Νομικιανά Σφακίων - Επαναστάτης ιερέας

Γερακίσιο βλέμμα, θάρρος της γνώμης, βαθειά πίστη και ψυχή μικρού παιδιού.

«Μα πόσο ηλίθιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν; Έχουν πάει κατά διαβόλου αυτή τη χώρα. Το ξέρω, είναι βαρύ αυτό που λέω, αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Καταντήσαμε να εισάγουμε τα πιο πολλά προϊόντα απ’ έξω. Ακόμα και στο Λουτρό Σφακίων, ένα τόσο δα χωριουδάκι, που δεν έχει δρόμο και πας εκεί μόνο από τη θάλασσα, πουλάνε μέλι από την Αργεντινή, τη στιγμή που το δικό τους μέλι μένει απούλητο».

Η ιδιοκτησία είναι αδίκημα
Ο παπα-Γιώργης Χιωτάκης, από τα Νομικιανά Σφακίων, δεν βρίσκει λογική στο καπιταλιστικό σύστημα, που επιβάλει τους βάρβαρους νόμους της αγοράς ακόμα και στα απομονωμένα χωριά του Λιβυκού Πελάγους. Γι’ αυτό δηλώνει κομμουνιστής και απεχθάνεται

Δεν βγάζει ποτέ τα στιβάνια.

την ιδιοκτησία όπως ο διάβολος το λιβάνι. «Η ιδιοκτησία και η κλοπή είναι ένα και το αυτό αδίκημα. Μπορεί να είσαι κηδεμόνας της γης, όχι όμως ιδιοκτήτης της. Η Ελλάδα είναι πολιτικά και οικονομικά διεφθαρμένη από τα διεθνή κεφάλαια και συμφέροντα. Τρέμω αυτούς που φορούν γραβάτα και τους σιχαίνομαι. Τα λαχεία και το χρηματιστήριο αυτοί τα κάνανε. Αυτοί που δουλώνουν σήμερα την κοινωνία έχουν ούλοι τρία διπλώματα πανεπιστημίου. Να πάνε τα διπλώματα όπου έχει αποχωρητήριο και να τα πετάξουν».
Πιο πολύ κι από τους γιάπηδες με τις γραβάτες, ο παπα-Γιώργης τρέμει τους πολιτικούς, που διαφθείρουν τον λαό με τα ρουσφέτια. «Θεωρούν ότι ο λαός είναι μια κουτή μάζα που την πάει το ρέμα όπου θέλει. Εγώ που ψήφισα τον κάθε βουλευτή για να πάει στη βουλή, είναι δυνατόν να πάω σ’ αυτόν σαν διακονιάρης να του ζητήσω το ένα και το άλλο; Όποιος παραβαίνει τη συνείδησή του και ψηφίζει επειδή του έχουν κάνει ρουσφέτι είναι κακής ώρας γέννημα. Όταν ψηφίζω για να μου κάνουν ρουσφέτια είναι σαν να υπογράφω ότι είμαι δειλός και έξω πάσης παιδείας».

Η εκκλησία έχει και στραβούς
Ο παπα-Γιώργης θεωρεί ότι και η εκκλησία φέρει ευθύνη για την κακή κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα. «Η Ορθοδοξία δεν έχει τίποτα στραβό, μόνο στραβούς έχει. Η επίσημη εκκλησία και το επίσημο κράτος είναι δυο κατεργάρηδες, που η δουλειά τους είναι να τσακώνονται. Δύο ηλίθιοι που θα έπρεπε να συνεργαστούν για να σώσουν τη χώρα. Τους παρομοιάζω με τους

Με τη φιλόξενη και ηρωίδα παπαδιά του.

θεολόγους και τους γεωπόνους, που στο μοναδικό πράγμα που μοιάζουν είναι ότι οι πρώτοι δεν έχουν ιδέα από Θεό και οι δεύτεροι από γης. Ας έρθουν οι δεσποτάδες να μου το ανατρέψουν αυτό. Είναι μόνο χριστιανικό αυτό που λέω και δεν το παίρνω πίσω, ακόμα κι αν με σκοτώσουν». Η Κρήτη, και ιδιαίτερα η περιοχή των Σφακίων, είναι ένας ιδιόμορφος τόπος, όπου οι άνθρωποι δυσπιστούν προς κάθε είδους επίσημη αρχή. Κρατάνε σε απόσταση το επίσημο κράτος και δεν εκμαιεύουν την εύνοιά του, όπως γίνεται σε άλλα μέρη της χώρας. Εκεί ισχύουν και άγραφοι νόμοι προστασίας της αξιοπρέπειας, οι οποίοι δεν συμφωνούν πάντα με τη νομιμοσύνη του επίσημου κράτους. Γι’ αυτή την αξιοπρέπεια οι Σφακιανοί πολεμούν συχνά μέχρις εσχάτων, χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες.
Ένας μαχητής της αξιοπρέπειας είναι και ο παπα-Γιώργης, ο οποίος αυτοχαρακτηρίζεται ως ο τελευταίος των Μοϊκανών. «Είμαι ένας Ταλιμπάνης της εκκλησίας, που τον θάνατο δεν τον έχω για τίποτις. Όποιος φοβάται τον θάνατο δεν μπορεί να κάνει καλή πράξη, όποιος προδικάζει τη νίκη για να πολεμήσει είναι ηλίθιος. Άπαξ και πολεμώ είμαι νικητής».
Ο ξεχωριστός και σπάνιος ιερέας είναι προνοητικός, γνώρισμα που χαρακτηρίζει τους γνήσιους χριστιανούς. «Να προνοείς και όχι να μετανοείς. Όταν βγαίνεις για ψάρεμα και βλέπεις ένα καράβι να αγκυροβολεί, να σκεφτείς ότι μπορεί να πήρε σήμα ότι χαλάει ο καιρός. Είναι κακό σημάδι ότι αγκυροβόλησε. Ελάχιστοι προνοούν, δυστυχώς αυτή είναι η εικόνα του ανθρώπου στον πλανήτη».

Αντίθετος στην οπλοχρησία

Λατρεύει τη λύρα και τη θεωρεί ως την κορυφή της μεσογειακής μουσικής.

Ο παπα-Γιώργης τα βάζει άγρια με την οπλοχρησία στην Κρήτη, που έχει γίνει αιτία να σκοτωθούν άδικα πολλοί άνθρωποι. «Στα τελευταία 70 χρόνια έχουν γίνει 30 φόνοι στο χωριό μου από όπλα. Τα είπα αυτά σε ένα περιοδικό, αλλά απέφυγαν να γράψουν το όνομά μου για να μην μου κάνει κάποιος κακό. Δεν φοβάμαι, όμως, να μιλήσω. Το να οπλοφορείς επιδεικτικά δεν είναι σωστό πράγμα, αλλά τολμώ να πω ότι είναι και δειλία. Το να ασκείσαι, όμως, στην τέχνη των αρμάτων είναι εθνικό καθήκον. Αυτό είναι άλλο πράγμα».
Μόλις τέλειωσε τη φράση του ο παπα-Γιώργης έφυγε για λίγο και γύρισε κρατώντας ένα παλιό εγγλέζικο και παροπλισμένο τουφέκι με κομμένη την κάνη. Το κρατούσε καμαρωτά, ως ένδειξη παλικαριάς και άρνησης συμβιβασμού με κάθε μορφής κατεστημένο. Μερικοί Σφακιανοί τον παρομοιάζουν με τον Παπαφλέσσα, αλλά αυτός αρνείται κατηγορηματικά ότι μπορεί να μοιάσει έστω και στο μικρό δαχτυλάκι αυτού του μεγάλου επαναστάτη.
Υπερηφανεύεται που είναι μακρινός συγγενής του Δασκαλογιάννη από το σόι της γιαγιά του. Δεν διαφέρει καθόλου από τους πρόγονούς του, οι οποίοι κρατώντας ξεχαρβαλωμένα όπλα και σκουριασμένα αγροτικά εργαλεία, εξόντωσαν τους επίλεκτους αλεξιπτωτιστές του Χίτλερ, στη μάχη της Κρήτης το 1941. Το χωριό του, μάλιστα, ήταν κέντρο αντίστασης κατά των Γερμανών και ο ίδιος ήταν μέλος της ΕΠΟΝ.

Ασκητική μορφή
Όταν ήταν έφηβος ο παπα-Γιώργης πήγε σε μια σχολή στη Λάρισα να σπουδάσει τεχνίτης, αλλά δεν τον πήρανε γιατί ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής. Όταν πήγε φαντάρος τού στήνανε παγίδες για να εκδηλώσει ανοιχτά

Προσέχει σαν θησαυρό τη φωτογραφία του δίπλα στον γέροντα Πορφύριο.

τα αριστερά του φρονήματα και να τον εξορίσουν στη Μακρόνησο. «Θέλησαν να με στείλουν και στην Κορέα για να πολεμήσω. Τους ρώτησα γιατί να πάω στην άκρη του κόσμου να πολεμήσω; Επειδή τα σύνορα της Ελλάδας φτάνουν μακριά, μου απάντησαν. Μπούρδες δηλαδή». Ο παπα-Γιώργης βγήκε στη σύνταξη 79 χρονών και σήμερα είναι 84 χρονών. Απέκτησε 12 κοπέλια, από τα οποία τα 11 βρίσκονται στη ζωή και το ένα έγινε άγγελος. Είναι ένας ακέραιος και καθαρός σαν γάργαρο νερό ιθαγενής της Κρήτης. Ένα σπάνιο είδος αγνού ιερωμένου, μια ασκητική μορφή, ένας αετός των Λευκών Ορέων.
Μόλις έφευγα από το σπίτι του μου είπε να σκύψω, σκέπασε με το πετραχήλι το κεφάλι μου και μου έψαλε μερικές ευχές. Ήταν σούρουπο, φυσούσε καυτός λίβας και στο βάθος φαινόταν η πανσέληνος στο Λυβικό Πέλαγος. Ήταν πολύ όμορφα εκεί, μακάρι να μπορούσα να μείνω για πάντα εκεί.
ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΗΓΗ: www.greecewithin.com

"Χριστούγεννα... Πρωτούγεννα..."

Χριστουγεννιάτικες γελιογραφίες καί σατιρικά κάλαντα
στά παλιά λαϊκά περιοδικά ποικιλης ύλης.

¨Ένα αρκετά πλούσιο σε παραγωγή θεματικό κεφάλαιο της ελληνικής κοινωνικής γελοιογραφίας στα χρόνια της ακμής των λαϊκών περιοδικών ποικίλης ύλης (1945-1970+)  ήταν τα Χριστούγεννα. Στα χριστουγεννιάτικα τεύχη των περιοδικών αυτών, οι γελοιογράφοι έδιναν το εύθυμο στίγμα στην έτσι κι αλλιώς πλούσια γιορταστική ύλη των περιοδικών.
Οι θεματολογικοί άξονες των εμπνεύσεών τους, από τους οποίους απουσίαζε συνειδητά κάθε πολιτική σατιρική νύξη, ήταν σχετικώς περιορισμένοι: τα κάλαντα, το ξόδεμα του 13ου τρίτου μισθού ή "δώρο (μποναμάς) των Χριστουγέννων", οι τρεις μάγοι, η γαλοπούλα, το στόλισμα του δέντρου, ενώ απουσιάζει σχεδόν τελείως το παραδοσιακό στολισμένο καραβάκι αντί του χιονισμένου ελάτου, επισημαίνοντας έτσι, άθελά τους, τη ραγδαία αντικατάσταση κάποιων παραδοσιακών εθίμων στη μεταπολεμική διαμόρφωση της αστικής τάξης με κάποια άλλα ξενόφερτα και ειδικά άγγλο-σαξονικών προτύπων. Όχι σπάνια ένας ακόμα θεματικός άξονας ήταν και η αναφορά κάποιας τρέχουσας επικαιρότητας άσχετης πέρα από την στάνταρ χριστουγεννιάτικη, όπου έντεχνα μέσα στο  περιβάλλον της ενέτασσαν κι αυτή.
Είναι, πράγματι, θαυμαστό πώς με τόσο περιορισμένο θεματολόγιο οι γελοιογράφοι σε όλα αυτά τα χρόνια έδωσαν εκατοντάδες γελοιογραφίες, όπου ναι μεν -εκ των πραγμάτων- το "γκαγκ" συνέπιπτε να είναι το ίδιο σε αρκετές γελοιογραφίες, αλλά ο τρόπος εκφοράς του είχε το διαφορετικό στυλ του κάθε γελοιογράφου.

 

¨Είναι, πράγματι, θαυμαστό πώς με τόσο περιορισμένο θεματολόγιο οι γελοιογράφοι σε όλα αυτά τα χρόνια έδωσαν εκατοντάδες γελοιογραφίες, όπου ναι μεν -εκ των πραγμάτων- το "γκαγκ" συνέπιπτε να είναι το ίδιο σε αρκετές γελοιογραφίες, αλλά ο τρόπος εκφοράς του είχε το διαφορετικό στυλ του κάθε γελοιογράφου.

"ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ;"
Ένα δεύτερο στοιχείο που χαρακτήριζε τα χριστουγεννιάτικα και "καπάκι" την επόμενη εβδομάδα τα πρωτοχρονιάτικα τεύχη των λαϊκών περιοδικών ποικίλης ύλης σε εκείνη την εικοσαετία, πάντα στον άξονα της χιουμοριστικής τους ύλης, ήταν τα "Κάλαντα" που... έψαλλαν εμμέτρως οι ταλαντούχοι στιχοπλόκοι των περιοδικών. Με τον 15σύλλαβο των κλασικών καλάντων των ημερών οι στιχοπλόκοι σατίριζαν -αρκετά αιχμηρά ορισμένες φορές- την επικαιρότητα, όπου δεν άφηναν στο απυρόβλητο την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, πράγμα που απέφευγε να κάνει το πενάκι των συναδέλφων τους γελοιογράφων. Το έντυπο τούτο έθιμο με καταβολές από την αρχαία αττική κωμωδία, τους μιμίαμβους κατόπιν, τα ρωμαϊκά Σατουρνάλια πιο ύστερα και τέλος από τη βυζαντινή εποχή, έσβησε με την απόσυρση των λαϊκών περιοδικών ποικίλης ύλης από τη δημοσιογραφική σκηνή, καθώς τα περιοδικά που κατέλαβαν τον ζωτικό τους χώρο, τα Lifestyle θεωρούν πολύ παρωχημένη αντίληψη να έχουν ενταγμένη στην ύλη τους και κάποια έμμετρη επικαιρότητα.
Δεν είναι, δυστυχώς, το μόνο που η απουσία του ανακαλεί νοσταλγικές αναμνήσεις.
Μαζί. λοιπόν με τις παραδοσιακές των ημερών γελοιογραφίες  συμπεριλαμβάνονται στο μικρό τούτο αφιέρωμα και κάποια “χριστουγεννιάτικα κάλαντα” από τα περιοδικά “Ρομάντσο” και “Θησαυρό” τα κατ’ εξοχήν εμβληματικά περιοδικά του είδους και της εποχής τους.

Σε πολλούς στίχους θα εντοπιστεί πως η τότε επικαιρότητα δεν διαφέρει από τη σημερινή, τουλάχιστο στα θέματα που άπτονται της αστικής και μεσοαστικής τάξης. Έχουν απλώς σαν πρόσχημα τις γιορτές των Χριστουγέννων.

κείμενο-αρχείο: Γιώργος Βλάχος  

Πηγή

Πίνακες ζωγραφικής με θέμα τα Χριστούγεννα!

Με θέμα τους τα Χριστούγεννα ο κάθε ζωγράφος παρουσιάζει στον καμβά τις γιορτινές μέρες με διαφορετικό τρόπο. Οικογένειες και παιδιά γύρω από το γιορτινό τραπέζι, παιδάκια που λένε τα κάλαντα, χιόνι στους δρόμους και όμορφα στολισμένα μαγαζιά, καλούδια των γιορτών αλλά και συγκεντρώσεις γύρω από το φωτισμένο έλατο είναι τα βασικά θέματα των ζωγράφων που παρουσιάζουν τα Χριστούγεννα με τα πινέλα τους. Δείτε στη συνέχεια μερικά ξεχωριστά χριστουγεννιάτικα έργα…
1. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο – Albert Chevallier Tayler – 1911

2. Ανάμνηση των Χριστουγέννων – Antonio Garcia y Mencia

3. Χριστουγεννιάτικοι επισκέπτες Frederick Daniel Hardy – 1869

4. Χριστουγεννιάτικα δώρα- Hugo Oehmichen – 1882

5. Η γαλοπούλα Robert Braithwaite Martineau

6. Χριστουγεννιάτικα φρούτα και ξηροί καρποί Eloise Harriet Stannard

7. Παραμονή Χριστουγέννων – George H.Yewell – 1863

8. Τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα – Νικηφόρος Λύτρας – 1872

Πηγή. Perierga.

Ο πατέρας του Μινιόν Γ. Γεωργακάς

O άνθρωπος ο οποίος έμαθε τους Ελληνες τι σημαίνει να συνδυάζεις τις αγορές με το όνειρο, που έκανε το δημιούργημά του συνώνυμο με τα γιορτινά ψώνια δεν είναι κάποιος που είχε ζήσει στο Παρίσι ή στη Νέα Υόρκη. Ηταν ένας φτωχός βιοπαλαιστής που είδε τα όνειρά του να γίνονται πραγματικότητα και στη συνέχεια εφιάλτης.

Ιστορία τού «Μινιόν» ταυτίζεται επί πολλές δεκαετίες με εκείνη της Αθήνας. Μεγάλωνε όσο μεγάλωνε κι η πόλη και ταυτόχρονα ήταν εκείνο που έφερνε κάθε λογής δώρο των νέων καιρών.
Από τις πρώτες κυλιόμενες σκάλες μέχρι τα πρώτα κομπιούτερ και από τον πρώτο αναπτήρα triplex έως τα σχέδια για το πρώτο franchise. Το σημαντικότερο όμως είναι πάντα αυτό που δεν μπορεί να μετρηθεί σε ισολογισμούς. Το «Μινιόν» συνδέθηκε με τις ωραιότερες στιγμές στη ζωή των Αθηναίων, τότε που είχε ακόμη σημασία να πηγαίνεις σε ένα «χειροποίητο» κατάστημα και να γνωρίζεις τον ιδιοκτήτη που εννοείται ότι ήταν πάντα εκεί, άλλοτε μοιράζοντας σοκολάτες στα παιδιά, πλάι στην Κράισλερ με τον Αγιο Βασίλη κι άλλοτε κουβαλώντας τα πράγματα των πελατών («μια φορά πήγα τα πράγματα κάτω, μου έδωσαν ένα εικοσάρικο, είμαι ο ιδιοκτήτης, κυρία μου, της είπα, αλλά πήρα το εικοσάρικο»).
Ακόμη κι όταν το «Μινιόν» ήταν ένας γίγαντας 1.000 υπαλλήλων και 120.000 διαφορετικών ειδών. Ας ακολουθήσουμε την πορεία του Γιάννη Γεωργακά που μας δίδαξε, όχι πώς κατακτάς το όνειρό σου -αυτό ήταν το εύκολο- αλλά πώς το φτάνεις έως τον ουρανό και πώς, όταν το βλέπεις να γίνεται στάχτη, ξαναρχίζεις από την αρχή.

Η ιστορία ενος ονείρουΣτο ορεινο χωριό Αυλώνα της Τριφυλίας, στη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, οι επιλογές δεν ήταν πολλές. Μπορούσες μόνο να παλεύεις. Τη φτώχεια, την πείνα και την ελονοσία. Ο πατέρας του Γιάννη Γεωργακά, Μήτσος, χρόνια μετανάστης στην Αμερική, κατάφερε, επιστρέφοντας, να αγοράσει μαζί με τον αδερφό του ένα μαγαζάκι στην πλατεία του χωριού. Κάποια νύχτα όμως ληστές σήκωσαν τα πάντα και εξαφανίστηκαν με τα άλογά τους.
Η «επιχείρηση» καταστράφηκε και ο Μήτσος Γεωργακάς για να ζήσει την πολυμελή οικογένειά του (έξι κορίτσια και ο Γιάννης) μάζεψε μερικά νεογέννητα αρνάκια (από τα αδύναμα, που τα χαρίζανε όπως ήταν το έθιμο οι φτωχοί στους πάμφτωχους), έφτιαξε μια μικρή στάνη και συνέχισε τη βιοπάλη. Το 1926 μέσα στην απελπισία τους στέλνουν τον μικρό Γιάννη (δεν είχαν ούτε τα λεφτά για να τον γράψουν στο Γυμνάσιο) στην Αθήνα, να δουλέψει στο μπακάλικο ενός θείου του. Δουλεύει εκεί και (με ψεύτικο πιστοποιητικό) γράφεται και στο νυχτερινό σχολείο. Αργότερα, αφήνει το μπακάλικο για να δουλέψει σε πρατήριο τσιγάρων και ύστερα γίνεται βοηθός παπατζή.
«Μόλις εμείς, τα ?Νερά?, βλέπαμε αστυνομικό φωνάζαμε ?Σύρμα!? κι ο παπατζής τα μάζευε και δρόμο. Η αμοιβή, πενήντα δραχμές για δέκα ώρες, μου έφτανε ίσια ίσα για φαγητό». Υστερα φεύγει φαντάρος και το 1934 απολύεται και αρχίζει να δουλεύει πλασιέ με το ποδήλατό του. Γυρνάει τα περίπτερα κουβαλώντας μικροπράγματα. Ενα από αυτά τα περίπτερα, στα Χαυτεία, που ονομάζεται «Μινιόν», το έχει νοικιάσει ο Αγγελος Σεραφειμίδης. Εχει επενδύσει εκεί κάτι λεφτά που έβγαλε στην Αμερική.
Ο Γεωργακάς μπαίνει συνεταίρος στη δουλειά και αρχίζει τις... καινοτομίες. «Αντί να πουλάμε ένα ένα τα ξυραφάκια, πουλάμε πακετάκια με δέκα λάμες που κόστιζαν βέβαια φτηνότερα από το να τα αγοράζεις ένα ένα. Για τον φτωχό κοσμάκη, αυτό ήταν μεγάλη οικονομία. Φτάσαμε να πουλάμε χίλια πακετάκια τη μέρα!». Με την ίδια λογική χτυπούν τις τιμές σε όλα τα είδη. Πολύ σύντομα νοικιάζουν και δεύτερο περίπτερο και στη συνέχεια δημιουργούν το πρώτο κατάστημα στα Χαυτεία. Το 1939 ξεκινούν τα πρώτα σχέδια επέκτασης αλλά τους προλαβαίνει ο πόλεμος.
Φεύγει για το μέτωπο. «Ο αέρας της νίκης μάς έκανε να ξεχνάμε την κούραση, τις πορείες στο χιόνι, τα ξενύχτια, την πείνα ακόμη και τις ψείρες». Υστερα, τον ενθουσιασμό διαδέχεται η απογοήτευση. «Η προέλαση μας σταμάτησε. Και η δική μου μονάδα βρέθηκε σε ένα υψόμετρο 1.500 μέτρων όπου τα πάντα ήταν παγωμένα. Είδα μουλάρια ζωντανά καρφωμένα μέσα στην παγωμένη λάσπη. Η πείνα θέριζε τα σωθικά μας». Τον Απρίλιο του 1941 καταλήγει άρρωστος στο Νοσοκομείο Ιωαννίνων και όταν συνέρχεται, επιστρέφει κακήν κακώς στην Αθήνα. Την ίδια χρονιά φυλακίζεται από τους Γερμανούς για τρεις μήνες. Μόλις στέκεται στα πόδια του, συνεχίζει τη δουλειά στο «Μινιόν».
Η πολυπόθητη Απελευθέρωση έρχεται το 1944, αλλά την ακολουθεί ο Εμφύλιος. Το κατάστημα βρίσκεται στο κυβερνητικό στρατόπεδο αλλά οι αποθήκες του στους αντάρτες! Τα εμπορεύματα του «Μινιόν» κατάσχονται, ενώ απέναντί τους εμφανίζεται ο πρώτος ισχυρός ανταγωνιστής, το «Μπιζού», που αντιγράφει τις μεθόδους του «Μινιόν». Τίποτε όμως δεν είναι ικανό να τον σταματήσει. Μόλις ηρεμούν τα πράγματα, το 1950 (ο συνέταιρός του στο μεταξύ έχει φύγει ξανά στην Αμερική) ζητάει και παίρνει άδεια εξαγωγής ελληνικών προϊόντων και εισαγωγής ξένων. Στο τέλος της δεκαετίας έχει αγοράσει ένα ολόκληρο δεκαώροφο κτίριο, πάντα κοντά στην Ομόνοια και λίγο μετά αγοράζει και το διπλανό του.
Με αυτό τον τρόπο, νοικιάζοντας και αγοράζοντας, θα φτάσει το 1975 να κατέχει ένα τεράστιο μπλοκ 5 δεκαώροφων κτιρίων, με πωλήσεις που ξεπερνούν το τρομακτικό εκείνη την εποχή ποσό του ενός δισεκατομμυρίου δραχμών! Το «Μινιόν» πουλάει τα πάντα. Από καρφίτσες μέχρι αυτοκίνητα. Και από τρόφιμα μέχρι κομπιούτερ. Αλλά η πραγματικά απίστευτη ιστορία αρχίζει από τη βραδιά της πυρκαγιάς. «Δεκέμβριος 1980. Παρασκευή 19 του μηνός. Τρεις η ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Η φωνή στο σύρμα, κραυγή: ‘‘Το Μινιόν έπιασε φωτιά! Το Μινιόν καίγεται. Τρέξτε!’’».
Η Πυροσβεστική ελάχιστα πράγματα έσωσε. Οι περισσότερες δυνάμεις της κατευθύνθηκαν στο κατάστημα «Κατράντζος» χωρίς να καταφέρουν να σώσουν ούτε αυτό, με την αιτιολογία ότι κινδύνευε το κέντρο της Αθήνας. Ηταν η αρχή μιας σειράς εμπρησμών στα περισσότερα μεγάλα καταστήματα εκείνης της εποχής. Κανείς ένοχος δεν βρέθηκε ποτέ. «Κοιτούσα την καταστροφή, που ανεμπόδιστη από δύο μόνο πυροσβεστικά ολοκλήρωνε λεπτό προς λεπτό το έργο της. Και ήμουνα ξαφνικά, το ένιωθα, ο πιο φτωχός άνθρωπος του κόσμου. Το φτωχός όμως δεν με πείραζε. Με πείραζε που ήμουνα ο πιο καταχρεωμένος φτωχός του κόσμου!». Οι ζημιές υπολογίστηκαν σε δύο δισεκατομμύρια δραχμές. Η ασφαλέστερη λύση ήταν να κηρύξει χρεοκοπία. Αλλά εκείνος αρνείται κατηγορηματικά. Στο πλάι του η σύντροφος της ζωής του, η Αμαλία. Στόχος τους να ξαναφτιάξουν το «παιδί τους».
Μετά την καταστροφήΑρχίζει η... πολιορκία του τότε πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη, που υπόσχεται αμέριστη συμπαράσταση. Οι υπουργοί του όμως δεν δείχνουν τον ίδιο ενθουσιασμό και πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να μπλοκάρουν τα δάνεια που χρειάζεται. Εκείνος, έστω και υπερχρεωμένος, έχει αρχίσει να ξαναχτίζει το κατάστημα. Ζητάει βοήθεια από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, Πρόεδρο τότε της Δημοκρατίας. «Θα τους το πω, αλλά δεν με ακούν», του ομολογεί εκείνος με παράπονο. Λίγο πριν από τις εκλογές παίρνει ενίσχυση 70 εκατομμύρια δραχμές. Το 1981 η κυβέρνηση αλλάζει. Ο Ανδρέας Παπανδρέου τον δέχεται μία φορά, του υπόσχεται βοήθεια και λίγο αργότερα εγκρίνεται ένα δάνειο 100 εκατομμυρίων. Χρειάζονται όμως πολύ περισσότερα. Τότε, ο εβδομηντάχρονος Γεωργακάς αρχίζει την καταδίωξη του Ανδρέα. Στη Βιέννη, όπου έχει βρεθεί για επίσημη επίσκεψη, στις διακοπές του στην Κέρκυρα, στο φουαγιέ του Χίλτον στο Τορόντο. Ο Ανδρέας λέει στους υπουργούς που τον συνοδεύουν: «να φροντίσετε να λυθούν τα προβλήματα του "Μινιόν"».
Τελικά εντάσσουν το «Μινιόν» κατ’ εξαίρεση σε έναν νόμο για τις προβληματικές βιομηχανίες και το 1983 το κατάστημα περνάει στα χέρια του κράτους. «Με άφησαν να το διοικώ όμως ως υπάλληλος τώρα του κράτους για εφτά ολόκληρα χρόνια! Ως υπάλληλος μέσα στο ίδιο μου το μαγαζί!». Του κάνουν μάλιστα έλεγχο για τυχόν ατασθαλίες. Δεν βρίσκουν τίποτε, του ζητούνσυγνώμη. Εκείνος συνεχίζει να ονειρεύεται. Το 1989 ταξιδεύει στην Κίνα, μαζί με άλλους εκατό Ελληνες επιχειρηματίες. «Ισως ήταν μια ευκαιρία να ανοίξουμε ένα "Μινιόν" στην Κίνα»(!) σημειώνει στην αυτοβιογραφία του. Είναι ακόμη «υπάλληλος», το 1991 όμως καταφέρνει να συγκεντρώνει το ποσό που χρειάζεται, εξαγοράζει το «Μινιόν» και το παίρνει πίσω. Το ανακοινώνει ζωντανά από τα μεγάφωνα του καταστήματος. Μένει για έναν χρόνο ακόμη και το 1992 το αφήνει στους συνεταίρους του. Αισθάνεται ότι έχει εξασφαλίσει το μέλλον για το μοναδικό «παιδί» που απέκτησε ποτέ. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι το Μινιόν δεν θα αντέξει πολύ ακόμη - θα κλείσει το 1998. Ποτέ μη λες ποτέ όμως.
Στο κατώφλι του 2009, η είδηση που κυκλοφορεί είναι ότι το Μινιόν ετοιμάζεται για μια ακόμη φορά να μπει στο παιχνίδι. Ο Γιάννης Γεωργακάς έφυγε το 2002 στα 90 του. Αλλά αν το Μινιόν ανοίξει ξανά, δεν μπορεί, θα είναι κάπου εκεί. Ισως δίπλα σε μια αόρατη Κράισλερ του ’60, με τον Αϊ-Βασίλη στο τιμόνι, να μοιράζει σοκολάτες στα παιδιά στην οδό Πατησίων.
Πρωτιές του ΜινιόνΤο Μινιόν χάρη στον Γιάννη Γεωργακά ήταν το πρώτο κατάστημα στην Ελλάδα που:

• καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις
• κατάργησε τα παζάρια, που ίσχυαν μέχρι τότε, και έβαλε καθορισμένες τιμές
• καθιέρωσε τη διαφήμιση στο ραδιόφωνο και αργότερα στην τηλεόραση
• έβαλε στα κτίριά του κυλιόμενες σκάλες
• έβαλε air condition
• έκανε χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή
• καθιέρωσε τη λίστα αγορών και τη λίστα γάμου
• δημιούργησε σχολές πωλητών και στελεχών
• καθιέρωσε τα σεμινάρια προσωπικού
• λειτούργησε εστιατόριο καφετέρια-μπαρ στους ορόφους του
• καθιέρωσε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στους χώρους του.

Ζωή, ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΕΩΣ«Εζησα συχνά με αβεβαιότητες και πολλές φορές επικίνδυνα, με βάρη ασήκωτα και υγεία κακή.Ομως έζησα και δημιούργησα. Και μπορώ σήμερα, στα 80 μου, να πω: ξεκίνησα άρρωστος. Σήμερα είμαι υγιής. Ξεκίνησα αμόρφωτος. Σήμερα έχω δίπλωμα Πανεπιστημίου. Ξεκίνησα φτωχός. Σήμερα δεν είμαι φτωχός. Ξεκίνησα χωριάτης. Σήμερα μιλάω ξένες γλώσσες. Ξεκίνησα χωρίς τίποτε στα χέρια μου και έφτιαξα το Μινιόν για μένα και όχι μόνο για μένα»
-Από την αυτοβιογραφία του Γιάννη Γεωργακά
Γρηγόρης Παπαδογιάννης  πηγή.
 

Καλάς, οι Έλληνες των Ιμαλαΐων

Οι κάτοικοι της λευκής αυτής φυλής του Πακιστάν ισχυρίζονται πως είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Κι ενώ τους τελευταίους μήνες στα chart των δημοφιλέστερων θεμάτων, ο τάφος της Αμφίπολης καταλαμβάνει κατά διαστήματα την πρώτη θέση, έχοντας αναστήσει τον θρύλο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην παγκόσμια ενθύμηση, σε κάποια από τα μέρη που εκστράτευσε ο μεγάλος στρατηλάτης, υπάρχουν πολιτισμοί που θεωρούν πως κατάγονται από τον Σικάντα Ραζάν – τον Μέγα Αλέξανδρο – και τους στρατιώτες του. Ένας εξ” αυτών είναι η φυλή των Καλάς που ζει στο Πακιστάν, οι θρύλοι της οποίας σχετίζονται με τον μέγαλο ηγεμόνα και τους στρατιώτες του, ενώ όλα τα μέλη της  θεωρούν τους εαυτούς τους απόγονούς του.
Ρεπορτάζ : Νίκη Παπάζογλου
Οι Καλάς, είναι φυλή του ορεινού Πακιστάν και μέρους του Αφγανιστάν, η οποία ομιλεί δική της γλώσσα. Ο πληθυσμός της ανέρχεται περίπου στις 5.000 και παραδόξως, διαφέρει από τις γειτονικές φυλές, τόσο εθνολογικά, όσο και κοινωνιολογικά, αφού οι Καλάς είναι πολυθεϊστές εν μέσω τεραστίου μουσουλμανικού πληθυσμού.
Την διαφοροποίηση αυτή οι ίδιοι οι Καλάς την αποδίδουν στο γεγονός ότι έχουν ελληνική καταγωγή, όπως υποστηρίζουν, αφού θεωρούν τη φυλή τους μακρινή απόγονο των στρατευμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η γλώσσα τους, ινδοευρωπαϊκής προελεύσεως, παρουσιάζει στοιχεία από τα Περσικά, τα Σανσκριτικά και τα Ελληνικά, με λέξεις στις οποίες κάποιοι γλωσσολόγοι εντοπίζουν κοινές ρίζες με τις ελληνικές. ΝΟΜ είναι το όνομα. ΠΑΡΕΙΜ, από το αρχαίο πάρειμι σημαίνει πορεύομαι, διαβαίνω. ΧΕΜΑΝ είναι ο χειμώνας. ΙΛΑ σημαίνει έλα. ΔΟΝΤΟΥΓΙΑ αποκαλούν τα δόντια, ΝΤΙ το ρήμα δίδω, ενώ ο χαιρετισμός που σου απευθύνουν όταν σε βλέπουν είναι ΙΣΠΑΤΑ, που για μερικούς θυμίζει το ασπάζομαι. Στους χαιρετισμούς τους συναντά κανείς και τις λέξεις «χάιρε, χαϊρέτα, γιάμασις».

Την άνοιξη του 327 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Μακεδόνας, περνούσε τον ινδικό Καύκασο και κατευθυνόταν προς τον νότο. Πολεμούσε ήδη 10 χρόνια. Πέρασε την Συρία, την Αίγυπτο, την Φοινίκη, την Περσία και πολλά άλλα μέρη. Πέρα από τον Ινδό ποταμό εκεί όπου απλώνόταν η έρημος, κουρασμένος από τις γνωστές μάχες και νικημένος από τις κακουχίες, ο στρατός του, αρνείται να προχωρήσει. Ο μεγάλος βασιλιάς υποχωρεί κι αναστενάζει «τι κρίμα που δεν έμεινε πια άλλος κόσμος να κατακτήσει»… Η αλήθεια είναι πως πέρα από την επιθυμία του Μεγάλου Αλεξάνδρου να καταλύσει την περσική κυριαρχία, το όνειρό του ήταν να φτιάξει την οικουμένη του, διαδίδοντας την αριστοτέλεια φιλοσοφία σε όλο τον κόσμο. Εξίσου βέβαιο είναι επίσης πως ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της εκστρατείας του, τελικά το όνειρό του πραγματοποιήθηκε, αφού ουσιαστικά δεν απαιτούσε να κάνει την οικουμένη χρησικτησιακά δική του.
Αυτόν τον οραματιστή στρατηλάτη, μπορεί κανείς να γνωρίσει ευκολότερα από την αχλύ του μύθου παρά από την μελέτη της προσωπικότητάς του. Άλλωστε οι θρύλοι ακόμα και απομακρυσμένων περιοχών που αναφέρονται σε αυτόν καταγράφονται πολυάριθμοι. Για την Αιθιοπία θεωρείται άγιος της Ορθόδοξης Αιθιοπικής εκκλησίας, για το Ισλάμ θεωρείται προφήτης, όσο για τους Καλάς, τους φερόμενους ως απόγονούς του, θεωρείται ο προφήτης που θα τους φέρει πίσω στην κοιτίδα τους.

«Δεν υπάρχει ούτε μια νομάδα, ούτε μια απλή χωριάτισσα της Ινδίας που να μην γνωρίζει το μύθο του Σικάντα Ράζαμ, του Μεγάλου Αλεξάνδρου» έλεγε ο κ. Γιώργος Αλεξάνδρου, ερευνητής και συγγραφέας του βιβλίου «Καλάς: οι έλληνες των Ιμαλαϊων» ο οποίος έχει επισκεφτεί τις περιοχές που ζει η εν λόγω φυλή. «Όταν έλεγες ότι είσαι Έλληνας, από την συμπεριφορά τους αντιλαμβανόσουν πως οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονταν να σας συνδέει μια κοινή καταγωγή αίματος» συμπλήρωνε ενώ χαρακτήριζε εντυπωσιακά και τα στοιχεία που εντοπίζει κανείς στην προφορική παράδοση ή στα αρχαία μνημεία, τα οποία σχετίζονται με κάποιον τρόπο με τον Μέγα Αλέξανδρο και την εκστρατεία του.
«Οι Καλάς είναι η κορυφή του παγόβουνου, είναι μια χρονοκάψουλα που διασώζει στοιχεία αρχαίας ελληνικής θρησκευτικότητας και μάλιστα ανόθευτα» αναφέρει σε παλαιότερη συνέντευξη του ο κ. Αλεξάνδρου κατόπιν δημοσίευσης σχετικής μελέτης για την θρησκεία και την κοσμοθέαση των Καλάς Σε αυτήν κατέγραφε την σχέση που παρουσίαζε η θρησκεία τους με την αρχαία μητριαρχική θρησκεία της εποχής του Διονύσου ή της νεολιθικής εποχής που συνδέεται με τον αρχαίο ελληνικό Δωδεκάθεο και με τον ενοθεϊσμό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Για τους Καλάς δημιουργός των οντοτήτων είναι ο Ντεζάου, αν και από χωριό σε χωριό παρατηρεί κανείς κάποιες διαφοροποιήσεις.
Όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι προήλθαν από την πρόσμηξη των στρατιώτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου με ντόπια φύλλα, προερχόμενα κι αυτά από το Αιγαίο.

«Με λένε Σέφ…Είμαι Ελληνας, Πατάν!»  με αυτά τα λόγια είχε συστηθεί στο κ. Αλεξάνδρου ένας μουτζαχεντίν στο Πεσαβάρ. «Εμεινα άφωνος! … Εγώ είχα ξεκινήσει να βρω τους Καλάς, τους Ελληνες των Ιμαλαΐων και ανακάλυπτα εντελώς απροσδόκητα μια ακόμη φυλή που δήλωνε με περηφάνια ελληνική….Έμαθα λοιπόν ότι οι Πατάνς, ή Παχτούν, είναι οι αρχαίοι Σάκες ή Παχτίες ή Σκύθοι και ήταν νομάδες και βοσκοί. Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κυρίευσε την Βακτριανή, παντρεύτηκε την πριγκίπισσά τους, την «Καλλιπάρειο» Ρωξάνη, και το ίδιο έκαναν και πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες του με άλλες ντόπιες γυναίκες. Ετσι «μπερδεύτηκαν» Μακεδόνες και ντόπιοι σε τέτοιο βαθμό ώστε οι τελευταίοι να θεωρούν του εαυτούς τους Γιουνάν «Ελληνες» μέχρι τώρα» διαβάει κανείς στο βιλίο του κ. Αλεξάνδρου, στις σελίδες του οποίου προσπαθεί να μας συστήσει τις λησμονημένες φυλές των Καλάς, Πατάνς και άλλους Έλληνες του Πακιστάν. Όπως συμπληρώνει σε αυτό τα ήθη και τα έθιμα τους κουβαλούν μέσα τους αρχαία Ελλάδα αλλά το πιο σημαντικό είναι ίσως, η ελληνική συνείδηση και η δίψα τους για τη μακρινή χώρα των προγόνων τους.
Οι Καλάς αν και δεν ξέρουν την λέξη έλληνας γνωρίζουν πως έχουν έρθει από μια μυθική χώρα, την Τσιάμ, και πως είναι παιδιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, διασώζοντας ιστορικά στοιχεία που αποδεικνύονται εντυπωσιακά. Για παράδειγμα η παράδοση των Καζήδων Καλάς, των ζωντανών απομνημονευτών της ιστορίας, αφού οι Καλάς δεν έχουν γραφή, αναφέρει πως ο Μέγας Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε.

Η ανατολή και δύση μιας αυτοκρατορίας, το βάδισμα των εχθρών, η πλημμυρίδα των περιπλανώμενων και η δουλεία , ήταν γεγονότα τα οποία οδήγησαν στη πρόσμειξη ενός συνονθυλεύματος πολιτισμών. Η πρόσμιξη μάλιστα που δημιούργησε την φυλή των Καλάς εικάζεται πως έμεινε ανόθευτη παρά τα τέσσερα μεγάλα ρεύματα που επικράτησαν εκεί, – του ελληνοβουδισμού, του νεστοριανισμού, του μανιχαϊσμού και τέλος του Ισλάμ, αφού ούτε ο Ταμερλάνος ούτε οι Βρετανοί κατάφεραν να τους κυριεύσουν ενώ ο Ατούρ Αχμάν εξισλάμησε όλους τους κατοίκους εκτός από αυτούς. Μέχρι και σήμερα οι άνθρωποι αυτοί έχουν διατηρήσει τις προελληνοβουδιστικές παραδόσεις της περιοχής και  δηλώνουν πως νιώθουν ιθανεγής λαός του Πακιστάν.
Ζώντας σε τρία χωριά, τοποθετημένοι στο μέσο ενός πληθυσμού στην πλειονότητα του μουσουλμανικό, οι άνθρωποι αυτοί κατάφεραν να αναπτύξουν μια κουλτούρα, στην πραγματικότητα, μοναδική, η οποία διαφοροποιείται τόσο στην γλώσσα όσο και στον ίδιο τον πολιτισμό.

Εκτός από τον κ. Αλεξάνδρου κι ένας άλλος Έλληνας εκπαιδευτικός και ακτιβιστής, ο οποίος απασχόλησε την παγκόσμια κοινότητα όταν απήχθη για 7 μήνες από τους Ταλιμπάν, γνώρισε την φυλή των Καλάς από κοντά και κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες να μας την συστήσει. Η αφορμή για την επαφή του με τους Καλάς δόθηκε σε κάποιο από τα ταξίδια του στην Ασία, όταν ένας αμερικανός του σύστησε να επισκεφτεί τον παράδεισο τον ορειβατών, το βόρειο Πακιστάν. «Πριν τον συναντήσω δεν είχα σκοπό να επισκεφτώ το Πακιστάν. Την πρώτη φορά όμως που έφτασα το πολιτισμικό σοκ ήταν μεγάλο.
Στα μουσεία του Ισλαμαμπάντ και άλλων μεγάλων πόλεων υπήρχαν ελληνικές επιγραφές και νομίσματα, χρυσά και αργυρά, με ονόματα όπως Πανταλέων, Καλλιόπη, Ευκρατίδης, Δημήτριος. Εντυπωσιάστικα γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα ιδέα πότε οι βασιλείς αυτοί βασίλεψαν σε μέρη όπως το Ιράν, το Πακιστάν, το Τατζικιστάν, το Κιρκιστάν αφού στα βιβλία της ιστορίας μας, δεν υπάρχει ούτε μια σελίδα αφιερωμένη στην ιστορία των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου. Σε ένα από αυτά τα μουσεία, ένας Πακιστανός ξεναγός μου σύστησε τον όρθιο βούδα με τον αρχαϊκό χιτώνα, τον greekstyle βούδα. Όταν μάλιστα άκουσε την εθνικότητά μου αυτός και πολλοί άλλοι που συνάντησα σε αυτά τα πρώτα ταξίδια με συμβούλευαν να κατευθυνθώ προς το βορρά, στις χαράδρες των βουνών, για να συναντήσω τους συγγενείς μου» ανέφερε σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Σύμφωνα με τον θρύλο τους, όπως υπογραμμίζει ο κ. Λερούνης, όταν ο μεγάλος βασιλιάς έφυγε για νέες κατακτήσεις στην Ανατολή άφησε πίσω στα βουνά του Πακιστάν πολλούς στρατιώτες του λέγοντας τους να περιμένουν την μέρα που θα γυρίσει χωρίς να αλλάξουν θρησκεία, γλώσσα, κουλτούρα, συνήθειες και ζωή. Τα παιδιά των πολεμιστών αυτών 23 αιώνες μετά περιμένουν ακόμα να έρθει ο Σικάτρα, για να γυρίσουν μαζί του πίσω στα αδέρφια τους, στην πατρίδα.

Καθώς διέσχιζε τον δρόμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως αποκαλούν οι ντόπιοι το παλιό μονοπάτι στο οποίο φυτρώνουν ελιές και οδηγεί στα χωριά τους, άκουγε από όλους το ζεστό καλωσόρισμα. «Επισκεπτόμενος τους 30 οικισμούς των τριών χωριών , καθένας χτισμένος σε μια χαράδρα, διαπίστωνα πως οι κάτοικοι με αντιμετώπιζαν σαν συγγενή. Παρατηρούσα τα χαρακτηριστικά αυτής της φυλής τα οποία έμοιαζαν να είναι μεσογειακού τύπου, καλύπτοντας όλη την γκάμα του μελαχρινού μέχρι του ξανθού με γαλανά μάτια. Διαπίστωνα όμως και πολλά προβλήματα με τα οποία έρχονταν αντιμέτωποι καθημερινά οι κάτοικοι. Η έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, πολλά παιδιά είχαν ρυτίδες από την αβιταμίνωση, η έλλειψη ύδρευσης και πολλά άλλα με ώθησαν στο να οργανώσω τις αποστολές» .

Έκτοτε ο κ. Λερούνης αφιέρωσε αρκετά χρόνια από την ζωή του για να βοηθήσει τους κατοίκους σε θέματα υποδομών και εκπαίδευσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι κάτοικοι από την πρώτη στιγμή του εξέφρασαν την επιθυμία να κατασκευαστούν σχολεία που θα μπορούν να διαφυλάξουν την παράδοσή της φυλής ώστε να μην είναι αναγκασμένοι να πηγαίνουν στα μουσουλμανικά και να αλλαξοπιστούν. Για το σκοπό αυτό τα μέλη των αποστολών κάθε χειμώνα συγκέντρωναν χρήματα και κάθε καλοκαίρι επισκέπτονταν την περιοχή πραγματοποιώντας κάποιο έργο. Κατά τη διάρκεια των αποστολών αυτών κατασκευάστηκαν εκ θεμελίων και επισκευάστηκαν σχεδόν δέκα σχολεία. Σε αυτά σήμερα φοιτούν τα παιδιά των Καλάς διδασκόμενα πέρα από τα υπόλοιπα μαθήματα, και την μακεδονική καταγωγή τους. Εκτός απο σχολεία κατασκευάστηκαν συστήματα ύδρευσης και σπίτια μητρότητας.

Μέχρι πρότεινος, «η φυλή των άπιστων» όπως χαρακτηρίζόταν από τους λοιπούς Αφγανούς λόγω της άρνησής της να ασπαστεί τον μουσουλμανισμό, είχε περάσει σε μια εποχή κοσμοπολιτισμού αφού την περιοχή επισκέπτονταν τουρίστες, δημοσιογράφοι, ισλαμιστές και πολλοι άλλοι που αναζητούσαν εναλλακτικούς τρόπους ζωής. Παρόλα αυτά, οι Καλάς είναι βέβαιο πως θα καταφέρουν να επιβιώσουν, αφού πρόκειται για μια κλειστή  ενδογαμική κοινωνία , η οποία έχει διατηρήσει την πίστη και την θρησκεία της καθώς και το  πολιτικό της σύστημα…Ένα πολιτικό σύστημα χωρίς αρχηγό, που χαρακτηρίζεται ως άμεση δημοκρατία, στο οποίο οι νέοι δίνουν στα 16 τους χρόνια τον όρκο του πολίτη και οι αποφάσεις παίρνονται από την δημογεροντία και την εκκλησία του δήμου…newsbeast.gr

πηγή:pentapostagma