Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Η πολίτικη λύρα του Σωκράτη Σινόπουλου και το κουαρτέτο του.


Ο ήχος του Σωκράτη Σινόπουλου στην πολίτικη λύρα είναι χαρακτηριστικός και νιώθει κανείς πως μεταφέρει μια μεγάλη ποσότητα πολιτισμικής ιστορίας και «ελληνικότητας».
Ο Σωκράτης Σινόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασική κιθάρα και παράλληλα βυζαντινή μουσική και δημοτικό τραγούδι στη σχολή των εκπαιδευτηρίων Ι.Τσιαμούλη. Το 1988 ξεκίνησε μαθήματα πολίτικης λύρας και λαούτου με τον Ross Daly και ένα χρόνο αργότερα έγινε μέλος του συγκροτήματός του «Λαβύρινθος». Έκτοτε, συνεργάζεται με μουσικούς, συνθέτες και τραγουδιστές από την Ελλάδα και το εξωτερικό σε διάφορα μουσικά σχήματα, συμμετέχοντας σε ηχογραφήσεις και συναυλίες. Το 1999 βραβεύθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού με το Κρατικό Βραβείο Νέων Καλλιτεχνών: «Μελίνα Μερκούρη». Το 2011 δημιούργησε το Σωκράτης Σινόπουλος Quartet. Το πρώτο άλμπουμ του κουαρτέτου ηχογραφήθηκε με παραγωγό τον Manfred Eicher και εκδόθηκε από την ECM records τον Σεπτέμβριο του 2015. Είναι Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
https://www.facebook.com/pg/sokratissinopoulos/about/?ref=page_internal
http://www.sgt.gr/gre/SPG1390/

Σωκράτης Σινόπουλος: πολίτικη λύρα
Γιάννης Κυριμκυρίδης: πιάνο
Δημήτρης Τσεκούρας: μπάσο
Δημήτρης Εμμανουήλ: τύμπανα

Live at Errichietta Festival January 2015 Teatro Palladium, Rome [ album "Eight Winds"


Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

«Φτου‘ ξελευθερία για όλους ρε παιδιά!»

Image may contain: one or more people, people standing, child, night and outdoor

Σήμερα πέρασα από την παλιά μου γειτονιά. Εκεί που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Λείπω είκοσι χρόνια. Άλλαξαν όλα. Δεν υπάρχουν οι αλάνες που παίζαμε ποδόσφαιρο, ούτε τα παλιά σπιτάκια των προσφύγων γεμάτα αναστεναγμούς και γιασεμιά. Δεν υπάρχουν τα δέντρα που σκαρφαλώναμε πιο κοντά τον ουρανό και γέμιζε η καρδιά μας μπλε.
Ούτε τα ποταμάκια που μόλις έβρεχε μπαίναμε σε αυτοσχέδιες βαρκούλες και κουρσεύαμε στα όνειρα. Όλα είχαν αλλάξει, όλα είχα παράξενα σιγάσει.
Που πήγαν τόσα παιδιά; Τόσα μοναδικά χαμόγελα; Το μάτια ανεπανάληπτα;
Και ενώ η ώρα είχε περάσει και οι μνήμες είχε μουσκέψει στην νοσταλγία, ξάφνου το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε ένα τοίχο από ένα σπίτι που δεν υπήρχε πια. Μόνο ο τοίχος έστεκε. Ναι ήταν του κυρ Πέτρου από την Σμύρνη. Το σπίτι πλέον είχε γίνει οικόπεδο προς πώληση. Κι όμως αυτός ο τοίχος, ήταν ο αγαπημένος μας, γιατί εκεί τα φιλούσε εκείνος που έκανε την «μάνα» στο κρυφτό «1,2,3,4…10 και βγαίνω.»

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Η τέχνη του Gabriel Picart



Ο Gabriel Picart γεννήθηκε στη Βαρκελώνη της Ισπανίας, όπου ζει και εργάζεται ακόμα. Ξεκίνησε μια επιτυχημένη καριέρα τέχνης στις αρχές της ηλικίας των είκοσι ετών, όταν άρχισε να εργάζεται ως εικονογράφος σε όλη την Ευρώπη και σύντομα στη συνέχεια για τους μεγάλους εκδοτικούς οίκους και διαφημιστικούς οργανισμούς στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Από το 1996, ο Picart ζωγραφίζει συνεχώς. Οι πίνακές του εμφανίζονται μόνιμα σε μερικές από τις πιο αναγνωρισμένες γκαλερί στις ΗΠΑ και έχουν προσελκύσει ιδιαίτερη προσοχή αξιόλογων κριτικών και συλλεκτών. Το 2012, ο Picart ήταν ένας από τους δύο "Διεθνείς Grand master" που προσκλήθηκαν στην Art Revolution Taipei, στην Ταϊβάν. Αυτό το βίντεο εμφανίζει μια ευρεία επιλογή των έργων του, από τις πρώτες ζωγραφιές έως τις πιο πρόσφατες
.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Ένα σαγηνευτικό δοκίμιο για τη νοσταλγία

Αποτέλεσμα εικόνας για Πότε λοιπόν είναι κανείς σπίτι του;


"Η Νοσταλγία. Πότε λοιπόν είναι κανείς σπίτι του;", Μπαρμπαρά Κασσέν, μετ. Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου, εκδ. Μελάνι, σελ. 141, 2015



Κριτικές - Παρουσιάσεις
Διονύσης Καββαθάς, Η Ευρώπη χαμένη στη μετάφραση, "Το Βήμα"/ "Βιβλία", 8.11.2015

Μανώλης Πιμπλής, «Νοσταλγούμε μια Ευρώπη που δεν υπάρχει», "Τα Νέα"/ "Βιβλιοδρόμιο", 7.11.2015

Κατερίνα Μαλακατέ, Η Νοσταλγία, "Διαβάζοντας", 29.10.2015

Κώστας Στοφόρος, Η αρρώστια της νοσταλγίας, "Δρόμος της Αριστεράς", 10.10.2015

Ευμορφία Ζήση, Η Νοσταλγία, www.diavasame.gr, Οκτώβριος 2015

Διονύσης Μαρίνος, Εμείς, της νοσταλγίας εκδρομείς, "Fractal", Οκτώβριος 2015

Τίνα Μανδηλαρά, Είμαστε όλοι Νοσταλγοί, "Lifo", τχ. 447, 1.10.2015

Αθανάσιος Καράβατος, Η νοσταλγία. Πότε λοιπόν είναι κανείς σπίτι του;, www.oanagnostis.gr, 6.9.2015

Νίκος Ξένιος, To ριζωμένο κρεβάτι του Οδυσσέα, www.bookpress.gr, 27.8.2015

Γιώργος Μπαμπασάκης, Βάδισμα. Χιούμορ. Νοσταλγία!, "Lifo", τχ. 440, 16.7.2015

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ!

42 υπέροχες φωτογραφίες, καί η «νύμφη του Θερμαϊκού» όμορφη όπως πάντα, έδωσε τον καλύτερο εαυτό της στον φωτογραφικό φακό,  προβολή παρουσίαση http://slideshows.adni18.com/Thessaloniki/


Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού: Θεσσαλονίκη, Τοπίο, και Μνήμες.

Η μικρού μήκους ταινία παρουσιάζει την ιστορία του τοπίου και της χρήσης της περιοχής του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη και στοχεύει να καταγράψει, να προβάλει και να διαφυλάξει τις προσωπικές αναμνήσεις και τη συλλογική μνήμη.

Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκη.

Ενθύμια από την Ελλάδα μιας άλλης εποχής.

Εικόνες ανθρώπων από την Ελλάδα του χθές. Ο φακός απαθανατίζει, πρόσωπα και τοπία. Ο χρόνος περνάει, όμως οι στιγμές μένουν.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Σοφία Βέμπο 1910 – 1978



Η Σοφία Μπέμπου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1910 στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Τσαριτσάνη του νομού Λάρισας και κατόπιν στο Βόλο, όπου οι γονείς της εργάστηκαν ως καπνεργάτες.


Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία τυχαία το 1930, τραγουδώντας σ' ένα ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης για να συνεισφέρει οικονομικά στο σπίτι της. Τρία χρόνια αργότερα κατέβηκε στην Αθήνα, όπου προσελήφθη από τον θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο «Κεντρικόν», προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση «Παπαγάλος 1933». Την ίδια περίοδο υπέγραψε και το πρώτο της συμβόλαιο στη δισκογραφική εταιρία Columbia, ερμηνεύοντας ερωτικά τραγούδια της εποχής και λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της η καταξίωση δεν άργησε να έρθει.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Μουσική βραδιά - Το τραγούδι στον ελληνικό κινηματογράφο

 Γιώργος Παπαστεφάνου
«Το τραγούδι στον ελληνικό κινηματογράφο» είναι ένα θέμα που σήμερα έχει γίνει μαϊντανός. Τότε όμως - άνοιξη του 1978 - ήταν ακόμα ένα θέμα ολότελα παρθένο. Όταν είπαμε με την Δάφνη Τζαφέρη να το ξεκινήσουμε, ξέραμε ότι θα βρούμε δυσκολίες στη συγκέντρωση υλικού. Ευτυχώς, μάς βοήθησαν οι φίλοι μας : Η «Tαινιοθήκη της Ελλάδος», η Τζέλλα Φίνου, η Βασιλεία Δρακάκη, ο Νίκος Κούνδουρος, ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος...

Από τον Δράκο και τη Στέλλα ως τα Χρώματα της ίριδας, από τον Βαφτιστικό, τον Πύργο των Ιπποτών, το Εκείνες που δεν πρέπει να αγαπούν και την Γκόλφω ως τα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη και του Μίμη Πλέσσα, και από τη Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο, Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, Το νησί των γενναίων και τη Μανταλένα ως την Κυρία Δήμαρχο, το Μια ζωή την έχουμε και τη Συνοικία το όνειρο, είναι πολλές οι ταινίες από τις οποίες δανειστήκαμε αποσπάσματα.

Τα έγχρωμα κομμάτια από τα φιλμ αναγκαστικά βγήκαν ασπρόμαυρα. Η «Ταινιοθήκη» - στην οδό Κανάρη ακόμη τότε - μάς φιλοξένησε για τις συνεντεύξεις με την Ροζίτα Σώκου, την Αγλαΐα Μητροπούλου, τον Γιάννη Δαλιανίδη, τον Μίμη Πλέσσα και τον Μικέ Δαμαλά, ενώ η Φίνος Φιλμ μας παραχώρησε το στουντιο της για να ηχογραφήσει η Δήμητρα Γαλάνη τα τραγούδια του Γιαννίδη, του Αττίκ και του Σαββόπουλου που είπε στην εκπομπή. Κι ακόμη θυμάμαι την Τζέλλα Φίνου να δακρύζει καθώς άκουγε τη Δήμητρα να τραγουδά Αττίκ και "Χωρίς εσένα"...

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

«Πρέπει να ασχοληθούμε με την αθέατη πλευρά των παιδιών»

«Η ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και η καλλιέργεια της φαντασίας είναι από τις πλέον παραμελημένες πλευρές των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων, τα οποία αντί να εμπνέουν και να δίνουν φτερά, συνθλίβουν και καταθλίβουν τα παιδιά με τη δυσανάλογη έμφαση στη συσσώρευση γνώσεων

 No automatic alt text available.

Είναι κοντόφθαλμο – γράφει ο Τζον Γούτσον – τα σχολεία να παραγεμίζουν τα παιδιά σαν γαλοπούλες με στείρες γνώσεις, ενώ αφήνουν τη φαντασία τους να λιμοκτονεί.

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Φραγκίσκος Μανέλλης (Αδριανούπολη, 1911 - 11 Απριλίου 1978)



Υπήρξε ηθοποιός τής μουσικής σκηνής από το 1931. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1943, στην ταινία "Η θύελλα πέρασε". Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο "Η Εύθυμη Χήρα" και στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς θιάσους και περιόδευσε σε όλο τον Ελληνισμό τού εξωτερικού.

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Φώτης Κόντογλου – Η Μελαγχολία των Παλαιολόγων

Ο Ναός της Περίβλεπτου -Μυστράς
Τον καιρό που δούλευα στον Μυστρά, τύχαινε πολλές φορές να βρεθώ μοναχός μέσα στην Περίβλεπτο.

Τ’ απόγεμα η εκκλησία σκοτείνιαζε κι αγρίευε. Από πάνου από την σκαλωσιά άκουγα πατήματα. «Κανένα φάντασμα θα περπατά», συλλογιζόμουνα, και γύριζα το κεφάλι μου πάντα κατά το μέρος που στεκόντανε ζωγραφισμένοι οι στρατιώτες και οι πολεμάρχοι. Στεκόντανε στη σειρά ένα γύρο, λίγο ψηλότερα από το χώμα, οι περισσότεροι με βγαλμένα μάτια, τρυπημένοι στο στήθος, πολλοί απ  αὐτοὺς κομματιασμένοι από τις σπαθιές. Σε πολλά κεφάλια είχε απομείνει γερό ένα μάτι μοναχά, μα κείνο το μάτι έβλεπε σαν δέκα ζωντανά.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Γιώργος Σεφέρης, Ημερολόγια Καταστρώματος

  ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΕΘΡΕΨΕ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΜΑΣ

Παραμένομεν εις την αυτήν θέσιν αναμένοντες διαταγάς.
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ

Χώρες παραγωγής: Ελλάδα, Κύπρος
Χρονιά παραγωγής: 2001
 Πρώτη προβολή στην Ελλάδα: 16 Νοεμβρίου 2001 (42ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
Στις αίθουσες βγήκε την 1η Φεβρουαρίου του 2002
 Διάρκεια: 1:10:16
Αφηγητής: Δημήτρης Καταλειφός
Κατηγορία: Ταινία Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ)
Ο σκηνοθέτης Στέλιος ΧαραλαμπόπουλοςΣκηνοθεσία: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος

 Παραγωγή: Θάνος Λαμπρόπουλος
Σενάριο: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος
Φωτογραφία: Γιάννης Βαρβαρίγος
 Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Τα γυρίσματα έγιναν σε τόπους όπου έζησε και έδρασε ο ποιητής: Ελλάδα, Παρίσι, Λονδίνο, Κύπρο, Μικρά Ασία.
 Βραβεύσεις: Α' Κρατικό Βραβείο Ποιότητας Ντοκυμαντέρ το 2001.
 Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στον Στέλιο Χαραλαμπόπουλο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2001).

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΑΣΙΜΗΣ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

 Γράφει ο Δημήτρης Πράσσος
Ο Χριστόφορος Ασιμής, είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους. Γόνος παλιάς και ισχυρής οικογένειας της Σαντορίνης, που από τα κλαδιά της βγήκαν πολιτικοί και επιστήμονες, αυτός γοητεύτηκε από τη ζωγραφική. Και μάλιστα από τα δύσκολα. Σπουδαίος αγιογράφος κατ’ αρχήν, με χαρακτηριστικότερο δείγμα της τέχνης του, το τιτάνιο έργο της φιλοτέχνησης του Μητροπολιτικού Ναού Θήρας.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Χρόνης Εξαρχάκος 1932 – 1984


Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Είχε μπριόζικο στυλ, έδινε τέμπο στο ρόλο του και είχε την ικανότητα να μιλάει γρήγορα, αλλά πολύ καθαρά. Οι γκριμάτσες του και μόνο, αρκούσαν για να προκαλούν το γέλιο στους θεατές. Έφυγε νωρίς από τη ζωή και δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει ολοκληρωτικά την πλούσια κωμική του φλέβα.