Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Οι πρώτες έγχρωμες φωτογραφίες της Ελλάδας, 1913

«Thessaloniki in Colour (1913)» Την άνοιξη του 1913, οι φωτογράφοι του Άλμπερτ Καν κατέφτασαν σε μια πολυπολιτισμική πόλη σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας της.
Η Θεσσαλονίκη δεν αποτελούσε πλέον τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία κατέρρεε στα Βαλκάνια. Το ντοκιμαντέρ του BBC παρουσιάζει τις πρώτες έγχρωμες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν ποτέ στη Νύμφη του Θερμαϊκού. Πρώιμες έγχρωμες φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης κατά την αυγή του 20ου αιώνα. Πηγή του αποσπάσματος είναι το ντοκιμαντέρ του BBC: "Edwardians in Colour: The Wonderful World of Albert Kahn - Episode 3: Europe on the Brink"


Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Μια γλυκιά ιστορία παλιά όσο το πρώτο ελληνικό τυποποιημένο γλυκό "Καζινό"

Η δεκαετία του 30 είναι η μπέλ επόκ για το Λουτράκι. Μόλις έχει αρχίσει να συνέρχεται από έναν καταστρεπτικό σεισμό και σε όλα τα επίπεδα πνέει ένας δημιουργικός άνεμος.

Το 1931 ιδρύεται το πρώτο Ελληνικό καζίνο στο λουτράκι. Το 1933 ο ζαχαροπλάστης Δημήτρης Ταμπόσης αρχίζει να δημιουργεί τα γλυκά καζινό με αγνά ντόπια υλικά.
Την δεκαετία του 50 τυποποιεί αρκετές από τις γλυκιές δημιουργίες του με το χαρακτηριστικό λογότυπο. Είναι αδύνατον όποιος έχει σταματήσει σε κάποιο κατάστημα του Ισθμού της Κορίνθου τις επόμενες δεκαετίες, να μην έχει φάει ή να μην θυμάται τα γλυκά με το κόκκινο λογότυπο.
Κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 50 δημιουργείται και το κατάστημα με γλυκά και παγωτά της εταιρίας Καζινό στο Άργος, όπου γενιές και γενιές τα γεύτηκαν!!! και που τόσος λόγος γίνεται αυτές τις μέρες με την κατεδάφιση του για τις ανάγκες ανάπλασης του κέντρου της πόλης.


Η Κazino εντάχθηκε στην οικογένεια της Μέλισσα- Κίκιζας, το 2001, με σκοπό να επιτύχει την διείσδυσή της και στην λιανική αγορά.

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Αξέχαστα χρόνια της γενιάς του 1950, 1960 και 1970

Τα αξέχαστα αθώα χρόνια που πίναμε νερό από το λάστιχο και συναντούσαμε τους φίλους μας στην πλατεία


Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 60, 70 και 80 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει. Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο.
Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαριές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφώνονταν στις ξυπόλητες πατούσες μας.

Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκίτη μαγουλάδες, ανεμοβλογιά. Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ήρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το Πρώτο, το Εμπρός.

 
 Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.




Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλήρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν , τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το πεστίλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι. 

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Τα 10+1 καλύτερα κρητικά τραγούδια της τελευταίας 15ετίας

Η λέξη μπάντα στην κρητική διάλεκτο έχει την έννοια της πλευράς, της όχθης. Η μουσική εν γένει, λοιπόν, έχει δύο μπάντες
Στη μία στριμώχνονται όλες οι απόπειρες για δημιουργία στις οποίες είναι φανερή η ανειλικρίνεια του δημιουργού προς τον εαυτό του και κατά συνέπεια προς το κοινό. Στην άλλη μπάντα –που μας ενδιαφέρει– βρίσκουμε το μεράκι, τον καημό και τη χαρά του καθενός που, μην αντέχοντας να βαστά αυτό το βάρος για τον εαυτό του, το κάνει μουσική και το μοιράζεται.
Η παραδοσιακή μουσική όλων των τόπων εντάσσεται χωρίς πολύ συζήτηση στη δεύτερη κατηγορία. Το συλλογικό κριτήριο που λειτουργεί ταυτόχρονα ως πομπός και δέκτης δεν αφήνει περιθώρια για εκφυλισμούς, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό.
Στην Ελλάδα έχουμε στ’ αλήθεια πολύ όμορφη παραδοσιακή μουσική. Και αντικειμενικά να το πάρεις, δύσκολα βρίσκεις σε πολλές χώρες τέτοια ποικιλομορφία σκοπών και τρόπων, σε τόσο περιορισμένο γεωγραφικό εύρος. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον για τη ντόπια μουσική μειώθηκε αισθητά –για διάφορους λόγους– και κυριάρχησαν οι κακώς εννοούμενοι νεωτερισμοί. Σε τέτοιον μάλιστα βαθμό, ώστε εκφράσεις της παράδοσης να νοούνται καλδαροειδή τσιφτετέλια που παίζονται με κλαρίνο έτσι για την ιδέα, σε πανηγύρια τα οποία επιβεβαιώνουν την αρνητική έννοια του όρου.

Υπάρχει όμως ένα μέρος που αντιστέκεται, σαν μουσικό γαλατικό χωριό. Στην Κρήτη, η ντόπια μουσική παραμένει η κυρίαρχη μορφή έκφρασης των ανθρώπων και ύστερα ακολουθούν τα υπόλοιπα. Ο καλός μουσικός, ο καλός χορευτής, ο καλός μαντιναδολόγος και ο καλός γλεντζές χαίρουν τεράστιου σεβασμού και εκτίμησης από τον περίγυρο και αυτό έχει δημιουργήσει μια αλυσίδα παράδοσης που, όσο και να ψάξεις, δεν θα της λείπει κρίκος μέχρι και τις μέρες μας.
 Γι’ αυτό λοιπόν εφοδιαστείτε με ρακί παγωμένη και γροικήσετε παέ τα καλύτερα 10+1 κρητικά τραγούδια της τελευταίας 15ετίας, σύμφωνα με το avopolis.gr,  (η σειρά είναι τυχαία και η επιλογή υποκειμενική):
1. Χαρά Μου (Συρτός)
Μουσική: Νεκτάριος Κλωστράκης
Στίχοι: Κατερίνα Αεράκη & Κωστής Κοντογιάννης
Ερμηνεία: Γιώργης Ξυλούρης (Ψαρογιώργης)
Το συγκεκριμένο κομμάτι βρίσκεται στον δίσκο του Νεκτάριου ΚλωστράκηΠροσευχές, που κυκλοφόρησε τον Γενάρη του 2008. Γεννημένος το 1970 και με καταγωγή από τον Κάμπο Κισσάμου, ο Χανιώτης λυράρης υπήρξε μαθητής του τεράστιου Κώστα Μουντάκη, ο οποίος τον είχε ξεχωρίσει για τη δεξιοτεχνία του από πολύ μικρή ηλικία. Συνεπής στους τρόπους της παράδοσης, αλλά και με βαθειά μουσική παιδεία –όντας καθηγητής μουσικής και ο ίδιος στο μουσικό γυμνάσιο Ηρακλείου– ο Κλωστράκης αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα σύγχρονης κρητικής μελοποιίας. Δεν θα ήμασταν υπερβολικοί αν λέγαμε πως το «Χαρά Μου» είναι ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα «hits» των κρητικών γλέντιών. Αποκλείεται δηλαδή να βρεθείς σε γλέντι, από την Κίσσαμο έως τη Σητεία, και να μην το ακούσεις, όποιος και να παίζει εκείνη τη βραδιά. Οι μαντινάδες της Κατερίνας Αεράκη και του Κωστή Κοντογιάννη καθώς και η μοναδική ερμηνεία του Ψαρογιώργη μάλλον έχουν παίξει τον ρόλο τους.
«Ήθελα να ‘χα μια αγκαλιά σα θάλασσα μεγάλη
Να χάνεσαι μα όπου κι αν πας κοντά μου να ‘σαι πάλι
Ήθελα να ‘σουν ποταμός και ‘γω στημ κάτω μπάντα
Η θάλασσα που σε ποθεί και σ’ αγκαλιάζει πάντα» 2. Ο Καύκος (Ριζίτικο)
Μουσική: παραδοσιακό
Στίχοι: παραδοσιακοί
Ερμηνεία: Γιώργης Μανωλάκης
Τα ριζίτικα είναι τραγούδια με ορεινή καταγωγή, γεγονός που προδίδεται απ’το όνομά τους –σημαίνει τα τραγούδια που τραγουδιούνται στις ρίζες των βουνών. Στιχουργικά καλύπτουν μεγάλο φάσμα θεματολογίας: τη βουκολική ζωή, τον πόλεμο, τον έρωτα και τον θάνατο. Ο «Καύκος» όμως αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, διότι περιγράφει την τραγικότητα της γυναικείας φύσης που ασφυκτιά στα στενά κοινωνικά πλαίσια τα οποία την περιβάλουν. Η γυναίκα ονειρεύεται πως ο Καύκος (αυτός για τον οποίον καυχιέται, ο εραστής) μεταμορφώνεται σε κυνηγό που σκοτώνει τ’αγρίμι (τον σύζυγο) και παρακαλεί ώστε το όνειρο «να ξεδιλιάνει», να πραγματοποιηθεί. Ο Μανωλάκης ερμηνεύει για πρώτη φορά αυτήν την ίσως μελωδικότερη παραλλαγή του τραγουδιού στον δίσκο του Διττό/Ο Καύκος Και Η Μέδουσα (2013). Γεννημένος το 1980 στο Ηράκλειο, ο Μανωλάκης είναι ένας από τους αξιότερους εκπροσώπους της νέας γενιάς Κρητικών μουσικών. Τρομερός δεξιοτέχνης στο λαούτο και με πολύ αξιόλογες ερμηνευτικές δυνατότητες, έχει συνεργαστεί με όλους τους κορυφαίους μουσικούς του νησιού. Ξεχωριστή θέση στη διαδρομή του έχει και η συνεργασία του με τον Σωκράτη Μάλαμα. Έχει κυκλοφορήσει δύο προσωπικές δισκογραφικές δουλειές και η εργατικότητα που τον διακρίνει μουσικά σίγουρα μας επιφυλάσσει ευχάριστα αποτελέσματα στο μέλλον.

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

"Ne me quitte pas". Από την Εντίθ Πιάφ στόν Γουάικλεφ Ζαν

.

Εντίτ Πιάφ, Παρίσι, 19 Δεκεμβρίου 1915 – Γκρας, 10 Οκτωβρίου 1963 ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια, η πιο σημαντική παρουσία στη γαλλική σκηνή των βαριετέ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Εντίθ Τζοβάνα Γκασιόν (Édith Giovanna Gassion). Τραγούδια όπως το La vie en rose (1946) και το Non, je ne regrette rien (1960), εκτόξευσαν τη φήμη της και την κατέστησαν την πιο δημοφιλή τραγουδίστρια της Γαλλίας
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B8_%CE%A0%CE%B9%CE%AC%CF%86 


Γουάικλεφ Ζαν  (γεννημένος στις 17 Οκτωβρίου 1969), γνωστός με το επαγγελματικό του όνομα Wyclef Jean, είναι αϊτινός ράπερ, μουσικός και ηθοποιός.  Στην ηλικία των 9 ετών, ο Jean μετανάστευσε ως παιδί στις Ηνωμένες Πολιτείες με την οικογένειά του και εγκαταστάθηκε εκεί. Πρώτα πήρε τη φήμη ως μέλος του συγκροτήματος hip hop του New Jersey των Fugees. Ο Jean έχει κερδίσει τρία βραβεία Grammy για το μουσικό του έργο.
https://en.wikipedia.org/wiki/Wyclef_Jean 

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Μουσείο Μπενάκη: Η Αθήνα του 1900, Τουλούζ Λοτρέκ & τα περίφημα κεραμικά της Ρόδου

Μουσείο Μπενάκη: Η Αθήνα του 1900, Τουλούζ Λοτρέκ & τα περίφημα κεραμικά της Ρόδου [εικόνες] Το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει αυτό το φθινόπωρο 4 μοναδικές εκθέσεις. Σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα της Αθήνας του 1917, αφιέρωμα στον Τουλούζ Λοτρεκ, τα περιζήτητα κεραμικά της Ρόδου και τις γλυπτικές συνθέσεις της Μαρίτσας Τραυλού. 
Η Γαλλική Σχολή Αθηνών διοργανώνει στο Μουσείο Μπενάκη (Κτήριο της οδού Πειραιώς) έκθεση αφιερωμένη στην Αθήνα του 1917 με σπάνιο οπτικό υλικό που προέρχεται από τη φωτογραφική υπηρεσία του συμμαχικού εκστρατευτικού σώματος, το οποίο έδρασε στα Βαλκάνια στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και είναι γνωστό ως «Στρατιά της Ανατολής».

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Αντώνης Βαρδής, (7 Αυγούστου του 1948 - 2 Σεπτεμβρίου 2014)

Αποτέλεσμα εικόνας για αντ βαρδης
Ο Αντώνης Βαρδής γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1948, στο Μοσχάτο στην οδό Κανάρη. Σε ηλικία έξι ετών φέρεται να γνώρισε τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Παπαιωάνου, το Ζαμπέτα και τη Ρένα Ντάλια στο νυχτερινό μαγαζί "Φαληρικό" όπου και τραγούδησε για πρώτη φορά. Για βιοποριστικούς λόγους το 1954 δούλεψε δίπλα στο συνθέτη και δεξιοτέχνη στο μπουζούκι Μανώλη Χιώτη, στη "Γωνιά της Αθήνας" στην Πλάκα. Λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της οικογένειας του δεν πήγε στο γυμνάσιο αλλά ξεκίνησε να εργάζεται από μικρός, εργαζόμενος κατά περιόδους σε ψιλικατζίδικο, χρωματοπωλείο, βενζινάδικο, σε οικοδομή σαν βοηθός υδραυλικού και ως ναυτικός.
Στο τέλος του 1965 σε ηλικία 17 ετών γνώρισε τους Γιάννη Πανταζή, Γιώργο Μυλωνά οι οποίοι είχαν σχηματίσει συγκρότημα και έκαναν πρόβες δίπλα από το βενζινάδικο όπου εργαζόταν. Ξεκίνησε να παίζει ερασιτεχνικά μαζί τους κιθάρα και δημιούργησαν το ροκ συγκρότημα Vikings. Το συγκρότημα είχε πολλές αλλαγές μελών στην σύνθεση του με τον Βαρδή και τον Μυλωνά να είναι τα μόνα σταθερά μέλη. Σταδιακά η δραστηριότητα τους έγινε επαγγελματική με τακτικές εμφανίσεις, ενώ κυκλοφόρησαν και τέσσερα 45ρια. Ο Βαρδής έγραψε και κυκλοφόρησε τη μεγαλύτερη ίσως επιτυχία τους, την αγγλόφωνη μπαλάντα Catherine, την οποία υπέγραψε ως Toni Vardis. Οι Vikings διαλύθηκαν το 1970.

ΦΕΡΜΑΣ, ΝΙΚΟΣ (1905 ΜΥΤΙΛΗΝΗ - 1972 ΑΘΗΝΑ)

Τον έχετε δει πολλές φορές. Τον ξέρετε σαν να είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.
Μαζί του έχετε πολλές φορές γελάσει. Έχετε δανειστεί τρόπους ομιλίας του. Αλλά δεν αποκλείεται να μη θυμάστε το όνομά του, όπως άλλωστε συμβαίνει με τόσες και τόσες μορφές από το παλιό σινεμά, οι οποίες έχουν καταγραφεί έτσι ανωνύμως στο ασυνείδητό μας. Αντί άλλης συστάσεως ας εμπιστευτούμε τη γνωριμία μαζί του στον Ντίνο Δημόπουλο, όπως την έχει καταγράψει στο βιβλίο του «Ένας σκηνοθέτης θυμάται».
« Ένας μάγκας βαρύς με πλησιάζει με το αργό, λικνιστικό του περπάτημα, εκείνο το πρωινό στο γύρισμα.
»Αυθεντικός μάγκας. Γνήσιος. Από τους τελευταίους του είδους.
»Είναι ο Νίκος Φέρμας. Συρτή φωνή, νωθρή κίνηση, ματιά θαμπή.
—Είσαι για μια τζούρα, αφεντικό;
—Τι τζούρα; ρωτάω παραξενεμένος.
—Μια ρουφηξιά, για.
—Δεν καπνίζω.
—Δεν είναι καπνός. Χόρτο είναι.
—Τα χόρτα με πειράζουν στο στομάχι.
—Τα λάχανα σε πειράζουν. Κι ετούτο δεν είναι λάχανο. Είναι ανθός. Τράβα μια και θ’ αρχίσεις να πετάς. Και τα πλάνα σου θα ’ρχονται το ’να μετά το άλλο, σαν σύννεφα που τα κυνηγάει ο νοτιάς. Πλάνα δεν τα λέτε εσείς οι γραμματιζούμενοι; Ή συννεφάκια;
»Και το μάτι του, έτοιμο για το πλάνο, παρέμενε απλανές.
»Ο Νίκος Φέρμας ήταν ο δάσκαλος...»

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Όταν η Ελλάδα ζούσε την Πικρή της αγάπη στο Σπίτι των Ανέμων…

Όταν η Ελλάδα ζούσε την Πικρή της αγάπη στο Σπίτι των Ανέμων…

Πριν ο «Άγνωστος πόλεμος» ερημώσει τους δρόμους της Αθήνας.
Πριν το φως του Αυγερινού συνδεθεί με το σεισμό του 1981.
Και πολύ πριν τα ριάλιτι κάνουν διάσημους ανθρώπους που πριν -και μετά- δεν σήμαιναν τίποτα για την εγχώρια τηλεοπτική βιομηχανία.
Ουσιαστικά πριν από την τηλεόραση, τότε που οι ιστορίες ξεκινούσαν από μία φωνή και εσύ γινόσουν σκηνογράφος και ενδυματολόγος τους.
Κάπου τότε «Το Σπίτι των Ανέμων» και η «Μικρή πικρή μου αγάπη» ήταν οι πιο γνωστοί τίτλοι σε όλη την Ελλάδα.

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

26 Αυγούστου 2017 Πετραδολάκια, Ανώγεια


Ψαραντώνης, Αριστείδης Χαιρέτης, Βασίλης Ξυλούρης


Image may contain: 3 people, people sitting and indoor Οι οικογένειες των Ξυλούρηδων κάθε χρόνο στις 26 Αυγούστου οργανώνουν γιορτή στον Ψηλορείτη, στην περιοχή Πετραδολάκια (λίγα χιλιόμετρα από τα Ανώγεια). Εκεί σμίγουν με φίλους και συγγενείς για να τιμήσουν την παραμονή της εορτής του, τον προστάτη Άγιό τους, τον Άγιο Φανούριο.
https://www.facebook.com/psarantonis/photos/pcb.1175613489237328/1175612129237464/?type=3&theater 

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Ως και οι αγαπημένοι μας ήρωες κινουμένων σχεδιων, γερνούν....

Πώς θα ήταν, άραγε, σήμερα οι χαρακτήρες κινούμενων σχεδίων, αν ήταν άνθρωποι;
Ο Andrew Tarusov, ένας Ρώσος καλλιτέχνης, δημιούργησε , το 2015, μια σειρά από διασκεδαστικές  εικονογραφήσεις, που απεικονίζουν τους αγαπημένους μας χαρακτήρες κινούμενων  σχεδίων ως... συνταξιούχους.

Γιώργος Μαυρομανωλάκης. Γιαβάς - γιαβάς (Κατσιφόρας), Αρτεμώνα , Τα παλαιά μου βάσανα., Πεντοζάλη. (Νάξος - Κρήτη)

Γιώργος Μαυρομανωλάκης(Μαύρος): Λαούτο, Τραγούδι
Αλέξανδρος Κανακάκης: Φλογέρες, Τραγούδι
Δημήτρης Στεφανάκης: Λύρα
Μαρίτζια Κατσούνα: Κρουστά, Τραγούδι


Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

( Απόστολος Χαρμαντάς) 1918 – 2008

Αποτέλεσμα εικόνας για τολησ χαρμασ
Λαϊκός τραγουδοποιός και οργανοπαίχτης της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Έγραψε και ερμήνευσε πάνω από 150 τραγούδια.
Γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1918 στο Λεωνίδιο και ήταν το μικρότερο από τα οκτώ παιδιά του Παναγιώτη Χαρμαντά και της Ιωάννας Παπουτσή.
Ο Απόστολος πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στο Λεωνίδιο και τελείωσε το γυμνάσιο σαν ένας από τους καλύτερους μαθητές της τάξης του. Εμφανώς επηρεασμένος από τον πατέρα του που έπαιζε λαούτο και τραγουδούσε, αλλά και από τις μουσικές της εποχής που άκουγε στα πανηγύρια και στα γραμμόφωνα, άρχισε γύρω στο 1930 να ασχολείται με την μουσική, με αφορμή ένα μαντολίνο που βρέθηκε στο σπίτι, παίζοντας αρχικά οπερέτες. Οι δύσκολες όμως οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής οδήγησαν τον νεαρό Απόστολο το 1935 στην αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης στην πρωτεύουσα. Αργότερα έμαθε κιθάρα (λέγεται πως άρχισε μαθήματα με τον Δ. Φάμπα) και έπαιζε σε χορούς «για το χαρτζιλίκι του». Έμαθε επίσης καλό μπαγλαμά και πολύ αργότερα έμαθε και μπουζούκι. Στην διάρκεια της Κατοχής, για να μη πεθάνει από την πείνα που θέριζε ιδιαίτερα την Αθήνα, έπαιζε σε ταβέρνες για ένα πιάτο φαγητό! Επαγγελματίας μουσικός έγινε το 1947 και ξεκίνησε σαν επαγγελματίας τραγουδιστής το 1948, με 8 δραχμές μεροκάματο, σ' ένα αναψυκτήριο της πλατείας Κουμουνδούρου, όπου έλεγε Χαιρόπουλο, Αττίκ, ελαφρά τραγούδια. Ύστερα από δύο χρόνια πέρασε στο λαϊκό τραγούδι.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ο αξέχαστος ηθοποιός που άφησε την τελευταία του πνοή πάνω στο σανίδι


Η ζωή του παραπονιάρη δήμαρχου της «Κυράς μας της μαμής», Γιώργος Δαμασιώτης

Ο αξέχαστος ηθοποιός που άφησε την τελευταία του πνοή πάνω στο σανίδι

" ,
Ως ένας πραγματικός κύριος θεάτρου και κινηματογράφου, ο μορφωμένος και κοσμογυρισμένος Δαμασιώτης υπηρέτησε την τέχνη του με τις ίδιες δόσεις σεβασμού και πάθους.
Πρωταγωνιστής μεγάλος στο σανίδι, περιορίστηκε σε δευτερεύοντες ρόλους στο πανί, αν και το εκτόπισμά του ήταν τέτοιο που έκλεβε αβίαστα την παράσταση.
Ποιος να τον ξεχάσει ως κλινήρη δήμαρχο στην αλησμόνητη «Κυρά μας τη μαμή» ή ως μεθύστακα στην «Καφετζού» να παραπονιέται στον αστυνομικό για κάτι που του ’πε ο Φωτόπουλος χωρίς να θυμάται τι!
Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, εντός και εκτός οθόνης, ο Δαμασιώτης ήταν ένας ταλαντούχος άνθρωπος που ξεκίνησε από λυρικός τραγουδιστής, ζώντας μια δεύτερη και εξίσου μεγάλη καριέρα στην οπερέτα και τις μουσικές σκηνές. Ήταν η ίδια φωνή που θα τον φέρει στην επικράτεια της υποκριτικής, υπηρετώντας και τα δύο μετερίζια με την ίδια ευσυνειδησία.
Ο βολιώτης ηθοποιός καθιερώθηκε νωρίς νωρίς στον χώρο, καθώς είχε σπουδές στο εξωτερικό και έναν κοσμοπολίτικο αέρα που τόσο χρειαζόταν το εγχώριο θέαμα εκεί στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Τραγουδούσε στην όπερα, έπαιζε επιθεώρηση και αναγνωριζόταν απ’ όλους ως σπουδαίος ηθοποιός, ακόμα και από τα ιερά τέρατα που πλαισίωνε στο θέατρο και το σινεμά.