Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Άγγελος Βλάχος, Ἑσπερινός.


Στὸ ρημαγμένο παρακκλήσι
τῆς Ἄνοιξης τὸ θεῖο κοντύλι
εἰκόνες ἔχει ζωγραφίσει
μὲ τ᾿ ἀγριολούλουδα τ᾿ Ἀπρίλη.
Ὁ ἥλιος, γέρνοντας στὴ δύση,
μπροστὰ στοῦ ἱεροῦ τὴν πύλη
μπαίνει δειλὰ νὰ προσκυνήσῃ
κι ἀνάφτει ὑπέρλαμπρο καντήλι.
Σκορπάει γλυκειὰ μοσκοβολιὰ
δάφνη στὸν τοῖχο ριζωμένη -
θυμίαμα ποὺ καίει ἡ Πίστις -
καὶ μία χελιδονοφωλιά,
ψηλὰ στὸ νάρθηκα χτισμένη,
ψάλλει τὸ Δόξα ἐν Ὑψίστοις...
 Εικόνα: Απόστολος Γεραλής, Ζωγράφος ( 1886-1983 ).

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

31 εξαιρετικά σπάνιες φωτογραφίες από την Ελλάδα του χθές

 
Τα γεγονότα και οι στιγμές. Σε αυτές τις 31 σπάνιες φωτογραφίες θα δούμε μια άλλη Ελλάδα πιο απλή, πιο όμορφη. Την Ελλάδα του χθές.

Θεσσαλονίκη: Έκθεση φωτογραφίας για τις γοητευτικές πτυχές της Κωνσταντινούπολης του 19ου αιώνα


Άγνωστες και άκρως γοητευτικές πτυχές της Κωνσταντινούπολης της τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα, παρουσιάζει η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Η Κωνσταντινούπολη των Jean Pascal Sebah & Polycarpe Joaillier (1890-1900) από την Τρικόγλειο Βιβλιοθήκη του Α.Π.Θ.», η οποία εγκαινιάζεται την Τρίτη 25 Απριλίου 2017 και ώρα 19:00 στον εκθεσιακό χώρο της Αγιορειτικής Εστίας (Εγνατία 109).

Η έκθεση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του εορτασμού της συμπλήρωσης των 90 χρόνων της Βιβλιοθήκης και Κέντρου Πληροφόρησης του Α.Π.Θ., και συνδιοργανώνεται από την Κεντρική Βιβλιοθήκη του Α.Π.Θ., το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και την Αγιορειτική Εστία.
Στην έκθεση παρουσιάζονται 50 φωτογραφίες των Jean Pascal Sebah (1872-1947) και Polycarpe Joaillier (1848-1904), οι οποίοι δημιούργησαν το φωτογραφικό εργαστήριο Sebah & Joaillier και ασχολήθηκαν κυρίως με τη φωτογράφιση της Κωνσταντινούπολης και της Αιγύπτου. Σκοπός της δουλειάς τους, ήταν η παραγωγή εντυπωσιακών φωτογραφικών λευκωμάτων, τα οποία προορίζονταν να πουληθούν σε επισκέπτες από τη Δύση που γοητεύονταν από το φυσικό περιβάλλον και τα μνημεία του παρελθόντος, ωστόσο, σε κάποιες από τις φωτογραφίες, εμφανίζονται δείγματα της πρόθεσης των φωτογράφων για τη δημιουργία όχι μόνο ντοκουμέντων αλλά και έργων τέχνης.
Στο κείμενο των επιμελητών της έκθεσης διαβάζουμε ανάμεσα σε άλλα: «Οι εικόνες με τα χαρακτηριστικά της καρτ-ποστάλ είναι συγχρόνως και απόπειρες διαχείρισης του φωτός και της σκιάς στη σύνθεση. Είναι ηθογραφικές και εθνογραφικές, αλλά ταυτόχρονα η παρουσία της ανθρώπινης μορφής «καδράρεται» σ’ ένα μελαγχολικό, συμβολικό, ενίοτε σουρεαλιστικό, τοπίο, εικόνες δηλαδή τουριστικές, αλλά με βαθιά εικαστικό χαρακτήρα. Η διττή αυτή φύση καθιστά τις εικόνες αυτές ξεχωριστές ακόμη και σήμερα, όχι μόνο ως ντοκουμέντα της εποχής και ως δείγματα της τεχνολογίας της, αλλά και ως προσπάθειες της φωτογραφίας του 19ου αιώνα να ανυψωθεί στο επίπεδο των καλών τεχνών».
Επιπλέον, στην έκθεση παρουσιάζονται δέκα σπάνιες εκδόσεις για την Κωνσταντινούπολη της περιόδου από το 1829 έως το 1926. Οι φωτογραφίες της έκθεσης προέρχονται από τη Φωτοθήκη της Τρικογλείου Βιβλιοθήκης, ενώ οι εκδόσεις προέρχονται από τη συλλογή σπάνιων βιβλίων της εν λόγω βιβλιοθήκης, την οποία δώρισε το 1963 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ο Ελληνοαιγυπτιώτης Ιωάννης (Γιάγκος) Τρικόγλου (Αλεξάνδρεια, 1888 – Αθήνα, 1966). 

 Επιμελητές έκθεσης: Θοδωρής Μάρκογλου, Αντώνης Σαραγιώτης, Μαρία Φαρμάκη

Άνοιγμα: Τρίτη 25 Απριλίου 2017, ώρα 19:00, Αγιορειτική Εστία

Διάρκεια έκθεσης: 25 Απριλίου - 10 Ιουνίου 2017

Ώρες λειτουργίας:

Δευτέρα και Τετάρτη 09: 00-16: 00

Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή 09: 00-20: 00

 

Σάββατο 09: 00-14: 00

Η Παλιά Αθήνα -1900 και 1910

Οδός Βασιλίσσης Σοφίας (στο ύψος της Βουλής) 1905

Η Αθήνα του 1900, μια επαρχιακή πόλη με 100.000 ψυχές.

Πώς ήταν η  μεταολυμπιακή Αθήνα το 1900; Τι όψη είχε; Πώς ζούσαν οι 128.000 (μαζί με τα περίχωρα) κάτοικοί της; Ταξιδεύοντας στο χρόνο, στην τότε εποχή, βρίσκουμε μια μικρή αναπτυσσόμενη πόλη. Το εμπόριο είναι σε άνθιση όπως και οι βιοτεχνίες, μεγάλη οικοδομική δραστηριότητα που δίνει δουλειά σε αρκετά από τα πάρα πολλά διαθέσιμα εργατικά χέρια. Σε ανάπτυξη βρίσκεται και η βιομηχανία που χρησιμοποιεί ως κινητήρια δύναμη τον ατμό.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ (Θεσσαλονίκη 20 Μαρτίου 1948 - 17 Απριλίου 2011)

Ήταν Έλληνας μουσικός, ερμηνευτής και δισκογραφικός παραγωγός.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 περνώντας από τους Olympians και τους Zealot. Συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τους Διονύση Σαββόπουλο, Μανώλη Ρασούλη και Νίκο Ξυδάκη. Έγινε ευρέως γνωστός με το δίσκο του Μανώλη Ρασούλη, Η εκδίκηση της γυφτιάς. Από την παραγωγή αυτή του Σαββόπουλου, μαθαίνουμε ότι το παρατσούκλι του ήταν «push-pull», λόγω των τεχνικών του γνώσεων. Χαρακτηριστικό του Παπάζογλου ήταν το κόκκινο φουλάρι που φορούσε στο λαιμό σε όλες του τις εμφανίσεις.
Τραγούδια του τραγούδησαν πολλοί μεγάλοι Έλληνες τραγουδιστές και επίσης στήριξε αρκετούς καλλιτέχνες και συγκροτήματα στα πρώτα τους βήματα μέσα από το στούντιό του, το Αγροτικόν, στη Θεσσαλονίκη. wikipedia.

KEIMENO/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

Με το Νικόλα πίνουμε στο ίδιο μαγαζί στη Σαλονίκη.
Το «πιόμα» με το Νικόλα είναι αλλιώτικο.
Ο Νικόλας εμφανίζεται σαν απ' το πουθενά.
Ο Νικόλας έχει το όνομα του πατέρα μου.
Ο Νικόλας έχει βουνίσιο αέρα, αντάμα με θαλασσινό.

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Φωνές που αγαπήσαμε. Γιοβάννα


Η Ιωάννα Φάσσου-Καλπαξή (Αμαλιάδα, 1940), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Γιοβάννα, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Ασχολείται με το τραγούδι, την πεζογραφία και την ποίηση. Έργα της έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Ήταν η πρώτη τραγουδίστρια που εμφανίστηκε στην ελληνική τηλεόραση το 1966 και η πρώτη Ελληνίδα που συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1965    wikipedia.

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Πασχαλινή Αθήνα του 1965


Εικόνες και αναμνήσεις που χάθηκαν ανεπιστρεπτί… 

   Γυρνώντας πίσω στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του ’60, θυμάμαι πάντα με μια γλυκόπικρη νοσταλγία τους πασχαλινούς δρόμους της Αθήνας. Αιόλου, Ερμού, Σταδίου. 

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

8 επαγγέλματα που χάθηκαν στον χρόνο

1. Ο μπακάλης

5678908990
Για περίπου 30 χρόνια, από την λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του `70, την ραχοκοκαλιά του λιανικού εμπορίου, αποτελούσαν αποκλειστικά τα οικογενειακά παντοπωλεία και τα μπακάλικα της γειτονιάς.

Τον Νυμφώνα σου βλέπω...

Τι να γράψεις για την Μεγάλη Εβδομάδα όταν η ζωή σου πνίγεται σε μια μικρή πεζότητα. Πώς να προσεγγίσεις τα Μεγάλα όταν νιώθεις τόσο μικρός; Πώς να μιλήσεις για την όντως χαρά όταν φυλλομετράς δάκρυ και αίμα στο ημερολόγιο της ψυχής σου; 
Μήπως όμως μονάχα μέσα από την ταπείνωση, την επίγνωση, τα αδιέξοδα και τις καταστροφές μπορείς να εισέλθεις στον Νυμφώνα Του;
Γιατί αυτό τελικά που θα ανοίξει την θύρα του ουρανού δεν θα έχει σχέση με τις αρετές μας. Ούτε με τις υπόγειες διαδρομές στα ναρκισσιστικά παιχνίδια του εγωκεντρισμού μας και ας έχουν το προφίλ της «πνευματικότητας». Το μυστικό του ουρανού είναι μια τέχνη που την γνωρίζουν μονάχα οι ταπεινοί. Είναι απλό μα θέλει τσακισμένο εγωισμό .Είναι σοφό μα θέλει να είσαι  «μωρός» .Είναι για τους πιστούς μα όχι για αυτούς που κάνανε την πίστη εγγυήσεις και ιδεολογία. Είναι μια γλώσσα μυστική που δυο είδη ανθρώπων την γνωρίζουν στην ζωή , οι Άγιοι και οι πολλοί αμαρτωλοί, άλλωστε για να ΄΄ φτάσεις στον παράδεισο πρέπει να πάρεις φόρα από τον πάτο της κόλασης...΄΄ ή να είσαι στον προσωπικό σου ΄΄Άδη και να μην απελπίζεσαι (Άγιος Σιλουανός του Άθω).
Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι γι΄ αυτούς που αισθάνονται ισχυροί, που ζαλίστηκαν στην αλαζονεία της δήθεν αρετής τους, στην δύναμη της εξουσίας τους και των «κατορθωμάτων» τους. Δεν είναι γι΄ αυτούς που έμειναν πιστοί στα «έθιμα» και τις «παραδόσεις» μιας θρησκευτικής σύμβασης.Από τότε που πάψαμε να «μετράμε την ποιότητα της ζωής με την χαρά της Γιορτής…» να μεταμορφώνουμε τον πόνο σε προσευχή, τους καημούς και τα μεράκια της υπάρξεως μας σε τέχνη, δεν μπορούμε να βιώσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα. Γιατί για να βιώσεις την Μεγ. Εβδομάδα πρέπει με πνευματικό θάρρος να ομολογήσεις «ότι στα δάκρυα της Μαγδαληνής είδες τα δάκρυα σου..».

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Το σπίτι του Κανάρη στην Κυψέλη



«Στην οδό Κυψέλης ήταν πασίγνωστο το σπίτι του Κανάρη, το απλό και με την ιδιόρρυθμη αρχιτεκτονική του. Μια μαρμάρινη επιγραφή διαιώνιζε στην πρόσοψή του τη μνήμη του θανάτου του πυρπολητού στα 1877».
Σ’ αυτό το σπίτι έζησε ο Κανάρης από το 1853 μέχρι τον θάνατό του. Το σπίτι και το μεγάλο κτήμα που το περιέβαλλε κληρονόμησε η εγγονή του και δόθηκε ως προίκα στον σύζυγό της δικηγόρο Μπαλτή. Από την οικογένεια Μπαλτή δόθηκε ως προίκα στην ψυχοκόρη τους που παντρεύτηκε τον υδραυλικό Μαούτσο.

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Μονή Κηπίνας Καλαρρυτών: Tο εντυπωσιακό μοναστήρι χτισμένο μέσα σε βράχο

Στον δρόμο με κατεύθυνση προς τους όμορφους Καλαρρύτες, ένα από τα πολλά γραφικά  χωριά της Ηπείρου, οι ταξιδιώτες δεν παραλείπουν να κάνουν μία στάση στην περίφημη Μονή Κηπίνας, το εντυπωσιακό μοναστήρι που είναι χτισμένο μέσα σε βράχο.
ΜΟΝΗ ΚΗΠΙΝΑΣ
Κοιτώντας το από το δρόμο, στέκεται κανείς με δέος μπροστά στη μονή που, πλήρως εναρμονισμένη με το περιβάλλον της, μοιάζει ο βράχος να είναι ο φυσικός της χώρος. Χωρίς κανένα στοιχείο επίδειξης ή μεγαλοπρέπειας, το μοναστήρι καθηλώνει με την απλότητά του, τη θέση του, φυσικά, και τη μεγάλη ιστορία του.

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Η Μασσαλία με την αιώρα, ο Παρθενών με τους ναργιλέδες, ο Απόλλων, το Εξέλσιορ και άλλα



Ξενοδοχείο Απόλλων_4α.jpg
Ψάχνοντας ανάμεσα σε διάφορα χαρτιά για κάτι άσχετο, βρήκα αυτή την καρτ ποστάλ που είχα αγοράσει σε ανύποπτο χρόνο και με ακαθόριστους σκοπούς.
Όπως γράφει απεικονίζει την οδό Πατησίων. Ποιο τμήμα της όμως; Προσπάθησα να θυμηθώ ποιο κτίριο βρίσκεται σε λοξό κάθετο δρόμο κι αφού δεν είναι η οδός Μάρνη ποιος δρόμος είναι; Έβγαλα το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι πρόκειται για την αρχή της Πατησίων.
Δεδομένου ότι παλιότερα η Πατησίων έφτανε μέχρι τα Χαφτεία, το συμπερασμα ήταν σωστό. Σήμερα το τμήμα από Σταδίου μέχρι Πανεπιστημίου λέγεται Αιόλου. Η Πατησίων αρχίζει από τη γωνία με την Πανεπιστημίου.
Δεν αναγνώρισα κανένα κτίριο. Εκείνο με την επιγραφή «Ξενοδοχείον ο Απόλλων» κάτι μου θύμιζε. Είναι το μόνο από τα εικονιζόμενα κτίρια που έχει απομείνει όρθιο.

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ (ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΗΣ) 1926 - 2017. Σ' ΗΝΤΑ ΣΤΡΑΘΙΑ ΕΜΙΣΕΨΕΣ...

Ο Γιαννης Μαρκογιαννάκης ενσάρκωνε με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο όλες τις αρετές του Κρητικού πολιτισμού με ένα ιδιαίτερα φωτεινό τρόπο και σε μια τέλεια ισορροπία. Ross Daly


Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Η Βαρβάκειος Αγορά (1947)

Η κεντρική αγορά της Αθήνας πήρε το όνομά της από τον εθνικό ευεργέτη, πρώην πειρατή κι επικηρυγμένο από τους Οθωμανούς Ιωάννη Βαρβάκη από τα Ψαρά, ο οποίος στη διαθήκη του άφησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του, που βρισκόταν σε ρώσικη τράπεζα, στο ελληνικό Δημόσιο για κοινωφελείς σκοπούς. Η Βαρβάκειος σχολή στην οδό Αθηνάς άρχισε να χτίζεται το 1857 ενώ οι εργασίες για την αγορά ξεκίνησαν το 1878 και καθυστέρησαν αρκετά χρόνια.
Τον Ιανουάριο του 1944 οι σύμμαχοι βομβάρδισαν τον Πειραιά και οι βόμβες στόχεψαν κυρίως αμάχους, πολλοί από τους οποίους κατέφυγαν στο κέντρο της Αθήνας και στην αγορά. Ο Στάθης Τουρνάκης (μέλος της ΠΕΑΝ) μας έχει διηγηθεί πως συμμετείχε οπλισμένος στην περιφρούρηση, φροντίζοντας για το συσσίτιο των πειραιωτών και για την αποφυγή μικροταραχών.
%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b2%ce%b1%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%bf
Η Βαρβάκειος σχολή χρησιμοποιήθηκε τότε ως νοσοκομείο ενώ κατά τη διάρκεια των δεκεμβριανών καταστράφηκε.