Ο Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα

Αποτελεί την πνευματική παρακαταθήκη του Γέρου του Μωριά προς τη νέα γενιά. Εκφωνήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1838 στην Πνύκα και πρωτοδημοσιεύτηκε στις 13 Νοεμβρίου 1838 στην αθηναϊκή εφημερίδα «Αιών», που εξέδιδε ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων

Στις 7 Οκτωβρίου 1838 ο γηραιός στρατηγός και εν ενεργεία Σύμβουλος Επικρατείας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επισκέφθηκε το Βασιλικό Γυμνάσιο της Αθήνας (νυν 1ο Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθήνας) για να παρακολουθήσει τη διδασκαλία του γυμνασιάρχη Γεωργίου Γενναδίου (1784-1854) για τον Θουκυδίδη. Τόσο εντυπωσιάστηκε από την «παράδοσιν του πεπαιδευμένου γυμνασιάρχου και από την θέαν τοσούτων μαθητών», ώστε εξέφρασε την επιθυμία να μιλήσει και ο ίδιος προς τους μαθητές. Την πρότασή του απεδέχθη ο Γεννάδιος και λόγω της στενότητας του χώρου και του πλήθους των μαθητών η ομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ορίσθηκε για τις 10 το πρωί της 8ης Οκτωβρίου 1838 στην Πνύκα.

Πάρε τις πίκρες μου και ρίχ' τες στο βράχο του καβο-Μαλιά

[Τοπική ρίμα από τα χωριά του Καβομαλιά. Το τραγούδι ανήκει στον κύκλο των Παραλογών. Η τοποθεσία που είναι χτισμένη η Αγία Ειρήνη καθώς και ολόκληρο το άγονο τμήμα νότια από τα Βατικιώτικα χωριά απαρτίζεται από απόκρημνους και κοφτούς βράχους. Το άγριο του εδάφους καθώς και το αδάμαστο των κυμάτων του ξακουστού Καβομαλιά ώθησαν τους Βατικιώτες να δημιουργήσουν θρύλους και παραμύθια με πρωταγωνιστές στοιχειά, νεράιδες, λυγερές, παλικάρια..]

Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων στην ιστορική μπουάτ "Απανεμιά"

Μια μοναδικη εμπειρια
στην "Απανεμιά" με τη θαυμάσια φωνή της Ειρήνης Μπαρδανη
ενα νεο κορίτσι με προσωπικότητα που ερμήνευσε συγκινητικά
Τραγουδώντας πρώτη φορά σε κοινό αφήνοντας άριστες εντυπώσεις..    Λουδοβίκος των Ανωγείων

ΜΟΥΑΤ ΑΠΑΝΕΜΙΑ 18-1-2018, ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ, ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΑΡΔΑΝΗ - ΤΟ ΡΟΔΙ Το ξέρω πως υπάρχεις - ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

Αρχαίο Δίον

Το αρχαίο Δίον είναι αρχαιολογικός τόπος των ερειπίων της αρχαίας πόλης της Μακεδονίας, στα σύνορα της Θεσσαλίας κοντά στον Θερμαϊκό και τον ποταμό Αλιάκμονα. Φέρεται ότι πήρε το όνομά του από τον ναό του Δία Υψίστου, οι θεμελιώσεις του οποίου διακρίνονται σήμερα κοντά στον ναό της Ίσιδας. Από τις άλλες δύο πόλεις που φέρουν το ίδιο όνομα, η μία βρίσκεται στη χερσόνησο της Χαλκιδικής και στον Στρυμονικό κόλπο και η δεύτερη στην Εύβοια, στο ακρωτήριο Κήναιον κοντά στις Διάδες Αθήνες

Ο αρχαιολογικός τόπος βρίσκεται σε κεκλιμένο έδαφος ανάμεσα στις υπώρειες του Ολύμπου και τις ακτές του Αιγαίου. Σχηματίζει περίπου ορθογώνιο και η πολεοδομική του διάταξη διαμορφώνεται από δρόμους, ο σημαντικότερος των οποίων είναι πλακοστρωμένος με πλάτος πέντε περίπου μέτρων στον άξονα Βορράς-Νότος, όπου υπάρχουν ανάγλυφα πανοπλιών και σωμάτων. Στη δυτική πλευρά του τετραγώνου διακρίνονται οι θεμελιώσεις καταστημάτων, λουτρών και ανακατασκευασμένου ρωμαϊκού ωδείου.
 

.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%BF_%CE%94%CE%AF%CE%BF%CE%BD
https://www.facebook.com/GreeceHighDefinition/?hc_ref=ARQ4V8Zj7gu3unJz7NvlnJn47XNG6d2JKQ32lVViL2aFv1ai2AxP_Hbdk3d5cEHRf2c&pnref=story

Στο καφέ του χαμένου χρόνου. Au Café du Temps Perdu. Λ. Μαχαιρίτσας - S. Adamo

Πως πέρασαν έτσι τα χρόνια... οι στιγμές και οι αναμνήσεις εκεί...σε ένα πολύχρωμο καφέ...

 Στο καφέ του χαμένου χρόνου      Στίχοι - Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Η επανάσταση που (δεν) έγινε στην ελληνική ζωγραφική

Μια συζήτηση για την αγορά τέχνης από το '50 ως σήμερα «Η αγραμματοσύνη είναι ολοφάνερη σήμερα. Θα δεις Παρθένη δίπλα σε έναν τελείως άσχετο ζωγράφο»

SOTIRIS FELIOS COLLECTION

Δημήτρης Φαμελιάρης, «Νικήτας» (2011). Λάδι σε μουσαμά, 65 x 61 εκ.

Ο ζωγράφος Κώστας Παπατριανταφυλόπολυλος, γνωστός στους διαδρόμους της τέχνης του ως Κ.Π., ηγείται μιας έκθεσης Ελλήνων καλλιτεχνών στην αίθουσα τέχνης της Συλλογής Σωτήρη Φέλιου (Φωκίωνος Νέγρη 16).

Λέμε ηγείται, αν και ο δημιουργός στα 40 χρόνια διαδρομής του στα εικαστικά μας πράγματα δεν επιδίωξε τέτοιο ρόλο - αυτή τη «συστολή» προδίδει ίσως και η υπογραφή με τα αρχιγράμματα τόσο στο έργο όσο και στο δημόσιο λόγο του. Η πορεία του ζωγράφου με τον συλλέκτη πηγαίνει πίσω στο χρόνο και σίγουρα σφραγίζεται με το ξεκίνημα της αίθουσας στην Κυψέλη το 2010, στην αφιερωματική έκθεση που επιμελήθηκε ο ΚΠ για τον πρόωρα χαμένο ομότεχνο φίλο του, τον Πάνο Φειδάκη.

Οχτώ χρόνια μετά, η γνωστή πια στο φιλότεχνο κοινό αίθουσα «Αρκαδία» της Φωκίωνος Νέγρη, καλεί τον ζωγράφο να παρουσιάσει το έργο του. Αντ’ αυτού όμως, ο ΚΠ επιλέγει να το κάνει δίπλα σε εννέα σύγχρονους καλλιτέχνες.

SOTIRIS FELIOS COLLECTION

Έλσα Ζαχαράκη, «Αυτοπροσωπογραφία» (2011). Λάδι σε χαρτόνι, 37,5 x 25 εκ.

- Γιατί αυτό; Γιατί όχι μια ατομική σας έκθεση;

Σ’ ένα χώρο που λειτουργεί ως πινακοθήκη, ένα ίδρυμα με ρόλο πνευματικό [Η Άλλη Αρκαδία], το βρίσκω εγωιστικό να κάνω μόνος μια έκθεση που έχει να κάνει με εμπορικό στόχο κι αφορά προβολή δική μου. Πιστεύω ότι η ζωγραφική δεν είναι θέμα ενός. Είναι μόρφωση, είναι παιδεία κι έχει να κάνει με πολλούς μαζί.

- Τιτλοφορείτε την έκθεση ως «άλλη ζωγραφική». Για ποια ζωγραφική μιλάτε;

Ως «άλλη» ορίζω τη ζωγραφική που έχει ως ζητούμενο την ποίηση. Αυτήν που εκφράζει αισθήματα, που προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον κόσμο και δεν πουλά στυλ. Δεν είναι, δηλαδή, θύμα της αισθητικής. Μιλώ για την «αισθητική» που είναι σαν να βρίσκεις έναν τρόπο να φτιάξεις ένα έργο, χωρίς καμία λογική, ορμώμενος ετσιθελικά. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι έτσι η ζωγραφική.

20 έγχρωμες φωτογραφίες από την παλιά Αθήνα...

Ένα όμορφο φωτογραφικό αφιέρωμα της Αθήνας απο το 1960 εως το 1968. Δείτε τις και κάντε ένα όμορφο ταξίδι στο χρόνο! Ο Ρενάτο Καροζόνε μας μεταφέρει σε αυτήν ακριβώς την εποχή με το τραγούδι του Atene,..che nostalgia,

Ακρόπολη, 1961

Στην οδό Αθηνάς το 1966

Εκδρομή εις το Φάληρον με...ποδήλατα

Τριάντα περίπου ποδήλατα θα κινηθούν σήμερον το πρωί επί του ωραίου τάπητος τον οποίον μεταξύ Αθηνών και Φαλήρου έστρωσεν ο Ανδρέας Συγγρός.

Το δε περιεργότερον και απίστευτον είνε ότι θα ίδωμεν και την Ποδηλατικήν Εταιρίαν ποδηλατούσαν. Φυσικώτερον θα ήτο να την ίδωμεν αστρονομούσαν, φιλολογούσαν, παίζουσαν μανδολίνο ή διοργανώσουσαν έκθεσιν γαρυφάλλων, παρά κινουμένην επί ρόδας ποδηλάτου.

Βινίτσιο Καποσέλα: ο Ευρωπαίος Τομ Γουέιτς

Από το άλμπουμ "Rebetiko Gymnastas" είναι εμπνευσμένο από το ελληνικό μουσικό είδος: το ρεμπέτικο. (μια μουσική που γεννήθηκε ανάμεσα σε πλατείες και ταβέρνες, παρόμοια με την πορτογαλική Fado και πολύ δημοφιλής ειδικά στη Θεσσαλονίκη στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα).  Με τη συνεργασία μερικών από τους καλύτερους Έλληνες μουσικούς του ρεμπέτικου: ο Ντίνος Χατζηιωδάνου στο ακορντεόν, ο Βασίλης Μασσαλάς αλ Μπαγλαμάς, ο Σωκράτης Γανιάρης στα κρουστά και ο Μανώλης Παππούς.

Vinicio Capossela: «…Η Ελλάδα μιλάει εξ’ ονόματος όλης της Ευρώπης…» 

Αυθόρμητο Τζαμάρισμα στη Διονυσίου Αρεοπαγήτου...

παίζουν οι μουσικοί  Κιθάρα: Αλέξης Παγωνίδης  Κλαρίνο: Κυριάκος Σουρλαντζής  Πιάνο: Σπύρος Σιμεγιάτος.

Ελληνικά τραγούδια που ταξίδεψαν στον κόσμο

Τραγούδια που αγαπήσαμε καί κάνανε τον γύρο του κόσμου, ένα νοσταγικό μουσικό ταξίδι των δεκαετιών '60 και '70

.

Αγαπημένες Ελληνικές μπαλάντες.

 Φίλιππος Πλιάτσικας, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Σωκράτης Μάλαμας, Νίκος Παπάζογλου, Χαρούλα Αλεξίου,  Αργύρης Μπακιρτζής, Παντελής Θαλασινός, Φωτινή Βελετσιώτου, Λιζέτα Καλημέρη.

. . .

Υπάρχει ένα παιδί μέσα μου που ξέμεινε.., Μάρως Βαμβουνάκη

«Τα μικρά παιδιά δεν φτιάχνουν μύθους γιατί τα παιδιά ζουν απ’ ευθείας χωρίς διερμηνείς και μεσάζοντες. Η πραγματικότητα των παιδιών είναι τα παραμύθια μας και η παραμυθία μας για το χαμένο παράδεισο στην εξορία μας. Τα παιδιά από μόνα τους ξέρουν. Μπορούν ν’ αποκρυπτογραφούν τα μαγικά σημάδια του κόσμου γιατί την έχουν την καθαρή όραση που συλλαμβάνει τα άφαντα, ενώ εμείς τη χάσαμε με τα χρόνια και με τις γνώσεις. Τα παιδιά είναι σοβαρότερα και συνεπέστερα απ’ τους μεγάλους γι’ αυτό κι εγώ στο παλιό ζαρωμένο παιδί που απέμεινε μέσα μου προστρέχω όταν είναι να αισθανθώ τα πιο σπουδαία. 

Ένα παιδί από παλιά κι από βαθιά βγαίνει κι αποφασίζει στις εσχατιές της ζωής μας. Υπάρχει ένα παιδί μέσα μου που ξέμεινε, δεν την ξεχνά την ποίηση των πραγμάτων που χρόνια πριν αντίκρυσε και ζει με την αόριστη νοσταλγία της ανικανοποίητο πια και λυπημένο. 

Γιατί τίποτα δεν συγκρίνεται με την ποίηση των πράγματων στην παιδική ματιά, όλα είναι κατώτερά της από δω κι ύστερα.»
Από το βιβλίο "Η μοναξιά είναι από χώμα" της Μάρως Βαμβουνάκη

Ηλιοδρόμιο - Μεταρσίωση - Νικηφόρος Βρεττάκος

Τὸ πνεῦμα μου, σὰν οὐρανός, σὰν ὠκεανός, σὰν θάλασσα,
λύνεται ἀπόψε στὸ ἄπειρο χωρὶς νὰ βρίσκει ἀναπαμό.
Τὶς ζῶνες γύρω του ἔσπασε καὶ ἀνατινάζεται θερμὸ
τὸ πνεῦμα μου σὰν οὐρανός, σὰν ὠκεανός, σὰν θάλασσα.

Σὰν γαλαξίας ἀπέραντος τὸ σύμπαν σέρνω στὸ χορό.

Ἥλιο τὸν ἥλιο γκρέμισα, θόλο τὸ θόλο χάλασα,
κι εἶμαι σὰν μίαν ἀπέραντη, πλατιὰ γαλάζια θάλασσα,
ποὺ οἱ στενοὶ πάνω μου οὐρανοὶ δὲ μοῦ σκεπάζουν τὸ νερό.
Νικηφόρος Βρετάκος

 Γεννήθηκε τὸ 1913 στὶς Κροκεὲς τῆς Λακωνίας. Ἐγκατέλειψε τὴν Νομικὴ σχολὴ γιὰ νὰ ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικά στὴν λογοτεχνία. Ἐξέδωσε περισσότερες ἀπὸ 15 ποιητικὲς συλλογὲς καὶ ἀρκετὰ πεζὰ ἔργα. Στὰ ἔργα του ἐξυμνεῖ ὅσο λίγοι τὴν ἀγάπη, τὴν εἰρήνη, τὸν ἀνθρωπισμὸ καὶ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα. Τιμήθηκε μεταξύ ἄλλων, τρεῖς φορὲς μὲ τὸ Πρῶτο Κρατικὸ Βραβεῖο Ποίησης, καθώς καὶ μὲ τὸ Ἀριστεῖο Γραμμάτων ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν (1982), τῆς ὁποίας ἔγινε μέλος τὸ 1989. Πέθανε στὴν Ἀθήνα τὸ 1991.

Κύρια ἔργα: Κατεβαίνονταs στὴ σιγὴ τῶν αἰώνων (1933), Εἰκόνες ἀπὸ τὸ ἡλιοβασίλεμα (1939), Ἡ ἡρωϊκή συμφωνία (1944), Ἡ παραμυθένια πολιτεία (1947), Τὸ βιβλίο τῆς Μαργαρίτας (1949), Ὁ Ταῢγετος καὶ ἡ σιωπή (1949), Δύο ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου (1949), Στὸν Ρόμπερτ Ὀπενχάϊμερ (1954), Ἡ μητέρα μου στὴν ἐκκλησία (1957), Βασιλική Δρῦς (1958), Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο κόσμους (1958), Τὸ βάθος τοῦ κόσμου (1961), Ἐκλογὴ (1966), Ὀδύνη (1969), Ὁδοιπορία (1972), Διαμαρτυρία (1974), Τὸ Ἀπογευματινό Ἡλιοτρόπιο (1976), Ὁ Προμηθέας ἢ τὸ παιχνίδι μιᾶς μέρας (1979), Λειτουργία κάτω ἀπ᾿ τὴν Ἀκρόπολη (1981), Τὰ ποιήματα (1981), Ὁ διακεκριμένος πλανήτης (1983), Συνάντηση μὲ τὴ θάλασσα (1991).

Ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991), γράφει ὁ Μιχαὴλ Περάνθης, εἶναι «Ποιητὴς τῆς ἐλεύθερης φαντασίας, ἀφήνεται σὲ λυρικὲς ὀνειροπολήσεις, ἄλλοτε στοὺς κανόνες τῆς μετρικῆς καί, συχνότερα, σὲ ρυθμικὴ διαδοχὴ στίχων. Ἰδιοσυγκρασία εὐαίσθητη, φύση συναισθηματικὴ καὶ γνησίως λυρική, τυλίγει τὰ γραπτά του μὲ μιὰ διάχυση τρυφερότητας, δινοντὰς τοὺς τὸ ἅπλωμα, τὸ γύρισμα καὶ τὴν ἐλαστικότητα τῆς φαντασίας του».
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/nikhforos_brettakos_poems.htm

Το «Ηλιοδρόμιο» συνθέτουν οι: Στέλλα Καμπουρίδου | Καβάλι Γιάννης Διονυσίου | Βιόλί & Τραγούδι Βασίλης Ζιγκερίδης | Κανονάκι Ηλίας Σαρηγιαννίδης | Λαούτο Νίκος Βαρελάς | Κρουστά Μηνάς Βακαλούδης | Κοντραμπάσο

Άγιος Γεώργιος Ζάχολης.

Από τους σημαντικότερους, αρχιτεκτονικά και ιστορικά, ναούς της Κορινθίας, είναι αδιαμφισβήτητα ο ναός του Αγίου Γεωργίου της Ζάχολης- όπως είναι γνωστός-, στο Δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνη. Σπανιότατος, ιδιαίτερος και εντυπωσιακός με τους 17 τρούλους του και το σχετικό θρύλο να τον ακολουθεί. Σύμφωνα με αυτόν ο ναός χτίστηκε το 1811 εντός 39 ημερών, μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες των κατοίκων του χωριού, αφού η προθεσμία για την ανέγερσή του είχε οριστεί από τον Τούρκο διοικητή σε 40 ημέρες, διαφορετικά είτε θα γκρεμιζόταν, είτε θα γινόταν τζαμί. Ο Άγιος Γεώργιος άνηκε διοικητικά και οικονομικά στη Μονή Προφήτου Ηλία και χτίστηκε στα θέση παλαιότερου, μικρότερου ναού. Στα ιερά σκεύη του ναού υπάρχουν επιγραφές του 1893. Έχει πραγματοποιηθεί στο ναό αυτό δύο φορές πολεμικό συμβούλιο υπό την προεδρία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Είναι ένα από τα σπάνια μνημεία της Χριστιανοσύνης από άποψης ρυθμού και αρχιτεκτονικής με τους δέκα επτά τρούλους.Το σχέδιο στο οποίο οικοδομήθηκε ο ναός ήταν βασιλική βυζαντινού ρυθμού με 17 τρούλους, έξι σε κάθε πλευρά του ναού να συμβολίζουν τους 12 Αποστόλους, τέσσερις μεγαλύτεροι σε κάθε γωνία συμβολίζοντες τους 4 Ευαγγελιστές κι ένας κεντρικός μεγαλύτερος όλων συμβολίζων τον Παντοκράτορα. Η σκεπή στηρίχτηκε σε 36 κολώνες με κιονόκρανα βυζαντινού ρυθμού, ενώ το τέμπλο κατασκευάστηκε από την ξυλεία ενός και μόνο θρυλικού κυπαρισσιού και πάνω του σκαλίστηκαν εικόνες από την Παλαιά Διαθήκη, αλλά και η σκηνή της κοπής του κυπαρισσιού. Τέλος, ο ναός που πρόσφατα κρίθηκε διατηρητέος, είναι τριυπόστατος έχει δηλαδή τρεις άγιες Τράπεζες, την αριστερή αφιερωμένης στους Αγίους Κωσταντίνο και Ελένη, τη μεσαία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο και τη δεξιά αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο.

.