηλότερο βουνό του Αιγαίου, να δίνει στο δυτικό τμήμα του νησιού μια απόκοσμη, μυστηριώδη εικόνα. Τα χωριά ησυχάζουν. Στα λιγοστά καφενεία μικρές παρέες ηλικιωμένων παίζουν πρέφα δίπλα στις ξυλόσομπες.
Στα ποτήρια σούμα ή κονιάκ. Λίγες κουβέντες για τον καιρό, τα νέα απ’ τα παιδιά και τα εγγόνια στην Αθήνα. 

Στον Μπάλο ένα δυο σπίτια είναι ανοιχτά. Στα υπόλοιπα, χοντρό νάιλον στις πόρτες και τα παράθυρα. Όταν αγριεύει η θάλασσα στο επίνειο των Κουμέικων, φτάνει μέχρι τα πρώτα σπίτια.

Βόλτα στο Καρλόβασι. Οι φοιτητές από τη μαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου του Αιγαίου ζωντανεύουν τις χειμωνιάτικες μέρες. Αφήνουμε το λιμάνι με τα ερειπωμένα βυρδοσεψεία και τα αρχοντικά σπίτια, ίχνη του πλούσιου παρελθόντος της πόλης, και ανηφορίζουμε στην παλιά πόλη. Φτάνουμε στο «Μικρό Παρίσι» (sic) την κεντρική πλατεία με τον υπεραιωνόβιο πλάτανο. Λίγο πιο πάνω βρίσκεται το υψηλότερο σημείο της πόλης, ο λόφος της Αγίας Τριάδας, «ο Λυκαβηττός των Καρλοβασίων» για τους ντόπιους.

Κυριακάτικη εκδρομή στον Καρβούνη ή Αμπελος, το κατάφυτο βουνό (1.153 μ.) που καλύπτει το κεντρικό και ανατολικό τμήμα της Σάμου. Πεύκα, η περίφημη μαύρη πεύκη, η καλύτερη πρώτη ύλη για τη ναυπηγική, καταρράκτες, ρυάκια, καστανιές, ελιές, ορεινοί αμπελώνες. Για πολλούς αιώνες τα βουνά της Σάμου, ευλογημένος τόπος, πλούσιος, ζωογόνος, έζησαν τους κατοίκους. Η ανάπτυξη έσπρωξε πολλούς στις παραλίες και τα rooms to let...

Ο ουρανός βαραίνει, έρχεται μπόρα. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, αφήνουμε το βουνό και τα χωριά του, Αμπελος, Βουρλιώτες, Μανωλάτες, Σταυρινίδες, παίρνουμε τον παραλιακό δρόμο, φτάνουμε στο Βαθύ. Η πρωτεύουσα, το πρώτο λιμάνι του νησιού, έχει άφθονες επιλογές για τους ταξιδιώτες του χειμώνα. Το αρχαιολογικό μουσείο με τον περίφημο Κούρο, το μουσείο του κρασιού, νυχτερινή ζωή με μικρά μπαρ, ταβέρνες για καλό φαγητό.

Ανεβαίνουμε στο Ανω Βαθύ, την παραδοσιακή παλιά πόλη με τα στενά σοκάκια και τα καλντερίμια. Οι σταγόνες της βροχής που έχει κόψει, χτυπούν ρυθμικά στα τσίγκινα σκέπαστρα στις εισόδους των σπιτιών. Οι περαστικοί μετρημένοι. Στην αυλή της Ουρανίας, λίγα γεράνια μόνο έχουν αντέξει. Ανοίγουμε την πόρτα. Τα πέντε τραπέζια της σάλας είναι άδεια, στο έκτο κάθεται σιωπηλός ένας παππούς. «Καθίστε όπου θέλετε», μας λέει η γλυκύτατη μαγείρισσα γνωστή για τις νοστιμιές της κουζίνας της σε ολόκληρο το νησί. «Εχω φτιάξει μοσχαράκι, δεν ρωτάω, φέρνω ό,τι έχω». Μοσχάτο στα ποτήρια μας – είμαστε στην πατρίδα του. Εξω η βροχή έχει κόψει. «Αύριο θα ασπρίσουν τα βουνά» λέει ο παππούς...

πηγή: http://www.kathimerini.gr/

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Νίκος Χατζηιακώβου

100 αριστουργηματικά χαρακτικά του Ρέμπραντ σε υψηλή ευκρίνεια

. H Morgan Library & Museum απελευθέρωσε 400 έργα του σήμερα, δωρεάν στο διαδίκτυο  

Το Lifo.gr και η Αργυρώ Μποζώνη παρουσιάζουν μια εκτενή επιλογή από τα έργα. ΕΔΩ.

Αποκαλύφθηκε υπόγεια πόλη 5.000 ετών στην Καππαδοκία!

Ευαγγελία Αναστασάκη | 15:02 - 6 Ιανουαρίου 2015

Ερευνητές βρήκαν μια τεράστια υπόγεια πόλη 5.000 ετών η οποία σύμφωνα με τους επικεφαλής είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Η υπόγεια πόλη βρέθηκε στην ιστορική Καππαδοκία, στην περιοχή Νεβσεχίρ. Ο επικεφαλής της διοίκησης της οικιστικής ανάπτυξης της Τουρκίας, Mehmet Ergün Turan, δήλωσε ότι η ανακάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια υπόγειων διεργασιών. «Δεν είναι κάποια γνωστή υπόγεια πόλη. Οι διάδρομοι των τούνελ φτάνουν τα 7 χιλιόμετρα! Σταματήσαμε όλες τις εργασίες που κάναμε στην περιοχή όταν τη βρήκαμε», είπε ο Turan.

Αν και το άνω τμήμα της πόλης είχε γίνει αντιληπτό από πέρυσι, ωστόσο μέχρι τώρα δεν είχε γίνει γνωστό το μέγεθος της ανακάλυψης. Μάλιστα, μέχρι τώρα έχουν ανασκαφεί και μελετούνται 44 ιστορικά αντικείμενα. Μέχρι σήμερα, η πιο γνωστή υπόγεια πόλη στην περιοχή ήταν εκείνη που βρέθηκε στην πόλη Ντερινκούγιου το 1963. Τότε ένας τοίχος σπηλαίου γκρεμίστηκε και αποκάλυψε μια υπόγεια πόλη βάθους πάνω από 90 μέτρα.

πηγή.

ΧΕΙΜΩΝΙΑΣΕ, ΧΕΙΜΩΝΙΑΣΕ!...

Στίχοι:  

Γιώργος Ασημακόπουλος & Βασίλης Σπυρόπουλος & Πάνος Παπαδούκας

Μουσική:  

Γιώργος Μουζάκης

	1.	Μάγια Μελάγια & Τρίο Μπελκάντο

''Χειμώνα πώς το σκέπτομαι
να πέσω στο κρεβάτι
μαζεύομαι, διπλώνομαι
και διπλοκουκουλώνομαι
μα πού να κλείσω μάτι...΄΄

.
ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΑ ΤΟΠΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ ΤΟΝ 17ο ΑΙΩΝΑ

I. Christoffel van den Berghe "Winter Landscape" 0:04-0:13
II. Adam van Breen "Skating on the Frozen Amstel River" 0:14-0:25
III. Adam van Breen "Winter in Holland" 0:25-0:34
IV. Lucas van Valkenborch "View of Antwerp with the Frozen Schelde" 0:34-0:42
V. Jacques Fouquir "Winter Landscape" 0:43-0:52
VI. Adam van Breen "Maurice with his Bodyguard and Entourage at the Frozen Hofvijver" 0:52-0:59
VII. Anthonie Beerstraten "Skating near a Town Wall" 1:00-1:10
VIII. Adriaen van de Pietersz "Winter Venne" 1:11-1:20
IX. Hendrick Avercamp "Winter Scene on a Canal" 1:21-1:31
X. Hendrick Avercamp "A Scene On The Ice Near A Town 1615" 1:32-1:48
XI. Hondius "Frozen London" 1:48-1:57
XII. Denis van Alsloot "Skating during Carnival" 1:58-2:07
XIII. Abraham Hondius "Thames Frost" 2:07-2:14
XIV. Jan van Os "Winter Landscape" 2:14-2:21
XV. Joost Cornelisz Droochsloot "A Winter Landscape with Skaters and a Golf Player on a Frozen Waterway by a Village" 2:21-2:28
XVI. Hendrick Avercamp "Winter Landscape with Skaters" 2:28
**********************
 Silvius Leopold Weiss [1687--1750], Concerto in F major, SC 53, P.I Largo

.πηγή.

Μια συλλογή από 30 όμορφες καρτ-ποστάλ γιά τή Πρωτοχρονιά από το παρελθόν.

Αγαπώ καθετί που είναι παλιό: 

τους παλιούς φίλους, τους παλιούς καιρούς, 

τους παλιούς καλούς τρόπους,  τους παλιούς πίνακες, 

τα παλιά βιβλία, το παλιό κρασί.

Oliver Goldsmith, 1730 - 1774, Βρετανός συγγραφέας

. Πηγή.