Καραγκιόζης ο... «ευσεβής»!

Είναι πάμπολλες οι θρησκευτικού περιεχομένου παραστάσεις

Από τον Τάσο Κούζαρο*

Ὀσο και να φαίνεται παράξενο, το θέατρο σκιών στη μετεξέλιξή του στον ελλαδικό χώρο, μετά την απελευθέρωση, από πολύ νωρίς εκφράζει τον σεβασμό του στην ορθόδοξη πίστη και παράδοση και σταδιακά καθίσταται και θεματοφύλακάς της.

Ηδη από τη μέχρι πρότινος θεωρούμενη πρώτη εμφάνιση του Καραγκιόζη στην Αθήνα την 9η Φεβρουαρίου 1852, το Σάββατο της Απόκρεω (Εφημερίδα «Ταχύπτερος Φήμη»), τελούνται «Οι Γάμοι του Καραγκιόζη». «Ωστόσο, δεν είναι τούρκικος ο γάμος ούτε Τούρκος ο Καραγκιόζης... γιατί στη σύναψη του γάμου, υπάρχει και κουμπάρος... Είναι γνωστό δε ότι κουμπάρος δεν υπάρχει στους γάμους των μωαμεθανών. Αλλά γιατί είναι μωαμεθανικό το ιερατείο που θα ευλογούσε τον γάμο του Καραγκιόζη; Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη, ο σεβασμός προς την Εκκλησία και προς τους θρησκευτικούς τύπους...» εξηγεί ο Κ. Μπίρης στο έργο του «Ο Καραγκιόζης» (Αθήνα 1952). Και συνεχίζοντας, υπογραμμίζει: «... Την εποχή εκείνη η προσήλωση στη θρησκεία ήταν πολύ εντονότερη, δεν επέτρεπε όχι μόνο τη διακωμώδηση μιας χριστιανικής ιεροτελεστίας, αλλά ούτε και την απλή εμφάνιση ιερωμένου στις κωμωδίες του Καραγκιόζη».

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια και ο ιεροψάλτης της Μητροπόλεως Πατρών και αναμορφωτής του ελληνικού θεάτρου σκιών Δημήτριος Σαρδούνης, ο περιβόητος «Μίμαρος», γνώστης προφανώς του «Νέου Μαρτυρολογίου» του Στεφάνου Κ. Σκαθάρου, που κυκλοφορεί από το έτος 1856, εμπνέεται τη σπουδαιότατη παράσταση «Ο Χριστιανομάχος Μπέης» από το μαρτύριο του αγίου Γεωργίου των Ιωαννίνων του Φουστανελά, στις 17/1/1838, προικίζοντάς την, μάλιστα, με πλήθος στοιχείων από τον Συναξαριστή.

Ο ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ

 ΣΤΟ ΕΞΩΧΩΡΙ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ
(κειμενο : Νωντας Σκοπετεας)
Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι πως σχεδόν όλα τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια …το σκαγα απ το σπίτι στο χωριό και συναντιόμουν με όλα τα άλλα τα παιδιά στην …καμάρα που χε δροσιά ,και καταστρώναμε το σχέδιο …οι άλλοι οι μεγάλοι από νωρίς μέσα στη λάβα του μεσημεριού ήταν ήδη σε ένα απ τα αναρίθμητα μικρά μανιάτικα ξωκκλήσια και ξεχορτάριαζαν τις μικρές αυλές και ασβέστωναν με την ψυχή τους να μοσχοβολήσει η γειτονιά γιορτή …Εμείς με τα κοφίνια για τους άρτους έπρεπε να τραβήξουμε για τις απάνω ρούγες εκεί που τα βασιλικά σταυρολούλουδα και οι καλοκαιρινοί κατηφέδες περίμεναν καρτερικά την δική τους σειρά να γίνουν αγιασμένοι , πλέκοντας ευωδιαστό στεφάνι στον Άγιο της ημέρας …Είχαμε και ένα εκκλησάκι στο χωριό που οι μεγάλοι το λέγανε :Αη Χαραλάμπη μα εγώ πάντα το έλεγα Άγιο Φανούριο …και οι μεγάλοι με διόρθωναν …μα εγώ πάντα έτσι θα το λέω και ας με συγχωρέσει του Φλεβάρη ο αγαπημένος Άγιος …γιατί όσα χρόνια και αν περάσουν πάντα θα θυμάμαι αυτό το πανηγύρι των ψυχών που στήνονταν εκεί κάθε χρόνο στα τέλη του Αυγούστου …και μείς τα παιδιά που ήδη είχαμε κάπως αδιόρατα αρχίσει να μελαγχολούμε με το φευγιό της καλοκαιρινής ξεγνοιασιάς ευχαριστούσαμε ενδόμυχα τον Άη Φανούρη που έκανε το θαύμα του μαζεύοντας στη χάρη του ένα χωριό ολάκερο και τόσα μοσχομύριστα ταψιά σκεπασμένα με τα πιο λευκά δαντελωτά …κι ας μην είχε… δικό του εκκλησάκι και ας τον …φιλοξενούσε χρόνια τώρα κάποιος άλλος … Τώρα στα 40 μου έχω ένα όνειρο που κάθε χρόνο στις 27του μήνα της Παναγιάς ,θερμαίνεται όλο και πιότερο αντικρύζοντας τα βλέμματα των θυγατέρων μου όταν καμαρώνουν μπρος την πίττα που φτιάξανε στον Άγιο ,όταν ξαναατενίζω τις δώδεκα παραστάσεις του μαρτυρίου του μια-μια με τον Άγιο να αναδύει πίστη ακλόνητη φρόνημα μαρτυρικό και Αγάπη για τον Χριστό και όλα τα παιδιά Του .Να φτιάξουμε ένα μικρό εκκλησάκι στην χάρη του Αγίου , με αυλή που να χωρά όλα τα γλυκά τάματα των πιστών και υπέροχα απλοϊκών ανθρώπων που του ζητούν να τους φανερώσει απο το πιο μικρό και ασήμαντο αντικείμενο μέχρι το πιό πολύτιμο αγαθό της ζωής μας , την ελπίδα της σωτηρίας ,την σιγουριά της αιωνιότητας ...
Νώντας Σκοπετέας .Απόσπασμα απο ραδιοφωνική εκπομπή του εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως με τίτλο: Ο Φιλοξενούμενος Άγιος Φανούριος )   ΝΑΟΙ ΣΤΗ ΜΑΝΗ

Απολυτίκιον: Ουράνιον εφύμνιον εν γη τελείται λαμπρώς, επίγειον πανήγυριν νυν εορτάζει φαιδρώς Αγγέλων πολίτευμα, άνωθεν υμνωδίαις, ευφημούσι τους άθλους, κάτωθεν Εκκλησία την ουράνιον δόξαν^. ην εύρες πόνοις και άθλοις τοις σοις, Φανούριε ένδοξε.

Yasmin Levy είναι πολύ περισσότερο από απλώς μια τραγουδίστρια Ladino / Flamenco

   ...Είμαι περήφανη που συνδυάζω τις δύο κουλτούρες του Λαδίνο και του φλαμένκο, ενώ αναμιγνύομαι στις επιρροές της Μέσης Ανατολής. Ξεκινάω ένα μουσικό ταξίδι 500 χρόνων, παίρνω τον Λαδίνο στην Ανδαλουσία και το ανακατεύω με το φλαμένκο, το στυλ που εξακολουθεί να φέρει τις μουσικές μνήμες του παλιού μαυριτανικού και ισραηλινού κόσμου με τον ήχο του αραβικού κόσμου. Με έναν τρόπο είναι μια «μουσική συμφιλίωση» της ιστορίας  https://en.wikipedia.org/wiki/Yasmin_Levy

.

.

.

ΚΥΜΗ , ΠΡΑΣΙΝΟ ΒΑΘΥ ΓΑΛΑΖΙΟ

...Οκτώ χωριά έχει γύρωθεν και δύο οικισμούς
Παραγωγή έχει σύκων της Κύμης ξακουστούς
παράδεισος του πράσινου, στη θάλασσα κοντά
έτσι πιστεύω να 'δωσα εικόνα στα γραπτά... 
Πύργος Κύμης Ευβοίας  

 Nikos D. Stoforos

Τσ' Αγάπης Και Του Έρωτα. Μιχάλης Κουνάλης / Εμμανουέλα Χιωτάκη

Μουσική: Γιάννης Νικολάου | Στίχοι: Μαρία Παπαδάκη Από το άλμπουμ 'Του Νότου Τα Πουλιά'
Σα νάμ' ο Ερωτόκριτος, θα καρτερώ για σένα και στα ουράνια θα κρατώ, τ’ αστέρια αναμμένα.
Πριν να χαράξει η αυγή, στον κόσμο Αρετούσα για το δοξάρι της καρδιάς, έλα και γίνε μούσα.
 Μ’ αγάπη φαίνω τις νυχτιές, μεταξωτό υφάδι να σε τυλίξω μάτια μου, σαν πέσει το σκοτάδι.
Με χίλιους όρκους μπιστικούς, κοντά σου είμαι δεμένη για σένα Ερωτόκριτε, μονάχα είμαι πλασμένη.
Ο Ερωτόκριτος εγώ, κι’ εσύ η Αρετούσα αχ, τόσα χρόνια δίχως σου, γι’ αγάπη πως μιλούσα.
Ο Ερωτόκριτος εσύ, κι’ εγώ η Αρετούσα αχ, τόσα χρόνια δίχως σου, γι' αγάπη πως μιλούσα.
Ο Ερωτόκριτος δεντρί, κι’ η Αρετούσα κλώνος αχ, ν’ ανασαίνουμε μαζί, μέχρι να ζει ο κόσμος.
Πριν το φεγγάρι να χαθεί, πριν φύγει σ' άλλους τόπους και με ασημοτύλιγμα, πλανέψει τους ανθρώπους... μάγεψε Αρετούσα μου το φως του με τα μάτια να φέγγει στα κρυμμένα μας , του πόθου μονοπάτια..
Θα το μαγέψω με γητειές, και με αγάπης ξόρκι και μ’ όσα λόγια μυστικά, μας ένωσαν οι όρκοι Αχ, το φεγγάρι έκανα, στο πάθος ξομολόγο και τούπα ότι χώρια σου, να ζω δε βρίσκω λόγο.

Μια άλλη εκτέλεση του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας!
Απολαύστε την μικρή Κρητικοπούλα!
"Τσ' Αγάπης Και Του Έρωτα"

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΜΑΡΙΟΥ - ΚΡΗΤΗ.

Δύο εκπληκτικά βίντεο - αφιέρωμα στα παραδοσιακά χωριά του Αμαρίου. Όμορφες εικόνες από τα χωριά, την λίμνη των Ποταμών και φυσικά το μαγευτικό φαράγγι του Αγίου Αντωνίου και την Ταβέρνα Δρυμός στη Πατσό.

.

.Zarpanews Η ψυχή της Κρήτης είναι στα χωριά!

40 έγχρωμες φωτογραφίες από μια άλλη χαρούμενη,Ελλάδα.

Μια φωτογραφική συλλογή από από την σελίδα Konserva – vintage culture που επίσης λειτουργεί και ως εκθεσιακός χώρος.

Χαλκίδα 1970

Ζάκυνθος 1960

Πλατεία Συντάγματος 1950

Omonia hotel 1960 (Σήμερα Hondos Center)

Παλιά καλοκαίρια.

Εικόνες από ελληνικά καλοκαίρια του παρελθόντος. Ενθύμια μέσα από τον φακό ανθρώπων, που απόλαυσαν τις διακοπές τους στη χώρα μας, σε εποχές περισσότερο ή λιγότερο μακρινές. 

Χαλάρωση δίπλα στο κύμα. Μύκονος, καλοκαίρι 1975. (photo by Jonathan Charles)

ΕΛΛΑΔΑ - ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Ο Φρειδερίκος Νίτσε. Στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο "Η Γέννηση της Τραγωδίας" (1872) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 15,ο Νίτσε κάνει μία ιδιαίτερα μνεία στο ελληνικό έθνος αποδεικνύοντας ότι ο Νίτσε είναι πολύ μπροστά από την εποχή του.
«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.

Η Κρασοπαναγιά στα Μέθανα

   Στην  δυτική άκρη της χερσονήσου των Μεθάνων είναι χτισμένο αυτό το πανέμορφο εκκλησάκι. Άγνωστο σε πολλούς λόγω της δυσκολίας πρόσβασης σε αυτό. Μπορεί κάποιος να φτάσει ως εκεί ακολουθώντας το μονοπάτι από τον οικισμό της Καμμένης Χώρας ή να προσεγγίσει με κάποιο καΐκι.
 Τα βράχια είναι απότομα και η ατμόσφαιρα του ηφαιστείου των Μεθάνων θα αποζημιώσουν κάθε επίδοξο περιπατητή.

Όταν ο Antonio Vargas Heredia έγινε ο «Αντώνης ο βαρκάρης». Η δικαστική περιπέτεια του τραγουδιού που είπαν ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Στέλιος Καζαντζίδης...

Προς το τέλος της δεκαετίας του ΄30 κυκλοφόρησε το «ρεμπέτικο» τραγούδι «..ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης….» Πιτσιρικάδες εμείς τότε και μαθητές του Κατηχητικού, ήτανε ένα από τα λίγα «ρεμπέτικα» που τραγουδούσαμε γιατί δεν μιλούσε για ντεκέδες, ντουμάνια, λουλάδες, χασίσι, μαύρη και μαστούρα, όπως τα άλλα τα «χασικλίδικα».
Βέβαια το τραγούδι δεν γράφτηκε για κάποιο Πειραιώτη, ζόρικο βαρκάρη, αλλά είναι μια παράφραση μουσική και στιχουργική ενός σπανιόλικου τραγουδιού, που τότε (1938) είχε μεγάλο «σουξέ» του «Antonio Vargas Heredia, el Gitano».
Η δίκη για την πατρότητα του τραγουδιού Ο Μίνωας Μάτσας επινόησε κι έγραψε τους ελληνικούς στίχους (δεν το μετέφρασε) κι ο Περιστέρης το μελοποίησε, έτσι ώστε να μη μοιάζει καθόλου με το ισπανικό τραγούδι. Στον δίσκο, ως στιχουργός αναφέρεται η Πιπίτσα Οικονόμου, που ήταν υπάλληλος του Μ. Μάτσα.
Το όνομα της το χρησιμοποίησε ως ψευδώνυμο ο Μάτσας για να υπογράψει τους στίχους του. Η επιτυχία ήταν αναπάντεχη τόσο που ο Juan Mostozo, ο Ισπανός συνθέτης, προσέφυγε στην ελληνική Δικαιοσύνη για να προστατεύσει τα δήθεν πνευματικά του δικαιώματα.
Οι Έλληνες κατηγορούμενοι πρότειναν ένα μάρτυρα υπεράσπισης, ο οποίος δήλωσε ότι λέγεται Αντώνης, είναι εξ επαγγέλματος βαρκάρης και ότι γι΄αυτόν είχε γραφτεί το ελληνικό τραγούδι! Το Δικαστήριο κήρυξε τους κατηγορουμένους αθώους!...

Οι πρώτες πλαζ του Φαλήρου

    Το τίτλο  των πρώτων πλαζ  του Φαλήρου  διεκδικούν  η περιοχή  ΟΥΛΕΝ, του Ξηροτάγαρου, όπου πρώτη   έκανε τα μπάνια της  η   βασίλισσα Αμαλία, κατεβαίνοντας έφιππη.    

   Βέβαια δεν υπήρχαν καμπίνες   κι έτσι για αποδυτήριο χρησιμοποιήθηκε  ένα παλιό κτίριο.

   Την εποχή εκείνη, ολόκληρη η ακτή από την Πειραϊκή  ως  τη Βάρκιζα ήταν έρημη. Χωράφια, ελιές  και  μερικά αμπέλια  ήταν τα μόνα στολίδια της σημερινής  πολυθόρυβης ακτής.

Η Αρχόντισσα της ποίησης Ελένη Πλαγιωτάκη.

Αρχόντισσα της ποίησης και ζωντανέ μας μύθε, Μάλαμα,  Ασήμι μας,  Χρυσό, και Διαμαντένιε λίθε.
Ξύπνησα τα κοπέλια μου απου'χανε πλαγιάση, τη σκέψη τους ο Άγιος Λόγος σου να τα μπολιάσει. 
Με τη βαθιά αληθινή μου αγάπη, και την ευγνωμοσύνη μου για τις αξίες που κρατά, ο ομορφός σου λόγος ζωντανές.
Όποιος δεν ακούση τα Άγια χείλη σου, να μιλούνε, δίχως να δεί την άνοιξη τα χρόνια του περνούνε.
(Για την εκπομπή του Γιώργου Βιτώρου στο  CRETA TV )

Στέλλα Αλεξάκη.

Θυμάμαι τα χρόνια που περάσανε...

Τα ψάθινα καπέλα, Λυμπεράκη Μαργαρίτα

{...} Θυμάμαι τα χρόνια που περάσανε σαν να 'τανε μια μέρα, μια στιγμή. Στη βεράντα, τα ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά απογεύματα, στρώναμε κερασί τραπεζομάντιλο στο μικρό τραπεζάκι. Κι όταν ερχόταν η ώρα να κατέβει ο ήλιος, να δροσίσει, άκουγες τη θεία Τερέζα να κάνει λίγο θόρυβο απάνω στην κάμαρα της, σαν να μετέφερε κανένα έπιπλο, και να κατεβαίνει με το ακανόνιστο εκείνο βήμα της που νόμιζες ακούγοντας το πως ζαλίζεται, πως θα πέσει κάτω από στιγμή σε στιγμή. 

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ (Θεσσαλονίκη 20 Μαρτίου 1948 - 17 Απριλίου 2011)

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 περνώντας από τους Olympians και τους Zealot. Συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τους Διονύση Σαββόπουλο, Μανώλη Ρασούλη και Νίκο Ξυδάκη. Έγινε ευρέως γνωστός με το δίσκο του Μανώλη Ρασούλη, Η εκδίκηση της γυφτιάς. Από την παραγωγή αυτή του Σαββόπουλου, μαθαίνουμε ότι το παρατσούκλι του ήταν «push-pull», λόγω των τεχνικών του γνώσεων. Χαρακτηριστικό του Παπάζογλου ήταν το κόκκινο φουλάρι που φορούσε στο λαιμό σε όλες του τις εμφανίσεις.
Τραγούδια του τραγούδησαν πολλοί μεγάλοι Έλληνες τραγουδιστές και επίσης στήριξε αρκετούς καλλιτέχνες και συγκροτήματα στα πρώτα τους βήματα μέσα από το στούντιό του, το Αγροτικόν, στη Θεσσαλονίκη. wikipedia.

KEIMENO/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

Με το Νικόλα πίνουμε στο ίδιο μαγαζί στη Σαλονίκη.
Το «πιόμα» με το Νικόλα είναι αλλιώτικο.
Ο Νικόλας εμφανίζεται σαν απ' το πουθενά.
Ο Νικόλας έχει το όνομα του πατέρα μου.
Ο Νικόλας έχει βουνίσιο αέρα, αντάμα με θαλασσινό.