Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Θυμάμαι τα χρόνια που περάσανε...

Τα ψάθινα καπέλα, Λυμπεράκη Μαργαρίτα


{...} Θυμάμαι τα χρόνια που περάσανε σαν να 'τανε μια μέρα, μια στιγμή. Στη βεράντα, τα ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά απογεύματα, στρώναμε κερασί τραπεζομάντιλο στο μικρό τραπεζάκι. Κι όταν ερχόταν η ώρα να κατέβει ο ήλιος, να δροσίσει, άκουγες τη θεία Τερέζα να κάνει λίγο θόρυβο απάνω στην κάμαρα της, σαν να μετέφερε κανένα έπιπλο, και να κατεβαίνει με το ακανόνιστο εκείνο βήμα της που νόμιζες ακούγοντας το πως ζαλίζεται, πως θα πέσει κάτω από στιγμή σε στιγμή. 

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ (Θεσσαλονίκη 20 Μαρτίου 1948 - 17 Απριλίου 2011)


Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 περνώντας από τους Olympians και τους Zealot. Συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τους Διονύση Σαββόπουλο, Μανώλη Ρασούλη και Νίκο Ξυδάκη. Έγινε ευρέως γνωστός με το δίσκο του Μανώλη Ρασούλη, Η εκδίκηση της γυφτιάς. Από την παραγωγή αυτή του Σαββόπουλου, μαθαίνουμε ότι το παρατσούκλι του ήταν «push-pull», λόγω των τεχνικών του γνώσεων. Χαρακτηριστικό του Παπάζογλου ήταν το κόκκινο φουλάρι που φορούσε στο λαιμό σε όλες του τις εμφανίσεις.
Τραγούδια του τραγούδησαν πολλοί μεγάλοι Έλληνες τραγουδιστές και επίσης στήριξε αρκετούς καλλιτέχνες και συγκροτήματα στα πρώτα τους βήματα μέσα από το στούντιό του, το Αγροτικόν, στη Θεσσαλονίκη. wikipedia.

KEIMENO/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

Με το Νικόλα πίνουμε στο ίδιο μαγαζί στη Σαλονίκη.
Το «πιόμα» με το Νικόλα είναι αλλιώτικο.
Ο Νικόλας εμφανίζεται σαν απ' το πουθενά.
Ο Νικόλας έχει το όνομα του πατέρα μου.
Ο Νικόλας έχει βουνίσιο αέρα, αντάμα με θαλασσινό.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Μαγική (και) από ψηλά η Σαντορίνη

Δια χειρός του σκηνοθέτη και φωτογράφου Θωμά Χρυσοχοΐδη

 Ένα μικρό φιλμ για τους παράγοντες του τουρισμού και τα guided tours που αναλαμβάνουν με πρωταγωνιστές τα υπέροχα τοπία αυτού του ευλογημένου τόπου να αναδείξουν το μεγαλείο της Σαντορινης δημιούργησε ο γνωστός σκηνοθέτης και φωτογράφος Θωμας Χρυσοχοΐδης

Έχοντας μεγάλη θητεια στην φωτογραφια δρασης για πανω απο 25 χρονια, ο Θωμάς Χρυσοχοΐδης γοητευμένος απο την κινουμενη εικονα αρχισε την τελευταια πενταετία να σκηνοθετει short films προσθετοντας και τη μεγαλη του αγαπη για τα drones, τα οποια χειριζεται ο ιδιος με πολυ ιδιαίτερο αποτελεσμα οπως φαινεται και στα πλανα!

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν τον Απρίλιο και μέσα από το φιλμ προβάλονται και λιγότερο γνωστά τοπία και προορισμοί του νησιού.

http://santo-rinios.blogspot.com/ 

http://protothema./ 

 Απολαύστε το ταξίδι...

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

"ΡΙΖΕΣ" ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΣ - ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ

Μουσική : Αντώνης Ζαχαράκης Στίχοι : Ηλιάννα Λυκούδη

 Γκρινιάζεις γέρο-Πλάτανε Τ αέρα.. μη σ αγγίξει...
 Θα πέσουνε τα φύλλα σου.. Φυσήξει δε φυσήξει...
Ρίζες που έχουνε βαθιά Μέσα στη γη περάσει
Μη το φοβάσαι το δεντρό Όσο χρονώ κι αν φτάσει.... 

 Λύρα : Μιχάλης Νικηφόρος Λαούτο : Βασίλης Παπαδάκης Μαντολίνο: Νίκος Νικηφόρος Κιθάρα : Μιχάλης Σαπουνάκης Μπάσο : Αντώνης Ντακάκης Κρουστά-ενορχήστρωση : Αντώνης Ζαχαράκης

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Τα κρασοτράγουδα της Πλάκας.


Πολλά είναι ακόμα τα Πλακιώτικα τραγούδια που αναφέρονται σε ανεκπλήρωτους έρωτες και ερωτικές απογοητεύσεις που βρήκαν λίγη παρηγοριά στο κρασί, όπως «το στυμμένο σταφύλι» σε στίχους και μουσική του Αττίκ.
Το στυμμένο το σταφύλι, το κρασάκι το γλυκό

Εναντίον της αγάπης είναι το μόνο γιατρικό.

Ταβερνιάρη, μην αφήνεις το ποτήρι μου αδειανό

Γιατί μόνο σαν μεθύσω τον καημό μου λησμονώ …  

( Τραγούδι του 1919 σε στίχους και μουσική Αττίκ)

Η φωνή του παλιού σπιτιού.

Φορτισμένο με αναμνήσεις,
στο μεταλλικό φεγγαρόφωτο
στέκει μέσα στα χρόνια,
ως υφαντό, με του ανέμου τ’ αδράχτι.

Άφησε μια βαθιά ουλή
στης μνήμης το καθάριο πρόσωπο.
Η σιωπή του ανάμεσα
στη μέρα και τη νύχτα.

Από την αίσθηση του τοίχου,
που η φθορά έχει νοτίσει,
η μυρωδιά της πρώτης δόξας
πλέκει ρόδινο στεφάνι.

Στα μπαλκόνια του
τα αηδόνια καλούν την άνοιξη
και ο έρωτας από μπρούτζινο υλικό,
στέκει ακλόνητος να περιμένει αιώνια.

 Σοφία Αγραπίδη γεννήθηκε στην Ανδραβίδα. Είναι απόστρατος Υπξκος του Σ.Ξ.Αποφοίτησε από ΙΔ.ΙΕΚ ως Β.Λογιστή και Πρ. Η/Υ.Ο γραπτός λόγος αποτελεί ένα από τα ενδιαφέροντά της. Ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται σε ανθολογίες καθώς επίσης δοκίμια και άρθρα της δημοσιεύονται κατά καιρούς στον έντυπο και διαδικτυακό τύπο.
.

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

1961 - Ο Ντίνος Ηλιόπουλος μέσα από τα μάτια της μητέρας του

 Ο καβγάς μ' ένα συμμαθητή του, η προφητεία της Μαρίκας Κοτοπούλη και η ομολογία: "Τον βλέπω πάντα σαν μικρό παιδί". 


Ο Ντίνος Ηλιόπουλος υπήρξε όχι μόνο πολύ ταλαντούχος, αλλά κι ένας από τους πιο ευγενείς ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. 
Δύσκολα θα τον φανταζόμασταν να μπλέκει σε καβγά. Κι όμως αυτό συνέβη, κάποια στιγμή της παιδικής του ηλικίας, όταν ένιωσε να θίγεται η αξιοπρέπειά του, ακούγοντας το ρατσιστικό σχόλιο ενός συμμαθητή του. 
Ήταν μια "αποκάλυψη" της μητέρας του, σε μια σπάνια συνέντευξή της στο δημοσιογράφο Σταμάτη Φιλιππούλη, που δημοσιεύτηκε στο "Εμπρός" στις 9 Δεκεμβρίου 1961. 

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Το φαράγγι του Ενιπέα - Όλυμπος .

Ο Ενιπέας είναι ποταμός της Πιερίας, ο οποίος διαρρέει το Λιτόχωρο. Το φαράγγι του έχει αναδειχθεί και αξιοποιηθεί σε βαθμό που προσελκύει πολλούς τουρίστες κάθε χρόνο. 
Η ονομασία του ποταμού προέρχεται από κάποια θαλασσινή θεότητα, πατέρα του Πελία και του Νηλέα και συζύγου της Τυρώς. Πρόκειται για προσωποποίηση του Ποσειδώνα. 
Η ίδια θεότητα απαντάται και στη Θεσσαλία και στην Ήλιδα. Σύμφωνα πάλι με τη Μυθολογία, στο Φαράγγι του Ενιπέα κατασπαράχθηκε από τις Μαινάδες ο μουσικός Ορφέας, ενώ στα νερά του ποταμού λουζόταν και η πανέμορφη Λητώ. 

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Κανελόριζα - Τραγούδι με προέλευση από την επαρχία Λυδίας στα Δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας. 
- (Ο ρυθμός του κομματιού στον πρώτο στίχο κάθε στροφής είναι 9/8 (2-3-2-2), ενώ στο δεύτερο στίχο αλλάζει και γίνεται 7/8 (3-4), χορεύεται στα βήματα του «ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΑΝΤΙΚΡΥΣΤΟΥ» και κινείται μελωδικά σε δρόμο Σαμπά. 
Το τραγούδι υπάρχει σε διάφορες παραλλαγές. Το συναντάμε και στη Θράκη αλλά και στην Κρήτη με διαφορετικό όμως στίχο.)


Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Μπιτ Παζάρ, η Θεσσαλονίκη των κάποτε


Από τη Ρέα Βιτάλη.
Περπατώ στη χώρα των κάποτε. «Μπιτ παζάρ» στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μια περιοχή που χρονολογείται από το 1928. Όταν παραχωρήθηκε στους πρόσφυγες, από τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό Προσφύγων Θεσσαλονίκης, και εγκαινιάστηκε από τον ίδιο τον Βενιζέλο, προκειμένου να πατήσουν σε μια γη την προσφυγιά τους. Μα αν κρίνεις από το όνομα, «μπιτ» σημαίνει ψείρα, δεν πρέπει να ήταν και απολύτως καλοδεχούμενοι. Χοντρό στίγμα, εκείνο το «μπιτ», από τις ψείρες που είχαν τα παλιά ρούχα που πουλούσαν.

Περπατώ στη χώρα των κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα. Διώροφα κτίρια που οι επάνω τους όροφοι ήταν κατοικίες και τα ισόγειά τους εμπορικά μαγαζάκια. Ένα Μοναστηράκι Θεσσαλονικιώτικο, αγαπημένο στέκι των νέων, με όμορφα ουζάδικα και καφενεδάκια.
Περπατώ στην χώρα των κάποτε. Και σε κάθε βήμα, σε κάθε μαγαζί ή πάγκο, σου κλείνουν το μάτι οι μνήμες.

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

“Flamarabenco” Flamenco Arabe / El viaje de los pájaros

Το μουσικό σχήμα “Flamarabenco” ιδρύθηκε το 2011 στην Πάτρα, ως μία ιδέα να συνδυαστούν οι κοινές ρίζες και τα ακούσματα της Αραβικής και της Φλαμένκο μουσικής. Τα μέλη του, Γιάννης Παναγιωτόπουλος (ούτι, πολίτικη λύρα), Γιώργος Μπαράκος (κρουστά) και Ανδρέας Κίκινας (φλαμένκο κιθάρα), ενώ προέρχονται από διαφορετικές μουσικές καταβολές, μοιράζονται μία κοινή ιδέα: το "πάντρεμα" διαφορετικών μουσικών κόσμων, που έχουν όμως δημιουργηθεί ή επηρεαστεί από τους ήχους της Ανδαλουσίας

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Μια βόλτα στην Παλιά Πόλη

Θεσσαλονίκη είσαι μια στον κόσμο δεν είναι άλλη...

...Η παλιά πόλη είναι πάντα μια έκπληξη, όσες φορές και αν την περπατήσεις θα χαθείς στα σοκάκια της, θα ανακαλύψεις κάποιο καινούριο υπέροχο μαγαζάκι με είδη λαϊκής τέχνης και θα πιεις τον καλύτερο ελληνικό καφέ σε κάποια από τις ταράτσες-καφέ με θέα το ωραιότερο για μένα ηλιοβασίλεμα του κόσμου.
Ανηφορίζεις από τον Άγιο Δημήτριο και ξεπηδάει μπροστά σου σαν να είναι βγαλμένη από ταινία του '60, μονοκατοικίες με αυλές και ξύλινα κουφώματα, μυρωδιές από τα λουλούδια και από τις κουζίνες λες και αυτή η μεριά της πόλης δεν εξυχρονίστηκε ποτέ, παππούδες παίζουν τάβλι στις αυλές και οι γιαγιάδες σε κοιτάζουν μήπως και καταλάβουν “ποιανού παιδί είσαι”, πιτσιρίκια με μπάλες τρέχουν πάνω κάτω, μουσικές από τα καφενεδάκια και τις ταβέρνες...κανονική αναδρομή στο παρελθόν. Μόνο που και που κάποιο αυτοκίνητο περνάει και σε επαναφέρει στο σήμερα.
Μια βόλτα στην Παλιά Πόλη για μένα είναι σαν να κάνω format, φεύγουν όλα τα προβλήματα και οι έγνοιες, αδειάζει το μυαλό μου και ταξιδεύω...
 Από τήν Polina Karampasiadou.(Γέννημα – θρέμα Σαλονικιά)
 http://alternatrips.gr/ru/node/267

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Φώτης Πολυμέρης 1920 – 2013 «Το βεσπάκι, το κορίτσι μου κι εγώ»

Στίχοι - Μουσική : Φώτης Πολυμέρης
 Το βεσπάκι το κορίτσι μου και εγώ Ένα τρίο μια παρέα αγαπημένη επερνούσαμε ζωή ευτυχισμένη τη χαρά έχοντας πάντα οδηγό, το βεσπάκι το κορίτσι μου κι εγώ. 
Έτσι αχώριστοι κι τρεις μας βρε παιδιά επεράσαμε ένα φίνο καλοκαίρι πριν το χωρισμό ο χειμώνας να μας φέρει εγλεντήσαμε τρελλά τ΄ ομολογώ, το βεσπάκι το κορίτσι μου κι εγώ. 
Μα στο πρώτο του χειμώνα το βοριά το βεσπάκι μου χαλάει το καημένο το κορίτσι μ’ απαρνιέται θυμωμένο μες τη θλίψη και το κρύο να ριγώ, κι απ το τρίο μόνος έμεινα εγώ. 
Μα το θάρρος μου δεν χάνω στη ζωή το βεσπάκι μου θα το επισκευάσω και κορίτσι άλλο πιο όμορφο θα πιάσω να γλεντάμε όπως πρώτα εξηγώ, το βεσπάκι το κορίτσι μου κι εγώ.
Φώτης Πολυμέρης 1920 – 2013 ένας από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές του ελαφρού τραγουδιού. Συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους δημιουργούς και τραγουδιστές της εποχής του, [...]
Ερμήνευσε δικά του τραγούδια και άλλων δημιουργών σε πλήθος ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου, όπως Ένας χαρούμενος αλήτης (Έλα στο θείο, 1950), Άστα τα μαλλάκια σου (Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν, 1951) και Θα γυρίσει κι ο τροχός (Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν, 1951). Το 2004 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του από τις Εκδόσεις Άγκυρα, με τίτλο Των Αναμνήσεων η Λιτανεία.
Ο Φώτης Πολυμέρης πέθανε στην Αθήνα στις 28 Μαΐου 2013, σε ηλικία 93 ετών. https://www.sansimera.gr/biographies/659
Εικόνα:  (Τό… κορίτσι με τη βέσπα, που φωτογραφίζεται στο λιμάνι της Ερμιόνης) τού φωτογράφου Στέφου Αλεξανδρίδη.
 http://www.saronicmagazine.com/?p=21533

ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΣΤΟΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ


Μια φορά και έναν καιρό
Του ΝΙΚΟΥ ΑΜΜΑΝΙΤΗ

Στη συντροφιά των τριών αειθαλών γερόντιων που συναντιόνταν στο καφενεδάκι του κυρ Χρήστου ήρθε και προστέθηκε ένας ακόμη δραπέτης από το ΚΑΠΗ, πράγμα που εξόργισε ιδιαιτέρως την κυρία διευθύντρια, που έβλεπε τους… υπηκόους της να λιγοστεύουν. Έτσι η παρέα αυξήθηκε σε τέσσερις και ο Τεό, εκφράζοντας τη χαρά του, είπε: «Κύριοι, με την προσθήκη του Βασίλη στην ομάδα μας, πάψαμε να είμαστε οι “τρεις καμπαλέρος”, που κάποιος κακοήθης μπορεί να μας έκανε… μαντινάδα που θα ομοιοκαταληκτούσε σε “γέρος”. Με υπερηφάνεια σας αναγγέλλω πως αυτόν τον διασυρμό τον αποφύγαμε, πως εξευγενιστήκαμε και, σαν εκ γενετής ιππότες, είμαστε πια οι “τρεις σωματοφύλακες” που κι αυτοί μαζί με τον Ντ' Αρτανιάν ήσαν τέσσερις». Και άρχισε να απαγγέλει ένα σχετικό τετράστιχο του Δημήτρη Γιαννουκάκη, που είχε διαβάσει το πάλαι ποτέ σε κάποιο περιοδικό:

« Αρτανιάν ήτο ο εις - θύμα της ειμαρμένης / Γασκώνος ενομίζετο - αλλ' ήτανε Αρμένης…»

Η άφιξη του κυρ Βασίλη τους βρήκε τη στιγμή που λογομαχούσαν για το πόσο μπορεί να θυμόντουσαν τις λιγοστές στοές της Αθήνας και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, πριν επιπέσει στα επιβλητικά κτίριά της η βάρβαρη μπουλντόζα και η πιο βάρβαρη ανοικοδόμηση. Η καθεμιά τους, όπως τόνιζε ο Τεό, είχε κάτι ξεχωριστό. Πότε τής έδινε αίγλη ένα κατάστημα-φίρμα συνυφασμένο με την πόλη, άλλοτε στέγαζε ομοειδείς επαγγελματίες και γινόταν θαρρείς η έδρα της συντεχνίας τους και πολύ συχνά ένα στέκι, πες το εστιατόριο, μπαρ ή ζαχαροπλαστείο, που συγκέντρωνε όσους ήθελαν να είναι κάπως πιο απομονωμένοι από τα παμφάγα μάτια των διερχομένων που αδιάκοπα πηγαινοερχόντανε σουλατσάροντας στα κεντρικά… βουλεβάρτα. Γεράσαμε και ξεχάσαμε την Αθήνα που περπατήσαμε στα νιάτα μας. Ο Ανέστης τον διέκοψε με κάποια δόση ειρωνείας στη φωνή του:

«Εδώ ξεχάσαμε την Μπουμπού και τις στοές της» είπε κάπως αλληγορικά, εννοώντας τα μέρη που δούλευε η πανέμορφη τότε κοπελιά, «και θέλεις να θυμόμαστε τη Στοά των Δημοσίων Υπαλλήλων;»


ΣΤΟΑ ΝΙΚΟΛΟΥΔΗ

Ο κυρ Βασίλης, που παράτησε το ΚΑΠΗ και τους συνομήλικους του επειδή βαρέθηκε, όπως είπε, την ακράτεια των λόγων και των… έργων τους, προσπαθούσε να πιάσει το νήμα της κουβέντας. Ακούγοντας όμως τις ξεθωριασμένες αναμνήσεις τους, παρενέβη λέγοντας «εγώ να σας πω…» και άρχισε να τους περιγράφει την επίμαχη στοά, που βρισκόταν στη Σταδίου κολλητά με τη Στοά Ορφανίδου, με την οποία επικοινωνούσε μ' έναν στενό διάδρομο. Δεν ήταν πέρασμα που προσήλκυε περαστικούς. Στέγαζε μερικούς σαράφηδες, κάποια δικηγορικά γραφεία στους πάνω ορόφους και μια αντιπροσωπεία επιτραπέζιων ρολογιών. Είναι η μοναδική στοά της Αθήνας που δεν υπάρχει πια, καθώς τής έκλεισαν την έξοδο και τη μεταμόρφωσαν σε κατάστημα ενώνοντάς τη με το πλαϊνό της μαγαζί. Η πιο μεγάλη και διάσημη -και μεγάλο πέρασμα- ήταν και είναι η σχεδόν αντικρινή της Στοά Αρσακείου, απομίμηση σε μικρογραφία της… Galleria Vittorio Emmanuelle του Μιλάνου, με καταστήματα που έγραψαν ιστορία. Στην είσοδό της από την Πανεπιστημίου ήταν ο Εξαρχόπουλος με τα κουφέτα του, πιο κει ένα κατάστημα με φίνα βιεννέζικα έπιπλα και τα μουσικά καταστήματα Γαϊτάνου και Κωνσταντινίδη, που οι φρεσκοτυπωμένες παρτιτούρες που πουλούσαν ανέδιδαν τη χαρακτηριστική μυρωδιά του τυπογραφικού μελανιού στο πάντρεμά του με το χαρτί. Στην είσοδό πάλιν της στοάς από τη Σταδίου, κυριαρχούσε ο Σπ. Παλάσκας, ο «βασιλεύς των καμπαρντινών». Ανάμεσα στις φίρμες που όλοι θυμόμαστε, κυρίαρχη θέση κατέχει το γωνιαίο καφενείο Σιγάλα, που συγκέντρωνε όλες τις ώρες της ημέρας τον περισσότερο κόσμο. Καθώς στο μέγαρο Αρσακείου και στο γειτονικό του μονώροφο κτίριο της οδού Σανταρόζα στεγάζονταν τότε τα περισσότερα δικαστήρια της Αθήνας, σ' αυτό το καφενείο της στοάς, με τα μπόλικα τραπεζοκαθίσματα που απλώνονταν γύρω του, μαζεύονταν από λίαν πρωίας οι δικηγόροι, οι διάδικοι και οι μάρτυρες για τις δίκες που επρόκειτο να διεξαχθούν. Στέκι είχαν τον Σιγάλα και οι… επαγγελματίες ψευδομάρτυρες, που την άραζαν εκεί και περίμεναν τον πελάτη, πάντα διαθέσιμοι να καταθέσουν ενόρκως επί παντός θέματος. Ο Σάκης τον διόρθωσε: «Αν υπήρξε μια πραγματικά ιστορική στοά που χάθηκε και έπαψε να είναι αυτό που ήταν με την ανοικοδόμησή της, ήταν η Στοά Πάππου στην οδό Σοφοκλέους, απέναντι από το χρηματιστήριο. Και ήταν ο Ναός του Τύπου. Εκεί στεγάζονταν τσιγκογραφεία και τυπογραφεία, όπου τυπώνονταν πολλές εφημερίδες, ημερήσιες και μη, καθώς και περιοδικά. Εκεί ο «Άργος του Τύπου» με αποκόμματα από δημοσιεύματα που έστελνε κάθε πρωί στους συνδρομητές του, εκεί το «Αρχείο Παλαιών Εφημερίδων» και διάφορα άλλα που είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με τον Τύπο. Αν δεν με γελά η μνήμη μου, η Στοά Πάππου επικοινωνούσε με τη στοά Δημητρακοπούλου στην οδό Αιόλου, όπου ευρίσκετο το Πρακτορείο Εφημερίδων «Σπύρος Τσαγγάρης», απ' όπου διακινούνταν καθημερινά εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία προς όλη την Ελλάδα. Από τη μικρή της είσοδο, που δεν σου γέμιζε το μάτι, πάνω από τρία τέταρτα του αιώνα έφευγαν οι εφημερίδες με τα γεγονότα της ημέρας γράφοντας την ιστορία της χώρας μας. 

Τη κουβέντα τους τη διέκοψε ο Χρήστος ο καφετζής, που ήρθε να πάρει παραγγελία:

«Η κυρά Μαρία έφτιαξε μεζέ χταπόδι κρασάτο. Να φέρω;»

«Και το ρωτάς;» αποκρίθηκαν μ' ένα στόμα. Ο κυρ Βασίλης, σαν καινούργιος, πρόσθεσε δειλά:

«Μονάχα να μην το μάθει η γυναίκα μου, γιατί θα με σφάξει…»


http://www.paron.gr/v3/new.php?id=78061&colid=64&dt=2012-07-08%200:0:0
http://boraeinai.blogspot.gr/2012/07/blog-post_3788.html
http://pisostapalia.blogspot.com/2018/05/blog-post_92.html 

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Ο Θανάσης Βέγγος Και Η Παλιά Αθήνα Μέσα Από Τις Ταινίες Του

Θανάσης Βέγγος

Σε όλη του την ζωή έτρεχε κάτι παραπάνω από πολύ. Πότε ως βιοπαλαιστής, πότε ως πολυτεχνίτης, πότε ως μυστικός πράκτωρ περπάτησε και περιηγήθηκε μέσα από τις ταινίες του σχεδόν σε όλη την Αθήνα.
Μπορείς να πεις σε ένα τέτοιο άνθρωπο οτι δεν έχει ταυτιστεί με την πόλη όταν την έχει «τρεξει με το κουτάλι;»
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...