Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

"Οι Μουσικοί του Δρόμου στην Ελλάδα" (Ντοκιμαντέρ)

Ολοένα και πιο συχνά στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο συναντάμε μουσικούς. Καλλιτέχνες που μας ταξιδεύουν με τη μουσική τους και μας κάνουν να ξεχνάμε για λίγο τη ρουτίνα της καθημερινότητας! Η μουσική του δρόμου είναι εκείνη που πηγάζει από την ελευθερία της ψυχής, από την αγάπη για επαφή και όμορφες νότες. Οι «Μουσικοί του δρόμου» είναι οι καλλιτέχνες που δε βάζουν στη μουσική ούτε όρια, ούτε ταμπέλες. Δεν είναι επαίτες! Είναι κοινωνοί της τέχνης τους! Οι σπουδαστές του τμήματος Σκηνοθεσίας, Εικονοληψίας και Μοντάζ παρουσιάζουν ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ, το οποίο αποτυπώνει τις προσωπικότητες, τη φιλοσοφία και τα όνειρα των μουσικών που ψυχαγωγούν το πνεύμα μας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης! Περισσότερα: www.delta360.gr

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

Σαπφώ Νοταρά ( 1910 ή 1907 – 11 Ιουνίου 1985 )




Η Σαπφώ Νοταρά (Ηράκλειο, 1910 ή 1907– Αθήνα, 11 Ιουνίου 1985) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου

Το πραγματικό της επίθετο ήταν Χανδάνου. Σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. Το επώνυμο Νοταρά το πήρε από το δρόμο που βρισκόταν η δραματική σχολή στην οποία φοιτούσε.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής (Κοτοπούλη, Κατερίνα, Νέζερ, Λαμπέτη, Χορν). Εμφανίστηκε και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Αξέχαστη θα μείνει η επιβλητική της φωνή.
Μεταξύ των ερμηνειών της περιλαμβάνεται ένα τραγούδι σε στίχους του Ζαν-Πωλ Σαρτρ και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, με τίτλο "Στην Οδό του Μπλαμαντώ".[3] Κύκνειο άσμα της αποτέλεσε η συνεργασία της με τον τελευταίο, στην "Πορνογραφία", το 1981. Πασίγνωστη έγινε και μέσα από τις ατάκες της, όπως το «Εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορρα» και το «Μπουρλότο».

Κι όταν βρεις τα χίλια χάρτινα κουτιά που 'χουν μέσα κοιμισμένους υπερήρωες

 ΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΙΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ

Και στον «πατέρα» του «Μικρού Σερίφη» τον Παναγιώτη (Πότης) Στρατίκη  (Κώστας Φωτεινός.)

Πέθανε ο «Μικρός Σερίφης» | in.gr


https://www.in.gr/2019/06/10/greece/pethane-o-mikros-serifis/

Κουνελάκι

Κουνελάκι μου στις κούνιες που θα πας
πες μου πως θα με θυμάσαι 
πες μου πως θα μ' αγαπάς
βάλε μες στο κουβαδάκι σου μια πέτρα και για μένα,
βάλε και δυο λουλουδάκια πατημένα.

Κι όταν θα βρεθείς στην υπεραγορά
μπες μες στο καρότσι κι άπλωσε τα χέρια σου ψηλά
κι ό,τι βρίσκεται στο πάνω πάνω ράφι κράτησέ το
και το βράδυ απ’ το μπαλκόνι πέταξέ το.

Κουνελάκι μου όταν φτάσεις της γιαγιάς
πες μου πως θα με θυμάσαι 
πες μου πως θα μ’ αγαπάς
μπες μες στην παλιά ντουλάπα κρύψου πίσω από τα ρούχα
μύρισε το παιδικό σκοτάδι που ‘χα.

Κι όταν βρεις τα χίλια χάρτινα κουτιά
που 'χουν μέσα κοιμισμένους υπερήρωες και παπιά
βρες αυτό που πιο πολύ θα με θυμίζει στη φιγούρα
σκίσ' το εξώφυλλο και κάν’ του μια μουντζούρα.


Κουνελάκι μου, στον ύπνο σου όταν πας
πες μου πως θα με θυμάσαι 
πες μου πως θα μ’ αγαπάς
κι αν πετύχεις την αράχνη τ’ ουρανού, τη μαύρη χήρα
χάιδεψέ την, μη φοβάται η κακομοίρα.

Κι όταν έρθεις πάλι πίσω το πρωί,
κάτσε λίγο και χουζούρεψε
συγχώρα τη ζωή
που ‘χει κάτι βιαστικό 
που δεν κοιτάει ποτέ της πίσω,
κι όταν θέλεις φώναξέ μου να ξυπνήσω...

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

Θύμησες...

Θυμάστε τότε που η Αθήνα δεν ήταν από μπετόν και οι γειτονιές ευωδίαζαν από τη μαντζουράνα και πρασίνιζαν από τον κισσό. 

 Που στις αλάνες και στα χωμάτινα γηπεδάκια αφήνιαζε χτυπημένη από το κάμα η πιτσιρικάδα, παριστάνοντας τον Γιούτσο, τον Νεστορίδη ή τον Δομάζο, παίζοντας σκοινάκι, αμπάριζα, στάκαμαν, βόλους, μακριά γαϊδούρα, τσέρκι, σκλαβάκια και κουτσό.

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2019

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ.


Αποτέλεσμα εικόνας για Νίκος Ρίζος
Ο μεγάλος κωμικός Νίκος Ρίζος γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1924 στην Άρτα. Πρωτοεμφανίστηκε στην επιθεώρηση του Αλέκου Σακελλάριου «Άνθρωποι, άνθρωποι» το 1948, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», μαζί με τη Σπεράντζα Βρανά στο νούμερο «Το τραμ το τελευταίο».

Στα χρόνια που ακολούθησαν συμμετείχε σε διάφορους θιάσους και το 1959 δημιούργησε δικό του, μαζί με τους Γιάννη Γκιωνάκη και Τάκη Μηλιάδη, με τους οποίους συμπρωταγωνίστησε στις επιθεωρήσεις των Δημήτρη Βασιλειάδη και Ναπολέοντα Ελευθερίου «Ομόνοια πλατς-πλουτς» και «Μαντουμπάλα».

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

Χρύσα Παραδείση...η κορυφαία ελληνίδα μαγείρισσα όλων των εποχών

Η κορυφαία ελληνίδα μαγείρισσα όλων των εποχών | in.gr

- Εχει χαρακτηριστεί η «σεφ των σεφ» στην Ελλάδα. 
Ο...θηλυκός Νίκος Τσελεμεντές και όποιος μιλά γι’ αυτήν έχει να λέει για τις μαγικές 
συνταγές της.
- Οι σύγχρονοι σεφ τη θεωρούν τεράστια δασκάλα ενώ τα βιβλία της για τη μαγειρική και 
τη ζαχαροπλαστική είναι από τα πλέον ευπώλητα καθώς έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές.

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

Τατιάνα Ζωγράφου. Μια συναυλία για παιδιά.

Πάντα στα πλαίσια του εξαιρετικού ΒΟΒΟS ARTS FESTIVAL, που με αγάπη στο παιδί προσφέρει για 4η συνεχή χρονιά μια υπέροχη μέρα στους/στις μικρούς/ες μας φίλους και φίλες.
Τo πρόγραμμα του 4o Bobos Arts Festival κλείνει με μια μοναδική συναυλία για μικρούς και μεγάλους! Η αγαπημένη τραγουδοποιός των παιδιών Τατιάνα Ζωγράφου συνοδευόμενη από τη μουσική της παρέα και 30μελή παιδική χορωδία, τραγουδά "Για έναν κόσμο που αλλάζει… κι αγκαλιάζει!".
Σάββατο 1η Ιουνίου στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής.
www.bobosartsfestival.com/copy-of-parastaseis-draseis
https://www.facebook.com/tatianazografou

Νεφέλη Φασούλη - Φόραγε Κίτρινο Σκουφί Μουσική: Τατιάνα Ζωγράφου Στίχοι: Μάκης Τσίτας Μοντάζ: Ροσίο Σαρρή Από το άλμπουμ ‘Τατιάνα Ζωγράφου - Φόραγε Κίτρινο Σκουφί’

"Στην χώρα που δεν έχει χρόνο,

ούτε φεγγάρι , ούτε πρωί,

ένα σπιτάκι στέκει μόνο,

αυτό που ήμουνα παιδί".

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2019

Σχολικές αναμνήσεις σε ξεθωριασμένες σχολικές τάξεις...

   
  

...Το δάκρυ κυλάει, γιατί είναι μνήμες, σκέψεις, εικόνες και παραστάσεις ανάκατα, από τα χρόνια της παιδικής σου αθωότητας. Από τα χρόνια εκείνα που τα βιώματά σου σου έκαναν να πρωτογευθείς αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή.
Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου
Παίρνοντας απόσταση απ’ το χτες, οι σχολικές μνήμες, καίτοι σκληρές, προερχόμενες από τη δεκαετία του -60 και του -70, δημιουργούν μια συγκινησιακή φόρτιση, μια γλυκιά μελαγχολία.
Τα μάτια δακρύζουν όταν σκέφτεσαι με γλυκύτητα εκείνες τις εποχές.
   Δεν είναι οι  τιμωρίες, αρκετές φορές σκληρές, όπου ο σεβασμός και ο φόβος  ήταν ανάμικτοι. 
  Δεν είναι η μεγάλη αυστηρότητα και πειθαρχία, οι «σωφρονιστικές» τιμωρίες, η αποβολή, η επανάληψη της τάξης. 
  Ποιος δεν έγραψε 10 φορές το μάθημα, δεν ένιωσε το τράβηγμα του αυτιού και του μαλλιού, δεν ένιωσε τον πόνο από το ανεβοκατέβασμα της βέργας στην παλάμη του; 
  Άλλωστε όλες αυτές οι μέθοδοι θεωρούνταν παιδαγωγικές προς «παραδειγματισμόν και συμμόρφωσην».  
  Δεν είναι  το κούρεμα με την ψιλή, όπου μόνο ένα τσουλούφι  εδικαιούτο να ζήσει για να υπενθυμίζει και να τιμά την φούντα από το τσαρούχι του τσολιά, ούτε ο έλεγχος της διαγωγής της εξωσχολικής ζωής.

  Δεν είναι η φτώχια, η ίδια σάκα και γομολάστιχα και του χρόνου! Ούτε η τάξη σου που θερμαινόταν με ξυλόσομπα και ξύλα που κουβαλούσες από το σπίτι!

  Δεν είναι η διδασκαλία της καθαρεύουσας, ο ρίψασπις του ριψάσπιδος και η παραλήγουσα που ποτέ δεν περισπάται, όταν η λήγουσα είναι μακρά.

  Ούτε η ιεραρχική εποπτεία των επιθεωρητών « δια την αξιολόγησην εκπαιδευτικού προσωπικού και ελληνοπαίδων ως προς την πίστην και την αφοσίωσην εις τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη». 
  Άλλωστε, οι οδηγίες/εντολές του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων για τη διαμόρφωση εσωσχολικής και ενδοσχολικής ζωής ήταν σαφείς: 

    «τακτικός εκκλησιασμός διδασκό-ντων και διδασκομένων, ως και η εκτέλεσις  των θρησκευτικών καθηκόντων, όπως της εξομολογήσεως και της θείας μετάνοιας», {…}, 

  ευπρεπής εμφάνισις των μαθητών ως προς την ενδυμασίαν  και κόμην, ως και η κόσμια συμπεριφορά αυτών εντός και εκτός σχολείου {…}, ευπρεπής εμφάνισις και συμπεριφορά των διδασκόντων»{…}», 
  δραστηριότητα εκπαιδευτικών που να « εκτείνηται και εις εξωσχολικάς απασχολήσεις  συντελούσας  εις την προαγωγήντης κοινότητας εντός της οποίας ζώσι».

  Όχι, δεν είναι τίποτε απ’ όλα αυτά.
  Το δάκρυ κυλάει, γιατί είναι μνήμες, σκέψεις, εικόνες και παραστάσεις ανάκατα, από τα χρόνια της παιδικής σου αθωότητας.

 Από τα χρόνια εκείνα που τα βιώματά σου σου έκαναν να πρωτογευθείς αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή.
   Είναι τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που ένιωσες, που σε καθόρισαν, που σου χάραξαν πορεία.

  Είναι οι συμμαθητές σου, οι παιδικοί σου φίλοι, που έμειναν για πάντα φίλοι. Τα πρώτα σου ερωτικά, πλατωνικά σκιρτήματα.
  Είναι ένας δικός σου κόσμος που κουβαλάς μέσα σου, ένα κομμάτι του εαυτού σου. Η ιστορική σου συνέχεια…
  …Γλυκό της νιότης μου πουλί…
Εξετάσεις και διαγωνισμούς στα δικά μας τα χρόνια, είχαμε από τη Πέμπτη τάξη του Δημοτικού και μέχρι το τέλος του εξατάξιου Γυμνασίου και τον Φλεβάρη και τον Ιούνη. 

   Του  Φεβρουαρίου οι διαγωνισμοί μάς ήθελαν διαβασμένους στα κεφάλαια που είχαμε διδαχθεί το πρώτο εξάμηνο, αλλά τον Ιούνιο, μας εξέταζαν εφ' όλης της ύλης κι αυτό ήταν βάρος ασήκωτο και μαρτύριο σαδιστικό. 

 Να λάμπει ο ήλιος προκλητικά, διασχίζοντας αργά τον καταγάλανο θόλο, ν' αστράφτει η θάλασσα παραδομένη στο χάδι του μελτεμιού, 
  να τιτιβίζουν τα πουλιά πολυάσχολα έξω απ' το παραθύρι τσιμπολογώντας τις άγουρες ρόγες στην κληματαριά, να τσιρίζει το παιδομάνι και να χαλά ο κόσμος κι η γειτονιά απ'τα τρεχαλητά κι εσύ ...;;  Εσύ, εκεί ... 

  Με τα μάτια γουρλωμένα από χαύνωση ενοχλητική, καρφωμένα σ'; αράδες ακαταλαβίστικες και τα μυαλά ασυμμάζευτα, παραδομένα σε φαντασιώσεις κι όνειρα εκτός τόπου και χρόνου, 
  να πρέπει, λέει, να μάθεις και ν' αποστηθίσεις με τι ισούται το τετράγωνο της υποτεινούσης, πότε γεννήθηκε ο Νικηταράς και πόσο πληθυσμό έχει το κράτος της Ακτής του Ελεφαντοστού! 

Κι όμως ...;  Επειδή η ανάγκη γίνεται φιλότιμο κι επειδή ο έλεγχος διαγωγής και προόδου και το ενδεικτικό θα μαρτυρούσαν αδιάσειστα τις προσπάθειες και τους κόπους, θέλοντας και μη διάβαζες. 
  Διαβάζαμε, ξενυχτούσαμε και ξημερωνόμαστε μελετώντας. 
Μα ...το καλοκαίρι ήταν μπροστά, οι διακοπές μάς έκλειναν το μάτι, οι αγωνίες απ' τις ψυχές μας περνούσαν ξώφαλτσα και προσωρινά και τα άγχη τα ξέπλεναν εύκολα τα πρώτα μακροβούτια! 

  Άλλωστε, στις αρχές του Ιούνη κάθε χρόνο, ανυπομονούσαμε για ένα άλλο γεγονός, πολύ σημαντικό, που για τη διοργάνωση και τη διεκπεραίωσή του, έπρεπε να αφιερώνουμε πολύ χρόνο και πολλές προσπάθειες. 
  Έτσι, το δυσάρεστο πρόβλημα των διαγωνισμών το απωθούσαμε και το αφήναμε για το τέλος.  
  Ξέρει, βλέπεις το παιδικό μυαλό να κρατά ισορροπίες,  δεν σκαμπάζει από προβλέψεις και πρόνοιες, αφήνει τις αγωνίες και τα άγχη να κοιμούνται στην ησυχία τους και κάθε πράγμα το αντιμετωπίζει στην ώρα του κι  έτσι είναι καλώς καμωμένο. 
  Στις πρώτες τάξεις μάλιστα του Δημοτικού, όλες τις ελεύθερες ώρες μας, μα και τις πιότερες από τις ώρες των μαθημάτων, τις ξοδεύαμε στις πρόβες και στις προετοιμασίες για τις «επιδείξεις» των οποίων η διοργάνωση κάθε χρόνο οριοθετούσε και το τέλος της σχολικής περιόδου και τις  περιμέναμε πώς και πώς. 

   Γιατί, σ' αυτή την ηλικία, η ώρα είναι αιώνας,  μ' αποτέλεσμα  η χρονιά να  μοιάζει ατελείωτη! 
  Κι όπως η ζέστη ανέβαζε τον υδράργυρο στο θερμόμετρο, έτσι οι αντοχές μας έπεφταν ―αντιστρόφως ανάλογα― στο ελάχιστο κι οι αποδόσεις μας ...στο μηδέν. 
  Ευτυχώς, τότε ήταν που άρχιζε η φούρια για τις επιδείξεις και με το πήγαιν' έλα στα γήπεδα, με το βάλε-βγάλε στολές και κοστούμια και με το πες και ξαναπές στιχάκια, ποιήματα και τραγούδια, έφευγαν οι τελευταίες μέρες χαρούμενες και γεμάτες ενδιαφέρουσες δραστηριότητες. 

  Ασκήσεις, αθλοπαιδιές, χορευτικά, ταμπλό-βιβάν, σκετς, απαγγελίες, απορροφούσαν όλη μας την προσοχή κι εξασκούσαν τις επιδεξιότητές μας, εξαντλούσαν όμως τους δασκάλους μας και τους έφερναν μέχρι τα όρια των αντοχών τους κι ακόμη παρά πέρα.
Το σχολείο έχει δύο κύριες εισόδους, μια από κάθε δρόμο, για το κάθε σχολείο αντίστοιχα. 
  Άσπρα μαρμάρινα πλατιά σκαλοπάτια ανεβαίνουν μέχρι τα περιστύλια των εισόδων που κι αυτά είναι στρωμένα με μάρμαρα αστραφτερά κι οι κολώνες τους στηρίζουν τις βεράντες του δευτέρου ορόφου όπου σε ιστούς χοντρούς κυματίζει η Ελληνική σημαία.

  Εκεί, στα πρώτα σκαλοπάτια, στέκονταν οι δάσκαλοί μας τα πρωινά κι ο μαθητής που θα 'λεγε τη προσευχή, σαν ο καιρός ήταν καλός κι εμείς όλοι από κάτω στοιχημένοι ανά τάξη, ψάλαμε τον Εθνικό Ύμνο και το «Συ που κόσμους κυβερνάς και ζωή παντού σκορπάς, άκου τούτη τη στιγμή, των παιδιών σου τη φωνή». 
   Αν όμως ο καιρός ήταν κρύος και βροχερός, μαζευόμασταν ―λίγο στριμωγμένα βέβαια― μέσα στο μεγάλο χολ, στο οποίο έμπαινε κανείς μόλις δρασκέλιζε την είσοδο. 
  Εκείνες τις ώρες ―η αλήθεια― επικρατούσε ένα πανδαιμόνιο κι ο αντίλαλος ήταν εκκωφαντικός αλλά …και στις χελιδονοφωλιές την άνοιξη πανδαιμόνιο επικρατεί. Ψέματα;  
  Στο βάθος τούτης της μεγάλης αίθουσας υποδοχής, ξεκινούσε μια πλατιά καλλιμάρμαρη σκάλα, που οδηγούσε στις τάξεις του πρώτου ορόφου.  Ένας μακρύς διάδρομος στο πλάι της οδηγούσε επίσης στις τάξεις του ισογείου. 
  Μια πόρτα βορινή έβγαζε στην πίσω αυλή, που το έδαφος της ήταν αργιλώδες κι όταν έβρεχε μαζεύαμε το πηλό και τον κάναμε γλυπτά και χειροτεχνήματα, μα πιο πολύ πασαλείβαμε τα παπούτσια μας, τα χέρια, τα μούτρα μας και τα θρανία! 
     Στο τέρμα του οικοπέδου, στην πίσω αυλή, ήταν τ' αποχωρητήρια, κάποιες αποθήκες κι οι βρύσες του νερού.  Εκεί παλιά, τα πρώτα χρόνια που πήγα στο σχολείο, ετοίμαζαν «το συσσίτιο» .
  Μπαίνοντας στο χολ, δεξιά ήταν το γραφείο του διευθυντού, το άλλο των δασκάλων, το γραφειάκι του επιστάτη κι η καμαρούλα της σαρώτριας, απ' όπου πουλούσε και τα κουλουράκια της για να συμπληρώσει το μικρό εισόδημά της από τις δραχμούλες που της δίναμε. 

   Γιατί τότε η παιδεία δεν ήταν δωρεάν και πλήρωναν οι γονείς μας κάθε χρονιά την εγγραφή μας ,τα δίδακτρα, για τον επιστάτη και για τη σαρώτρια επίσης, χώρια τα λεφτά που ήθελαν για τα βιβλία μας και τα τετράδιά μας.  
  Σ'  αυτήν λοιπόν την αίθουσα  μετά την είσοδο, μαζευόμασταν για την πρωινή προσευχή το χειμώνα και σ' όλες τις εορτές και τις συγκεντρώσεις που δεν ήταν τόσο σημαντικές όσο οι Εθνικές Εορτές στις οποίες οι εκδηλώσεις και οι ομιλίες γίνονταν στη μεγάλη αίθουσα του θεάτρου στο δεύτερο όροφο, 
  όπου υπήρχε μια κανονική σκηνή με παρασκήνια και υποβολείο, αυλαία από πορφυρό βελούδο και πλατεία με πολλές σειρές καθισμάτων!

  Ας πούμε, για την γιορτή των Τριών Ιεραρχών, για τη φιέστα της Απόκριας ή για την εκδήλωση για την Αποταμίευση, μέναμε στο χολ, όπου οι εκάστοτε ομιλητές και οι μαθητές, ανέβαιναν στο πάνω πλατύσκαλο κι από κει εκφωνούσαν, τραγουδούσαν ή απάγγελλαν τα ανάλογα για την περίσταση. 
  Και είναι σαν να τη βλέπω τούτη τη στιγμή την επιγραφή πάνω από το κεφάλι τους «όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος», καθώς και τα πορτρέτα των ηρώων του '21 γύρω-γύρω στους τοίχους αραδιασμένα να παρακολουθούν βλοσυρά. 
  Σ' αυτά κάρφωνα τα μάτια μου, για να υπνωτιστώ και ν' αποδράσω, μην έχοντας υπομονή ν' ακούω βαρετούς λόγους και μονότονα στιχάκια παράφωνα και χιλιοειπωμένα ή προσπαθώντας ν' ανακουφιστώ από τη δυσάρεστη και καμιά φορά επώδυνη ορθοστασία. 
  Όμως τους εορτασμούς της 28ης Οκτωβρίου ή της 25ης Μαρτίου και των Χριστουγέννων, τους κάναμε με μεγάλη επισημότητα και πολλές προετοιμασίες στην αίθουσα του Θεάτρου.
  Στην πρόσοψη του σχολείου μας ήταν ο χώρος της τεράστιας αυλής. Στην ανατολική πλευρά της, ήταν σχεδιασμένοι οι κήποι των λουλουδιών και των λαχανικών. Τα παρτέρια τους  τα σκάβαμε και τα καλλιεργούσαμε στο μάθημα της Φυσικής Ιστορίας.  
  Παραδίπλα ήταν και το σκάμμα με μπόλικη άμμο για τις αθλοπαιδιές και στο πιο νότιο άκρο ο δεντρόκηπος που στη σκιά του καταφεύγαμε στα διαλείμματα σαν ζέσταινε ο καιρός. 
  Εκεί, καθισμένα δύο-δύο, ψιθυρίζαμε τα μυστικά μας τα ανομολόγητα και τα σκαμπρόζικα νέα μας, για το ποιος «έχει» ποια και ποια αρέσει σε ποιον κι άλλα τέτοια σκανδαλώδη! 
  Στη μέση της αυλής, ήταν όλος ο χώρος δικός μας για τη γυμναστική, τους χορούς και τα παιχνίδια του διαλείμματος. 
  Τότε που οι κραυγές μας ήταν ουρανομήκεις  σαν πολεμικές ιαχές, τα γέλια μας και  τα ξαφνικά μας χάχανα  αδικαιολόγητα σαν υστερικά ξεσπάσματα, 
  οι καυγάδες  μας, που άναβαν χωρίς αιτία κι έσβηναν μετά από φτυσιές, μπουνιές και ξεμαλλιάσματα μόλις άνοιγε μια μύτη, αιμοχαρείς και τα τρεχάματά μας τα αδιάκοπα, 
  πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά και πίσω-μπρος σαν ποδοβολητό από ορδές βαρβάρων εκκωφαντικό, ξεσήκωναν σύννεφα σκόνης, αγανακτούσαν τους περίοικους και χαλούσαν τη μακαριότητα της ήσυχης γειτονιάς. 
  Η δυτική πλευρά της αυλής, κατά τον ίδιο τρόπο διαρρυθμισμένη, ανήκε στο άλλο σχολείο, μα στα διαλείμματα παίζαμε ή μαλώναμε όλα τα παιδιά κι από τα δύο σχολεία ανακατεμένα κι οι περαστικοί χαμογελούσαν με κατανόηση ακούγοντας τον ορυμαγδό!
   Γιατί, εκείνα τα χρόνια, η μάστιγα του θορύβου ήταν άγνωστη κι άγνωστη ―βέβαια― ήταν κι η ανυπόφορα ασταμάτητη ροή των οχημάτων πάσης φύσεως που υπάρχει τώρα στους δρόμους της πόλης κι όλου του νησιού και κάνει τη διάβαση, την οίκηση και τη διαβίωση ανυπόφορη! 
    Τότε, άντε να περνούσε πού και πού αγκομαχώντας και καπνίζοντας κάποιο αργοκίνητο λεωφορείο, ίσως κανένα ταξί, από τα μετρημένα στα δάχτυλα που υπήρχαν κι ακόμα πιο σπάνια κάποιο ιδιωτικό αυτοκίνητο. 
  Αυτά κι αν ήταν λιγοστά κι αχρείαστα, όπως αχρείαστα θα ήταν και σήμερα, αν το συνορισιό κι ο νεοπλουτίστικος τρόπος ζωής δεν επέβαλλε να 'χει δυο-τρία από δαύτα  το κάθε σπιτικό, 
 για να δυσκολεύουν τη ζωή μας και να φρακάρουν στους στενούς δρόμους όπου κινούνται σαν χελώνες με μεγαλοαστικό ρυθμό!   Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου


http://lolanaenaallo.blogspot.com/2013/03/blog-post_3577.html

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

"ΜΝΗΜΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ"

Ταξίδι στην Βυζαντινή Βενετία. Συμμετέχουν ΕΝ ΧΟΡΔΑΙΣ Κυριάκος Καλαϊτζίδης, Σταύρος Καραγκιόζης, Δρόσος Κουτσοκώστας, ο Ιταλός Ηθοποιός Movi Ovadia ,ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΝΗΜΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ,Ελένη Τζομπανάκη, ο καθηγητής Αθανάσιος Αγγέλου, ο Νικητας Αλιφέρης, η Λιβανέζα ερμηνεύτρια Rhada Spair Δημήτρης Κούστας αφήγηση Βάσσω Καλαιτζίδου, παρουσίαση Φωτεινή Χαραλαμπίδου Σκηνοθεσία Γιώργος Λογοθέτης

Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

NO blues

είναι το σταυροδρόμι όπου συναντιούνται η λαϊκή μπλουζ και η αραβική μουσική. Το 2004, οι Ad van Meurs, Haytham Safia (U'd, αραβικά λαούτο / φωνητικά φωνητικά) και Anne-Maarten van Heuvelen (διπλό μπάσο / φωνητικά) συγκέντρωσαν μαζί τα αμερικανικά λαϊκά μπλουζ και την παραδοσιακή αραβική μουσική. Τόσο τα λαϊκά μπλουζ όσο και τα αραβικά taqsim (η αυτοσχεδιασμένη αλληλεπίδραση χωρίς σταθερό ρυθμό) είναι εξαιρετικά κατάλληλα για την αφήγηση. οι πρώτοι κατά κάποιο τρόπο, οι τελευταίοι κυρίως λυρικές και μελωδικές.

Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

Mystic - "Χρώματα ζωής"

Του Αργεντινού βίντεο-άρτιστ Carlos Lascano από το άλμπουμ "Mutation" (2011)
Η ιστορία στο βίντεο ξεκινάει όταν ένα ζευγάρι πουλιών δραπετεύουν από το σχέδιο ενός μικρού κοριτσιού, οδηγώντας μας μέσα από τη ζωή που ονειρεύεται.

Ραντεβού στο "Νέον"


Το Καφενείο "ΝΕΟΝ" βρίσκεται στην πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα, στεγαζόμενο κάτω από το τέως ξενοδοχείο «Κάρλτον». Ιδρύθηκε το 1920 από τον Περικλή Γκόσιο και τον Γιάννη Δούκα και η αρχική του ονομασία ήταν «Νέον Βυζάντιον», αλλά τελικά επικράτησε το όνομα «ΝΕΟΝ».
Ο Δημήτριος Στεφάνου, γράφοντας για τα «καφενεία της μαστοριάς» στην περιοχή της πλατείας Ομονοίας, δίνει μια θαυμάσια περιγραφή για το καφενείο «ΝΕΟΝ»: «Ο εσωτερικός διάκοσμος και η επίπλωσή του θύμιζαν αντίκα της εποχής εκείνης.

Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

"Ίαν" Η ταινία μικρού μήκους που αγγίζει τις καρδιές όλων μας ...

Μια πολυβραβευμένη συναισθηματική ταινία μικρού μήκους που σε αγγίζει .... Μια ταινία που αξίζει όλοι να δούμε.  Η αληθινή ιστορία του Ίαν που γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση, όπως και όλα τα άλλα παιδιά θέλει να έχει φίλους. Ο Ίαν όμως πρέπει να εργαστεί σκληρά για να το κερδίσει.

Οι διακρίσεις, ο εκφοβισμός και η αδιαφορία τον κρατούν μακριά από την αγαπημένη του παιδική χαρά. Αλλά ο Ίαν δεν θα εγκαταλείψει εύκολα, και θα επιτύχει κάτι καταπληκτικό.

Ο Ίαν δεν είναι μόνος. Στην Αργεντινή υπάρχουν πέντε εκατομμύρια άτομα με αναπηρία. Στον κόσμο, πάνω από ένα δισεκατομμύριο. Η ενσωμάτωση αυτών των παιδιών είναι ζωτικής σημασίας για την κοινωνία μας, μας κάνει πλουσιότερους, πιο ποικίλους πιο δίκαιους και ποιο ανθρώπινους.
Website: http://fundacionian.org.ar
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...