Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018

Δημήτρης Χόρν για την Αθήνα


Η Αθήνα όπως είναι, βρίσκω πως έχει γίνει απάνθρωπη, η Αθήνα ήταν μια μικρή πόλις, συμπαθείς, που ο ένας γνώριζε τον άλλον.
Υπήρχε η γειτονιά, που δεν υπάρχει πιά, υπάρχει γειτονιά; εκείνα τα σπιτάκια με τα περιβόλια, οι γυναίκες που καθόντουσαν έξω από τα περιβόλια, υπήρχε μια συγγένια μεταξύ των ανθρώπων.

Εδώ βλέπετε σε πολυκατοικίες μένουν άνθρωποι χρόνια και δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, και νομίζω  πώς οι ανθρώπινες σχέσεις ειναι ένα πολύτιμο πράγμα ανεκτίμητο ! 

Δημήτρης Χόρν. (συνέντευξη στην εκπομπή "Άνθρωποι" 1993 με την Σεμίνα Διγενή).  https://www.youtube.com/watch?v=xYF1gZ7nrFo


.Η Αθήνα το 1930

Η Παλιά Αθήνα -1900 και 1910

Οδός Βασιλίσσης Σοφίας (στο ύψος της Βουλής) 1905

Η Αθήνα του 1900, μια επαρχιακή πόλη με 100.000 ψυχές.

Πώς ήταν η  μεταολυμπιακή Αθήνα το 1900; Τι όψη είχε; Πώς ζούσαν οι 128.000 (μαζί με τα περίχωρα) κάτοικοί της; Ταξιδεύοντας στο χρόνο, στην τότε εποχή, βρίσκουμε μια μικρή αναπτυσσόμενη πόλη. Το εμπόριο είναι σε άνθιση όπως και οι βιοτεχνίες, μεγάλη οικοδομική δραστηριότητα που δίνει δουλειά σε αρκετά από τα πάρα πολλά διαθέσιμα εργατικά χέρια. Σε ανάπτυξη βρίσκεται και η βιομηχανία που χρησιμοποιεί ως κινητήρια δύναμη τον ατμό.

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Του Νότου Τα Πουλιά

Μουσική: Γιάννης Νικολάου | Στίχοι: Μαρία Παπαδάκη
1.Από την Παρουσίαση του άλμπουμ 'Του Νότου Τα Πουλιά' @'Χυτήριο Theatre & Art Cafe' 16/06/2015 . Μιχάλης Κουνάλης - Οι Κλώνοι Της Καρδιάς Μουσική: Γιάννης Νικολάου | Στίχοι: Μαρία Παπαδάκη
2.Μιχάλης Κουνάλης - Χάρτινη Βαρκούλα (Live @ 'Χυτήριο') Μουσική: Γιάννης Νικολάου | Στίχοι: Μαρία Παπαδάκη
3.Μιχάλης Κουνάλης - Μαλαματένιο Υφάδι
4.Μιχάλης Κουνάλης / Εμμανουέλα Χιωτάκη - Τσ' Αγάπης Και Του Έρωτα 5. Μιχάλης Κουνάλης - Ψηλορείτης

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

ΗΛΙΑΣ ΑΡΙΩΤΗΣ Ο "ΞΕΜΠΑΡΚΟΣ"

Ο Ηλίας Αριώτης πρόκειται να κυκλοφορήσει ένα νέο δίσκο σε ποίηση Μυρτιώτισσας, Νίκου Καββαδία, Μιχάλη Γκανά, Γιάννη Τσατσόπουλου και Ανδρέα Τσιάκου, σε σύνθεση, ενορχήστρωση, τραγούδι και φωνητικά δικά του.

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2018

Νοσταλγικό. Ελένη Καραΐνδρου

Ελένη Καραΐνδρου- Το 10: Νοσταλγικό σε 5/8
Από την τηλεοπτική σειρά του Alpha: «Το 10» που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση και σκηνοθέτησε η Πηγή Δημητρακοπούλου.
εικόνα: Antonio Guzmán Capel

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Ο ζωγράφος του δάσους, του Φρεντερίκ Μονσό*






Τίτλος: Ο ζωγράφος του δάσους
Συγγραφέας: Frederick Mansot
Απόδοση: Θεόφιλος Μπαχτσεβάνης
Εκδόσεις: Νεφέλη
zografostoudasous_coverΟ κύριος Φρανσίς κάθε μέρα ακολουθεί μια συγκεκριμένη πορεία, μια καθημερινή ρουτίνα που ξεκινάει με την επίσκεψή του στο τροπικό δάσος και καταλήγει στο φούρνο. Κάθε πρωί εφοδιάζεται με μολύβια, γόμα, λευκό χαρτί. Ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του και παίρνει το δρόμο της απόλαυσης για το μεγάλο γερμένο μαονί. Εκεί κάνει την πρώτη του στάση. Σκαρφαλώνει στις ρίζες του κι αρχίζει να ζωγραφίζει. Αποτυπώνει κάθε λεπτομέρεια. Το χαρτί του όμως έχει αρκετό χώρο ακόμη… Τότε, χωρίς ενδοιασμό, επιστρέφει σπίτι του, παίρνει το ποδήλατό του και φτάνει στην κόκκινη συκιά. Τη ζωγραφίζει. Όχι μόνη της όμως. Μαζί με τον κοκοφοίνικα, αυτό το ψηλόλιγνο δέντρο που της προσφέρει τη φιλοξενία του. «Δεν είναι λίγα αυτά τα δέντρα, που σαν αυτή τη συκιά, στην αρχή κρύβουν τις προθέσεις τους, μα στο τέλος σκοτώνουν στ’ αλήθεια τα δέντρα που τα φιλοξενούν!»Συνήθως, αυτά τα δέντρα πνίγουν τους οικοδεσπότες τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, τα δύο δέντρα έχουν βρει τις ισορροπίες τους. Αναπτύσσονται με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο μαζί έχοντας το καθένα βρει το προσωπικό του χώρο να αναπνέει.
Πόσο συχνά οι άνθρωποι χάνουν τις ισορροπίες τους σε μια συγκατοίκηση αμοιβαίας αγάπης; Πόσο χώρο αφήνουν ο ένας στον άλλο και πόσο πνίγονται μέσα σ’ αυτόν; Μια αλληγορία με έντονα τα σημάδια της στη ζωή των ανθρώπων και στις μεταξύ τους σχέσεις. Πόσοι τα καταφέρνουν σαν την κόκκινη συκιά και τον κοκοφοίνικα; Να είναι συνοδοιπόροι στη ζωή διατηρώντας τη ακεραιότητά τους, τον κοινό αλλά και τον προσωπικό χώρο ανάπτυξής τους; Αυτό ήταν που θαύμαζε τόσο σ’ αυτά τα δύο δέντρα και ήθελε τόσο να τα ζωγραφίσει… Έχοντας όμως ακόμα χώρο στο χαρτί του ξεκινάει για το μεγάλο μοαμπί. Αυτή τη φορά παίρνει ένα αερόστατο για να δει όλο το δάσος από ψηλά και να φτάσει στην άλλη του πλευρά, εκεί που δεσπόζει το πανύψηλο αυτό δέντρο. Όλη αυτή την ομορφιά και την αγαλλίαση θα έρθει να διαλύσει σε μια στιγμή η φωτιά. «Μέσα στη φριχτή μυρωδιά του απανθρακωμένου δάσους…. ο κύριος Φρανσίς δεν μπορεί πια  ν’ αναπνεύσει, δεν ακούει πια τίποτα. Και ξαφνικά δε βλέπει πια τίποτα…. Ο κύριος Φρανσίς χάνει τις αισθήσεις του». Όταν συνέρχεται «τα πάντα είναι μαύρα»….Όλα γύρω του είναι νεκρά». Σε όλη την περιοχή μόνο το μαομπί έχει μείνει….Αύριο θα είναι η δική σου σειρά, μεγάλο δέντρο… Πώς θα μπορέσεις ν’ αντισταθείς». Όλα χάθηκαν. Η θλίψη τον κατακλύζει. Τα δάκρυά του τρέχουν ασταμάτητα «ζωγραφίζοντας εδώ κι εκεί δέντρα φαντάσματα». Ο κύριος Φρανσίς κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά του το χαρτί. Ήταν ό,τι του είχε απομείνει από αυτήν την οπτασία. Μέσα από τα δάκρυα του Φρανσίς και του μοαμπί οι σελίδες ανθίζουν. Μαγικά ο τόπος γεμίζει λουλούδια και νεαρά δέντρα. Το δάσος με τη ζωοδόχο δύναμή του αναγεννήθηκε…
Διαβάζοντάς το βιβλίο του Frederick Mansot βιώνεις τα αντίθετα συναισθήματα της ευφορίας και της θλίψης. Μέσα από την ιστορία του Φρανσίς, την ομορφιά, την αρμονία της φύσης και την ασχήμια που προκαλείται με την καταστροφή της γεννώνται ποικίλοι  προβληματισμοί. Το πολύτιμο αγαθό της φύσης και της ζωής, η προστασία της, η αξία της, ο σεβασμός των ανθρώπων, η καθημερινότητα, η ζωή στην πόλη και η απομάκρυνση μας από τη φύση, η ανιδιοτελής αγάπη, η προσφορά…
Ο Frederick Mansot ζωγραφίζει με τα πινέλα του αλλά και με τις λέξεις του. Οι εναλλαγές ανάμεσα στο 1ο και 3ο πρόσωπο ζωντανεύουν την αφήγηση.
Ιδιαίτερο, ελκυστικό βιβλίο που ξεφυλλίζοντάς το αντλείς απόλαυση από τις ζωντανές, υπέροχές του εικόνες. Μια εικονογράφηση που απλά δεν την χορταίνεις όσο και να την κοιτάς. Οι ποικίλες αποχρώσεις όσο και οι σχολαστικές, σχεδόν αθέατες, λεπτομέρειες των σχεδίων δημιουργούν μια απερίγραπτη, μοναδική εικονογράφηση.
Από μέσα του ξεπηδά ένα ολόκληρο δάσος που σε γεμίζει με το πλούσιο άρωμα του …. θυμίζοντάς σου την αξία αυτών που τόσο συχνά ξεχνάς…
* Το Βιβλίο εμπνεύστηκε ο Frederick Mansot από την ταινία του Luck Jacket «Il était  une  Forêt » (Ήταν κάποτε ένα δάσος). Ο ίδιος παραβρέθηκε στα γυρίσματα της ταινίας μαζί με τον βοτανολόγο μελετητή του τροπικού δάσους FrancisHalle.
Δείτε το τρέιλερ της ταινίας εδώ
Δείτε άλλα αποσπάσματα από την ταινία εδώ
Δείτε μικρά επεισόδια και ανακαλύψτε το σύμπαν του τροπικού δάσους εδώ κι  εδώ
Δείτε φωτογραφίες τροπικού δάσους εδώ
_______________________

*Frédérick Mansot, illustrateur

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Το μοναχό δεντρί

Γιάντα το μοναχό δεντρί
ποτέ καρπό δεν κάνει
Γιατί το δέρνει η μοναξά
παράπονο το πιάνει.



Σαν είναι δυό δεντρά μαζί
ως κι'αν τα δέρνει η μπόρα
φιλιούνται κι αγκαλιάζονται
χίλιες φορές την ώρα...
(Ψαραντώνης.)

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Όταν ο Μίμης Πλέσσας συνάντησε τον Χρήστο Ραφαηλίδη. "WE TWO"

Ο Χρήστος, γεννημένος στην Κοζάνη, έφυγε πριν από κάποια χρόνια για σπουδές στην Αμερική (Berklee, Manhattan School of Music) και εκεί έφτιαξε το τριο των Manhattan Vibes (Χ. Ραφαηλίδης βιμπράφωνο, Steve Hass drums και John Benitez μπάσο).
[Από τότε που μετακόμισε στην πόλη της Νέας Υόρκης , ο Ραφαλίδης έπαιξε με τον Ronnie Cuber , τον Randy Brecker , τον Victor Lewis , τον Chaka Khan , τον Joe Locke , τον Antonio Sánchez , τον Steve Hass , τον Donny McCaslin , τον Scott Colley , Ravi Coltrane , Christian McBride , Wynton Marsalis , Mike Stern , και Ron Afif].   

  https://en.wikipedia.org/wiki/Christos_Rafalides
 https://www.youtube.com/user/manhattanvibes/featured
Rafalides-Christos-Fan-Page

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ 1941-44.

 Με την αποχώρησή τους από την Ελλάδα, τα συμμαχικά στρατεύματα κατέστρεψαν τις φωτογραφικές εγκαταστάσεις της Kodak, για να μην πέσουν στα χέρια των Γερμανών. Η Kodak παρέμεινε κλειστή σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, με συνέπεια να είναι δυσχερής η ανεύρεση φιλμ και φωτογραφικού εξοπλισμού. Μετά την κατάληψη της Αθήνας, οι Γερμανοί κατέσχεσαν όλο το κινηματογραφικό καί φωτογραφικό υλικό του Αλβανικού πολέμου, πού βρισκόταν στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού, για το οποίο δεν είχε ληφθεί μέριμνα προφύλαξης. Παράλληλα, απαγόρευσαν, με την ποινή του θανάτου, να φωτογραφίζονται οι δράσεις τους. Το 1943 τραυμάτισαν, στήν προσπάθειά του νά φωτογραφίσει, τον φωτορεπόρτερ Πέτρο Πουλίδη (Αρχειο ΕΡΤ) και αργότερα, για τον ίδιο λόγο, εκτέλεσαν τον γιο του Γεώργιο. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί επαγγελματίες φωτογράφοι αναγκάστηκαν νά κάνουν άλλα επαγγέλματα, για νά ζήσουν. Οι πρώτες φωτογραφίες της Κατοχής που στάλθηκαν στο εξωτερικό για δημοσίευση αποδίδονται στον Μανώλη Μεγαλοοικονόμου. Φωτορεπόρτερ - φωτογράφοι που φωτογράφισαν την Κατοχή ήταν επίσης: ο Κυριάκος Κουρμπέτης, , Θωμάς Ιωνάς, οι Ηνωμένοι Φωτορεπόρτερ, ο Κώστας Μεγαλοοικονόμου, ο Δήμος Πατρίδης, που συνεργάστηκε με τον Ερυθρό Σταυρό και φωτογράφισε στα νοσοκομεία, όπως και η Βούλα Παπαϊωάννου, ο Δημήτρης Παπαδήμος, ο Δημήτρης Χαρισιάδης, η Λιλή Αλιβιζάτου. Επίσης, η ομάδα αστυνομικών της εγκληματολογικής υπηρεσίας υπό τον Αριστοτέλη Κουτσουμάρη φωτογράφισε τις συνθήκες της Κατοχής. Στά δύσκολα αυτά χρόνια πέθαναν οι φωτορεπόρτερ-φωτογράφοι Δημήτρης Γιάγκογλου και Νίκος Σούτσος. Ενδεικτικά, φωτογραφίες ή/και πληροφορίες σχετικές περιλαμβάνονται στα βιβλία ΑΙ ΑΘΗΝΑΙ του Κωνσταντίνου Μπίρη, ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΤΟΧΗΣ του Βάσου Μαθιόπουλου, στη μελέτη ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, ΜΟΝΑΔΕΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ του Άλκη Ξανθάκη, σε μονογραφίες φωτογράφων κ.ά. Φωτογραφικό υλικό βρίσκεται σε αρχεία μουσείων και ιδρυμάτων, στο αρχείο της Αργίνης Γούτου, καθώς και στα αρχεία που έχουν συγκεντρώσει οι συλλέκτες Νίκος Τόλης, Μιχάλης Τσάγκαρης, Νίκος Πολίτης κ.ά. συλλογη στοιχειων ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ www.eteriafotografizontas.blogspot.gr

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Είπαν, από αύριο έρχεται χειμώνας

Χαμογέλασε. Έκλεισε το ραδιόφωνο.Να ακουστεί σιωπή.Το απορριμματοφόρο μπήκε στο στενό με φόρα .Φορτώνει για τη χωματερή τα "θα" και αυτής της εβδομάδας, απλήρωτους λογαριασμούς και κάτι γλάστρες κακοφορμισμένες που άλλο δεν άντεξαν . Ψύχρανε ήδη ο καιρός. Φορά ζακέτα.
Φορά και εκείνη μια ζεστή. Πλεγμένη απ τη γιαγιά της με του Αϊβαλιού τα χρώματα. Οι πλάτες δέχονται τη ζεστασιά και νιώθουν την αγάπη που έγινε ζακέτα. Άψυχα σου λέει μετά τα αντικείμενα.
Έχει αδειάσει ο ουρανός από τα περιττά και μόνον άστρα αεικίνητα , ψυχές με άσβηστο φως κάνουν παρέα της σελήνης.
Εκείνη, με ευλάβεια ταπεινή, τοποθετεί λάφυρα στο συρτάρι. Είναι κάτι βότσαλα
παιδιά της θάλασσας, ακόμα αλμυρά.
Έχουνε πάρει με τα χρόνια το σχήμα της συνύπαρξης. Η χούφτα της το νιώθει.
Τις νύχτες μουρμουράνε λέξεις βυθού, τη νανουρίζουν.
Στο όνειρό της μέσα τα αφουγκράζεται .Φυτρώνουν φύκια στα μαλλιά της και αλογάκια της θάλασσας σκαρφαλώνουνε στα πόδια της.
Κύματα παφλάζουνε στο στέρνο της.
Οι τοίχοι σπάζουν και μπαίνει μέσα στο δωμάτιο υγρή μορφή μια νύμφη του νερού .Γελούν οι δυο τους μουσικά.
Χορεύουνε του Ποσειδώνα. Το πρωί άμμος φυτρώνει στα σεντόνια και μαρτυρά το μυστικό.
Έξω από το σπίτι ο χειμώνας περιμένει νευρικός. Φαίνεται τουρτουρίζει. Χτυπά επίμονα την πόρτα. Δακρύζουν τα ματάκια του και ένα κυκλάμινο το στόμα ανοίγει και ποτίζεται.

Δώρα Μαργέλη
φιλόλογος , εκπαιδεύτρια ρητορικής

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

1946. Σπύρος Π. Σκούρας κατά την περιοδεία του στην Ελλάδα. (Σπάνιο βίντεο ντοκουμέντο)

 Πειραιάς 1946, προμήθειες φορτωμένα σε καΐκι για αποστολή σε νησιά. Το σουηδικό σκάφος εκφορτώνει σιτηρά από τα αμπάρια του με αναρρόφηση (σκάφος GV "Tamara"). Καταστράμένη αμαξοστοιχία σε ανάχωμα. Τμήμα οδού που ανατινάχτηκε μεταξύ των Αθηνών και της Κορίνθου. Κατεστραμμένη γέφυρα πάνω από το κανάλι της Κορίνθου. Η μεταφορά διασχίζει το κανάλι από τη γέφυρα Bailey Bridge. Σταυροειδής γέφυρα UNNRA. Το όχημα GWRA περνά πάνω από τους λόφους καθ 'οδόν προς την Τρίπολη. Ο κ. Σκουράς με αγόρια βοσκών στους λόφους. Σκηνές σε διάφορα χωριά. Ο κ. Σκούρας στην πατρίδα του - Πύργο Ηλείας, λέγοντας αντίο σε συγγενείς. Διάφορα γυρίσματα ο κ. Σκουράς κατά την περιοδεία του στην Ελλάδα.
Βίντεο Από την ιστορική συλλογή. British Movietone
http://www.aparchive.com/metadata/youtube/9e7e12144430480eb282f8ebd62a142e
Ο Σπύρος Π. Σκούρας (28 Μαρτίου, 1893 – 16 Αυγούστου, 1971) ήταν Ελληνικής καταγωγής Αμερικανός, διευθυντικό στέλεχος σε κινηματογραφικές εταιρείες και πρόεδρος της 20th Century Fox από το 1942 έως και το 1962.

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Όταν η φύση ζωγραφίζει για σένα ένα υπέροχο πρωινό


Δεν μπορώ να καταλάβω πως ακριβώς λειτουργεί ο χρόνος, αλλά μεγαλώνοντας νιώθω ότι περνάει πολύ πιο γρήγορα. Δυστυχώς -κατά την άποψη- μου βρισκόμαστε σε μια εποχή που όλα κινούνται τόσο γρήγορα. Οι εικόνες, η πληροφορίες, εμείς. Είχα την τύχη να ταξιδέψω μόνος για αρκετά χρόνια και γυρνώντας ένιωσα ότι ζούσα σε ένα παράλληλο κόσμο. Όπου ο χρόνος είχε άλλη σημασία. Όταν γύρισα «σπίτι» κατάλαβα ότι η κοινωνία σε «τρέχει» και εσύ την ακολουθείς χωρίς να δίνεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου να σκεφτεί. Μπήκα στους κανονικούς ρυθμούς και έπιασα τον εαυτό μου να μην σκέφτεται τίποτα. Δεν προλαβαίνω! Γιατί; Δεν με αφήνω να προλάβω, θέλω να ακολουθώ τις εξελίξεις, μοιάζει συναρπαστικό. Είναι όμως;
Υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα γύρω μας και πολλές φορές δεν τα παρατηρούμε. Ακολουθούμε μια συγκεκριμένη ρουτίνα σχεδόν καθημερινά και οι αναμνήσεις μας καταλήγουν να γίνουν όλες ίδιες. Όμως ακόμα και σε αυτή την καταπιεστική κατάσταση υπάρχουν κάποια πράγματα που μας κάνουν να σταματάμε. Να δείχνουμε σεβασμό και να θαυμάζουμε κάτι που είναι πιο μεγάλο από μας, πιο μεγάλο και πιο όμορφο.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

“Μαστρομιχάλη, πάρε εσύ το κλειδί”.


 ( Ξέρεις ποιο είναι το μυστικό; Προτού κάμω ένα σκαρί, το φτιάνω στο μυαλό μου. Το σχεδιάζω, το ταξιδεύω και μετά αρχίζω να δουλεύω.)

Άρθρο της Μαργαρίτας Πουρνάρα στην Καθημερινή της Κυριακής

«Μόνο που θα μου μιλάς λίγο πιο δυνατά. Τα αυτιά μου είναι κομμάτι περήφανα», λέει ο Μιχάλης Χατζηνικολάου, πιο γνωστός ως Μαστρομιχάλης. Και η γυναίκα του, που κάθεται δίπλα του πάνω από 60 χρόνια, συμπληρώνει: «Να μου τα λες εμένα, παιδί μου, και θα τον ρωτάω εγώ που με καταλαβαίνει». Στην πορεία της συνέντευξης, η βοήθειά της θα αποδειχθεί όντως τεράστια. Με την ίδια λεπτότητα που θα έβαζε βελονιά σε ένα εργόχειρο, θα συμπληρώνει την αφήγηση του άνδρα της, όπως όλα τα αιώνια ζευγάρια στη ζωή, που στο τέλος γίνονται ένα και ακούς από δύο στόματα την ίδια ιστορία.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Μοναδική παράσταση από πιτσιρικά με γιουκαλίλ

Ο Νεαρός αυτοδίδακτος  μουσικός Feng Xiaoxiao, από την Ταϊπέι της Ταϊβάν, μαγεύει τους περαστικούς σε ένα πάρκο στην Tapei.
Παίζει υπέροχα με το ukulele του την επιτυχία Classical Gas του 1968 από τον Mason Williams 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...